It has been awfully quiet on this blog since we returned from our Around The World Trip in March 2009. It doesn’t mean we haven’t been traveling. Yes, we had to work. But we have also made some great trips; to Dubai later in 2009, to Malaysia (Lankawi and Sipadan) and Vienna in 2010, to Egypt, Tanzania, New York and Ibiza in 2011 and, more recent, to Vietnam and China (Chengdu, Dali, Lijiang and Kunming) in 2012.
I have been working on modernising this website which was built on, what is considered now, rather old technology. And while doing so, I watched our great pictures again and couldn’t stop reading all the fantastic blog stories of our world trip. I decided that it was time to bring the site back to life. It now features a complete new photo gallery system that is much faster, provides better viewing, and is smartphone and tablet friendly. With a new theme that shows an overview of our latest travel tweets, it is running on the latest WordPress version and it has been moved into the cloud.
So, stay tuned for new stories and new photos of our latest adventures!
After 452 days and 2 hours (or 15 months) of traveling, well over 125 thousand kilometers, roughly 36 countries/territories, around 90 flights, crossing the date line 4 times, posting more than a hundred stories to this blog and shooting more than 18 thousand pictures, we’re finally home. And that feels very very weird. We had an incredibly nice welcome at the airport. Friends and family were all there to greet us… Most of them we hadn’t seen for at least 15 months. Some we had seen sometime during our trip. And we met one little fella who hadn’t even been born yet when we left..
“What was your favorite destination?”, “Where would you go back to?”, “Did you have any really bad experiences?”, “Didn’t you get tired of traveling and all the new impression all the time?”, “Did you get sick some times?”. These are some of the, obvious, questions we’re being asked all the time and I’m sure we’ll hear them a lot more, for a long time. Well, we’ll have to figure some of the answers out in the coming days and weeks. Yes, we had an incredible time. Nothing compares to it. A once in a lifetime experience (probably, but who knows). Total freedom. All the adventures and experiences. Nothing to worry about but where to sleep, what to eat and where to go next.. Okay, our carbon footprint is huge now but we’ve found out that a second hand Prius isn’t all that expensive.. 
Even though the weather is pretty nice for the time of year, it’s so much colder than what we’ve been used to. We’ll need some time to adjust ourselves. Our house was cold and empty so we’re busy now unpacking all of our stored stuff and making our house our home again. After that it’s unfortunately time to find some work again… Brrrr. Not looking forward to that at all. But there is no other way.
I’m sure we will be traveling more soon and we may write about that here but until then: thank you all and we hope you enjoyed reading about our adventures… We like to hear from you so feel free to tell us what you think or ask us anything. Just leave a comment here…
 |
 |
 |
Na 452 dagen en 2 uur (oftewel 15 maanden) reizen, ruim 125 duizend kilometer, zo’n 36 landen/gebieden, rond 90 vluchten, 4 keer de datumgrens oversteken, meer dan honderd verhaaltjes op dit blog plaatsen en meer dan 18 duizend plaatjes schieten, zijn we eindelijk thuis. En dat voelt heel erg raar. We hadden een ongelooflijk leuke ontvangst op het vliegveld. Vrienden en familie waren er allemaal om ons te begroeten… De meesten hadden we minstens 15 maanden niet gezien. Sommigen hadden we ergens tijdens onze trip nog ontmoet. Er was één klein ventje dat nog niet eens was geboren toen we vertrokken..
“Wat was je favoriete bestemming?”, “Waar zou je naar terug willen?”, “Heb je ook hele nare dingen meegemaakt?”, “Werd je niet moe van het reizen en alle nieuwe indrukken?”, “Ben je nog ziek geweest?”. Dat zijn sommige van de, nogal voor de hand liggende, vragen die men ons steeds stelt en ik weet zeker dat we die nog wel even blijven horen. Nou, sommige van de antwoorden gaan we de komende dagen en weken nog uitvogelen. Ja, we hadden een ongelooflijke tijd. Er is niks vergelijkbaars. Een ‘once in a lifetime’ ervaring (waarschijnlijk maar wie weet). Totale vrijheid. Al die avonturen en ervaringen. Niks om je druk over te maken anders dan waar je gaat slapen, wat je gaat eten en waar je vervolgens heen gaat.. Okay, onze CO2-footprint is enorm nu maar we hebben al ontdekt dat een tweedehands Prius best betaalbaar is..
Alhoewel het weer hier nu best aardig is voor de tijd van het jaar, is het een stuk kouder dan waar we aan gewend waren. We hebben wat tijd nodig om onszelf daar op aan te passen. Ons huis was koud en leeg dus we zijn nu druk bezig om al onze opgeslagen spullen uit te pakken en van ons huis weer ons thuis te maken. Daarna is het helaas tijd om weer werk te gaan vinden… Brrr. Daar kijk ik echt niet naar uit. Maar er is geen andere oplossing.
We zullen ongetwijfeld binnenkort wel weer gaan reizen en mogelijk zullen we daarover hier verslag van doen maar tot dan: iedereen bedankt en we hopen dat je met plezier onze avonturen gelezen hebt… We vinden het leuk om je mening te horen dus schroom niet om commentaar te geven of een vraag te stellen. Laat gewoon een commentaartje hier achter..
Cuba is one big open air musuem. Not just because of the brilliant old cars still on the road, which never ceases to delight us, but also because of the many revolutionary slogans and portraits you see painted on signs and buildings along the way. A very nice addition to the real museums about the revolution, like the one in Havana and like the little museum in Playa Giron, on the Bay of Pigs, about the attack that took place there. After we left Viñales, we spent two days there (on the Bay, not in the museum). The longer you are in Cuba, or rather, the longer you’re traveling, the more Americans look like vilains. Because they came out to help fight the deciding battle in 1902, after the Cubans had fought the Spaniards for over 30 years and almost defeated them, they thought they could base military personnel in Cuba permanently. And when Castro ended the regime of American backed dictator Batista, they tried to get rid of him in many ways. Among others, by having an army of some 1400 mercenaries attack at the Bay of Pigs. Even though Castro and his friends’ ideas were so sympathetic in the beginning: on the 20 item action list they produced shortly after their victory in 1959 they did not only put the obvious stuff like ‘land reform’ or the useful like a literacy campaign (that was very succesfully executed, by the way), but also cultural items like ‘promoting Cuban film’ and ‘hosting the World Fair in Cuba’. I’m not sure if they managed that last item, but I think it’s very cute…
Of course the revolution has a nasty downside and that is all too obvious when you travel. The highway in Cuba (there’s only one) is special. It’s about 2 x 3 lanes wide (hard to tell exactly as there are hardly any lines), it’s full of cracks and potholes, en there’s hardly anyone on it. If you don’t count bicycles, pedestrians, and ox or horse carts, you practically have the road to yourself. Because so few people own a car, there are many hitchhikers. But because there’s so few cars, they spend a lot of time waiting for a ride…
Roberto, a lobster fisherman who travels every 10 days from Cienfuegos to Trinidad, over 80 km, had been waiting by the side of the road for five hours when we picked him up. He works for 7 days, and then has 3 days off. Beyond that schedule he does not have any holidays. The company he works for is – of course – state-owned and he earns less than 15 euros per month. But he does get 10 kilos of lobster every month, which he tries to sell to local restaurants for some extra cash. His wife works in a cigar factory and crochets tablecloths and scarves in her spare time which she sells on the market to make some extra money. They gave us some very good coffee after we delivered Roberto to his home (his father works on a coffee plantation). And our biggest problem is that you can’t get a decent cappuchino anywhere in Cuba… and that’s how we learn to put things into perspective.
Ironically enough, after a trip around the world of almost 15 months, we are now in a very touristy all-inclusive resort (including plastic bracelet, yuk!) in Varadero. The last four days of our trip… our opinion about the Cuban food & hospitality scene wasn’t very positive until now, but fortunately the Blau Varadero has rightfully earned its high position on Tripadvisor. This hotel and its bars and buffets are a lot better than what we’ve seen so far. Elsewhere, the best dessert on the menu was ‘mermelada con queso’. That means: jam with cheese. And a little dollop of jam with a slice of cheese on a saucer is exactly what you get when you order it! Tourists who ordered it asked for some bread to go with it… because that’s not even a part of it! 
This place we don’t mind spending some time at, they even have a small library with fresh books for me to read and sunbeds in the shade on a beautiful beach. And other than that, we will be mentally preparing ourselves – while sipping a mojito or two – for the trip home. By now we look forward to spending a little time at home. To see everyone again, hang out around the house… And then: rapidly organising our 18.000+ pictures into photo albums and start planning the next trip!
Cuba is één groot openluchtmuseum. Niet alleen vanwege de fantastische oude auto’s die er rijden – dat blijft echt zo leuk -, maar ook vanwege de vele revolutionaire kreten en portretten die je overal op borden en gebouwen langs de weg ziet. Een geweldige aanvulling op de echte musea die over de revolutie gaan, zoals dat in Havana, of het museumpje in Playa Giron, aan de Varkensbaai, over de aanval daar. Na Viñales brachten we twee dagen aan die baai door, vandaar. Hoe langer je in Cuba bent, of eigenlijk, hoe meer je reist, hoe boeviger de Amerikanen lijken. Omdat ze in 1902 na een oorlog van ruim 30 jaar tussen Cuba en Spanje, even kwamen helpen bij de beslissende slag om de Spanjaarden Cuba uit te krijgen, vonden ze dat ze wel permanent een aantal militairen in Cuba konden neerzetten. En toen Castro de door de Amerikanen gesteunde dictator Batista wist weg te werken, hebben ze hem daarna op heel veel manieren proberen weg te krijgen. Onder andere door met een leger van 1400 huurlingen in april 1961 een aanval te plegen bij de Varkensbaai… en dat terwijl de ideeën van Castro en zijn vrienden in het begin zo sympathiek waren: op de actielijst van 20 punten die ze vlak na hun overwinning in 1959 samenstelden stonden niet alleen voor de hand liggende dingen zoals de hervorming van grondbezit, nuttige dingen zoals een alfabetiseringscampagne (die ook met doorslaand succes werd uitgevoerd), maar ook culturele zaken zoals ‘stimuleren van de Cubaanse film’ en ‘de wereldtentoonstelling naar Cuba halen’. Ik denk niet dat dat laatste gelukt is, maar ik vind het wel schattig.
Natuurlijk heeft de revolutie ook een nare keerzijde en dat merkten we onder andere onderweg. De snelweg in Cuba (het is er maar eentje) is bijzonder. Hij is ongeveer twee keer drie banen breed (moeilijk te zeggen, er zijn bijna geen lijnen), zit vol kuilen en barsten, en er rijdt bijna niemand. Als je de fietsen, voetgangers en ossen- en paardenkarren niet meetelt heb je de weg praktisch voor jezelf. Omdat maar zo weinig mensen een auto hebben, wordt er veel gelift. Maar ja, als er weinig auto’s zijn, sta je als lifter lang te wachten…
Roberto, een kreeftvisser die elke 10 dagen van Cienfuegos naar Trinidad moet, ruim 80 km, stond al vijf uur te wachten toen wij ‘m oppikten. Hij werkt elke keer 7 dagen en dan heeft hij 3 dagen vrij. Buiten dat schema heeft hij verder geen vakantie. Het bedrijf waar hij voor werkt is – natuurlijk – staatseigendom en hij verdient omgerekend nog geen 15 euro per maand. Maar hij krijgt wel eens per maand 10 kilo kreeft, die hij bij lokale restaurants probeert te verkopen voor wat extra cash. Zijn vrouw werkt in een sigarenfabriek en haakt in haar vrije tijd tafelkleden en sjaals, die ze op de markt verkoopt om wat bij te verdienen. Wij kregen lekkere koffie van ze toen we Roberto thuis hadden afgeleverd (zijn vader werkt op een koffieplantage). En dan is ons grootste probleem dat je in Cuba nergens een behoorlijke cappucino kunt krijgen… tja, zo leer je weer even relativeren.
Ironisch genoeg zitten wij na een wereldreis van bijna 15 maanden nu in een hypertoeristisch all-inclusive resort (inclusief armbandje, yuk!) in Varadero. De laatste vier dagen van onze reis… Onze mening over de Cubaanse horeca was tot nu toe niet echt positief, maar gelukkig blijkt Blau Varadero terecht een hoge notering bij Tripadvisor te hebben en zijn dit hotel, en de bars en buffetten, een aantal slagen beter dan wat we tot nu toe hebben meegemaakt. Elders was het beste dessert op de kaart ‘mermelada con queso’. Dat betekent: jam met kaas. En dan krijg je ook een schoteltje met een plasje jam en een plakje kaas! Toeristen die het bestelden vroegen vervolgens beteuterd om een schaaltje brood… want dat hoort er eigenlijk niet bij! Hier gaan we het wel een aantal dagen uithouden dus, ze hebben zelfs een minibibliotheekje met wat leesbaars en bedjes met parasolletjes aan een prachtig strand. En verder gaan we ons – met een mojitootje erbij – mentaal voorbereiden op de thuisreis. Inmiddels hebben we wel weer zin om even thuis te zijn. Iedereen weer zien, lekker een beetje keutelen rundumhausen… En dan: snel die 18.000+ foto’s inplakken en dan een nieuw tripje plannen!
Quito is the capital of Ecuador. The word Quito means, in one of the indigenous languages, ‘the middle of the world’. The old, pre Incan, indian cultures already knew that Ecuador is right on the equator and thus in the middle of the earth. This is the main reason the Incas occupied the region and made it an important religious centre. They knew that the place where the sun passes overhead twice each year without creating shadows must be the place closest to their god Inti, the sun. They were able to calculate the exact place of the equator and the exact time and date of the equinox and solstices. There is a big monument just outside of Quito (La Mitad del Mundo) that sits directly on top of the equator and marks the middle of the earth. Its location was calculated in the 18th century by a group of French scientists. Many tourists come and visit the place and spend their money there. But it turns out that there is a small problem there… A simple check with a GPS receiver shows that the location is off. Way off… The ‘real’ equator is a few hundred meters away. It appears to exactly cross an archeological site on the top of a nearby hill, mount Catequilla, a monument of the middle of the earth of around a thousand years old. It is the proof of the absolute precision of the pre Incan cultures (and implicitly the incompetency of the French). The small group of scientists, joined in the scientific research group Quitsa-to, who made the discovery are trying to convince the government of the importance of these findings. They found that there are many other archeological sites whose locations coincide with this ‘real’ equator. A finding of great historical and cultural value. So you would think. But not the Ecuadorian government. The commercial value of the old ‘Mitad del Mundo’ apparently is of greater value to them…
We had a nice hotel in the ‘new’ town where there are lots of bars, restaurants and terraces. From there you can easily take the metrobus to the historic ‘old’ town to see some of the the city’s colonial past, or go on another bus to La Mitad del Mundo. Quito is quite nice but apparently not a very safe town. With our normal precautions however (don’t go out on the street with anything other than what you absolutely need, i.e. some cash and a camera) we managed to stay out of trouble (honestly mom!). After a few days it was unfortunately time to leave Ecuador and the South American continent. Our trip is coming to an end but before we finally go home we still have one more great destination to explore: Cuba!
The magnificent Caribbean island Cuba has around 11 million inhabitants. Two and a half million of them live in Havana. The city is a showcase of the rich and interesting history of the country. Unfortunately, due to difficult economic times, parts of the city are very run down. But there are serious initiatives going on to restore them. It is fun to walk around in and every time one of the old-timer American cars passes by (sometimes you think every other car is one) you can’t help but smile. These are all pre-revolution (1959) imported cars (Cadillac, Oldsmobile, Plymouth, Buick etc.) so you keep wondering how on earth these people kept them running for so long… They must be incredible mechanics. The revolution (Fidel, Raúl, Che, Cienfuegos and the other chaps) has left the country with a world-class, free, medical and educational system. But, despite recent changes that allow for small private enterprises, you can still see the I-can’t-be-fucked-coz-it-dosn’t-matter attitude (very Eastern European before the wall came down) in restaurants, bars and hotels. People serving you are totally not interested and just can’t be bothered. At the same time they will always (well nearly always) try to over charge you in an attempt to earn a little extra money (oops there goes your tip). We’ve seen cleaning persons in museums make an extra buck by letting visitors enter restricted areas for a little money. Every time you park somewhere or go to the toilet means digging up money. So our impression is that ‘socialism’ means that you’re allowed to rip off tourists for the extra peso.
After a few days wandering around Havana, we managed to rent a car (not easy!) for 6 days that allows us to see a little more of the central and western parts of the country. From Havana we drove West along the coast and through the sugar cane fields to the Viñales Valley with its remarkable limestone Mogotes. We have explored a number of caves and driven through the region’s famous tobacco fields. The views are sometimes stunning and we can’t wait to see more of the country…
 |
 |
 |
Quito is de hoofdstad van Ecuador. Het woord Quito betekent, in één van de inheemse talen, ‘het midden van de wereld’. De oude, pré Inka indianenculturen wisten al dat Ecuador precies bovenop de evenaar en dus in het midden van de aarde ligt. Dat was de belangrijkste reden voor de Inka’s om de regio te bezetten en er een belangrijk religieus centrum van te maken. Zij wisten dat de plek waar de zon twee keer per jaar passeert zonder een schaduw te werpen de plek moest zijn die het dichtst bij hun god Inti, de zon, ligt. Ze waren in staat de exacte plaats van de evenaar en de exacte tijd en datum van de equinox en solstices te berekenen. Er staat een groot monument even buiten Quito (La Mitad del Mundo) precies bovenop de evenaar, dat het midden van de wereld markeert. De locatie ervan werd in de 18e eeuw door een groep Franse wetenschappers berekend. Er komen heel veel toeristen op af die er een hoop geld uitgeven. Maar het blijkt dat er een klein probleempje is… Een simpele check met een GPS ontvanger laat zien dat de locatie niet helemaal klopt. Helemaal niet zelfs… De ‘echte’ evenaar ligt een paar honderd meter verderop. Het blijkt precies door een archeologische site te lopen die zich bovenop een berg in de buurt, de Catequilla, bevindt. De site is een rond de duizend jaar oud monument van het midden van de aarde. Het is het bewijs van de absolute preciezie van de pré Inka culturen (en impliciet van de incompetentie van de Fransen). De kleine groep wetenschappers, verenigd in de onderzoeksgroep Quitsa-to, die de ontdekking deed, probeert de regering te overtuigen van het belang ervan. Ze ontdekten ook vele andere archeologische sites waarvan de locatie precies blijkt samen te vallen met de ‘echte’ evenaar. Een ontdekking met grote historische en culturele waarde. Zou je zeggen. Zo niet de Ecuadoriaanse regering. De commerciële waarde van de oude ‘Mitad del Mundo’ is kennelijk veel belangrijker voor ze…
We hadden een leuk hotel in de ‘nieuwe’ stad waar je een hoop barretjes, restaurants en terrasjes kunt vinden. Van daaruit kun je heel makkelijk de metrobus naar het historische centrum of de ‘oude’ stad nemen waar je wat van de koloniale historie kunt zien, of een andere bus pakken richting La Mitad del Mundo. Quito is een leuke maar kennelijk niet erg veilige stad. Met onze normale voorzorgsmaatregelen (ga nooit de straat op met méér dan alleen wat je echt nodig hebt, wat cash geld en een camera dus) slaagden we erin om uit de problemen te blijven. (echt waar mam!). Na een paar dagen was het helaas tijd om Ecuador te verlaten en afscheid te nemen van Zuid Amerika. Onze reis komt langzaam tot een einde maar voordat we naar huis gaan hebben we nog één bestemming te verkennen: Cuba!
Het geweldige caribische eiland Cuba heeft ongeveer 11 miljoen inwoners. Twee en een half miljoen daarvan wonen in Havana. De stad is een afspiegeling van de rijke en interessante historie van het land. Helaas, vanwege moeilijke economische tijden, zijn delen van de stad erg vervallen. Maar er zijn serieuze initiatieven om die te restaureren. Het is erg leuk om er rond te wandelen en elke keer dat er een Amerikaanse old-timer voorbij komt rijden (soms denk je wel dat om de andere auto er één is) moet je wel even glimlachen. Het zijn allemaal geïmporteerde Amerikaanse auto’s (Cadillac, Oldsmobile, Plymouth, Buick etc.) van vóór de revolutie (1959) dus je blijft je afvragen hoe deze mensen ze in hemelsnaam aan de praat hebben gehouden… Het moeten ongelooflijk goede automonteurs zijn. De revolutie (Fidel, Raúl, Che, Cienfuegos en de andere kameraden) heeft het land een gezondheidszorg van wereldklasse (én gratis) en onderwijssysteem opgeleverd. Maar, ondanks recente veranderingen die privé onderneminkjes toestaan, zie je nog vaak de het-kan-me-niks-schelen-want-het-levert-me-toch-niks-op instelling (erg Oost Europees van vóór het vallen van de muur) in restaurants, bars en hotels. Bedienend personeel is absoluut niet geïnteresseerd en doet dus niet z’n best. Tegelijkertijd proberen ze je altijd (nou bijna altijd) teveel te laten betalen in een poging om zo wat extra’s bij te verdienen (oeps daar gaat je fooi). We hebben zelfs schoonmaakpersoneel in musea gezien (en betaald…) dat wat bijverdiende door bezoekers gesloten ruimtes binnen te laten voor wat geld. Elke keer als je ergens parkeert of naar het toilet gaat moet je geld ophoesten. Onze indruk is dat ‘socialisme’ betekent dat het normaal is toeristen af te zetten voor een extra pesootje.
Na een paar dagen door Havana rondgezworven te hebben, lukte het ons een auto te huren (da’s niet makkelijk!) voor 6 dagen zodat we iets van het centrale en westelijk deel van het land kunnen bekijken. Vanuit Havana zijn we in westelijke richting langs de kust en door de suikerplantages naar de Viñales vallei gereden met z’n opmerkelijke karst Mogotes. We hebben een aantal grotten bezocht en door de beroemde tabaksvelden van de regio gereden. Het uitzicht is vaak erg mooi en we kijken er naar uit om meer van het land te gaan zien…
The Galápagos Islands are a small group of islands some 1000 km West of Ecuador. The archipelago, consisting of 13 major islands, is one of Ecuador’s 21 provinces and lies on the equator. It was uninhabited until it was discovered by the Spanish in 1535. A lot has happened since then. It was used as a hideout for British pirates who had their eyes on the Spanish fleets and their treasures. Whalers used it as a base and they slaughtered many of the giant tortoises, almost to extinction, for their meat and fat which was used to make oil. Charles Darwin came to visit the islands, for no longer than 5 weeks, to study the unique flora and fauna. His observations eventually led him to his theory of evolution. But this rich and unique flora and fauna really got endangered by the plants and animals that were introduced by man. Cows and goats have changed the natural habitat on many islands making it impossible for the giant tortoises to survive. Feral dogs and cats have killed complete iguana populations. Sharks are illegally fished within the marine reserve for their fins. Then there’s tourism. Once a sea lion pup is petted by a human, they will be rejected by their mom and they will quickly starve to death. The pups look incredibly cute and many visitors simply cannot resist. Luckily the archipelago is now a national park and the Charles Darwin Foundation is doing a great job protecting the wildlife. Unfortunately out of the $100 entrance fee to the park, only $5 makes it to the foundation which is simply not enough. Where does the rest go? A little bit goes to the national park organization but it appears that over 80% of their employees sit behind a desk so the number of park rangers working in the field is very very small. In fact, during our stay we haven’t seen even a single park ranger on any of the islands. The rest of the money goes to the local community and navy. There are rumours that the entrance fee will be raised to $200 soon to limit the number of visitors to the park. Other rumours say that the maximum number of cruise ships (now 94) will be increased soon to allow for more visitors to the park…
Even though the water temperature was pretty low at times (17 dgrs Celsius) we had two very nice dive days. The hammerheads and other sharks, rays and playful sea lions made them unforgettable. We were very happy. Until we were picked up to embark on the cruise ship that would take us around the archipelago for the next 8 days. “No, this can’t be our boat.. Is it really? No way..”. That were basically our thoughts when we arrived at the Flamingo. It didn’t even look like the boat in the pictures we saw when we booked the tour. And it seemed so much smaller. Oh well, how bad can it be… The converted fishing boat takes up to 10 passengers and has a crew of 5 plus one official guide. We were assigned the smallest cabin which was no more than a closet. It was hot and humid and had no space for our luggage. There was no air conditioning (as promised by the brochure) and only cold water. All the other passengers were as shocked as we were although some of the cabins were much bigger than ours. We managed to survive sleeping in our closet for three nights. The next day two of the guests would be disembarking and we smelled our chance to change to the bigger cabin. That wasn’t a problem, according to the guide. But it was according to the captain when we started to move our things. We really didn’t want to spend another night in the ‘coffin’ so we were seriously thinking about leaving the ship there and then. Even though that would be an enormous waste of money and a big disappointment as we wouldn’t be able to finish the tour. We thought we finally had convinced the captain, even shook hands with him, but when the new guests arrived we were told to move back to the old cabin. Oh no…. That unreliable piece of &*(% calling himself captain. Luckily the new Spanish couple decided, God knows why, to take the small cabin so we could spend the last four nights in relative luxury (although the bigger cabin was far noisier than the small one…). Pfew…
The cruise is a really nice way to discover a number of the islands. You go on land once or twice a day and in between you can swim and snorkel. The food was excellent (two warm meals per day!) and even though the boat was slow (and very very noisy), it was nice to be on the water. The visits to the islands are fantastic. The animals are unique and most of them seem to have no fear of human beings. The sea lions are curious and let you walk among them. They even come and play with you while snorkeling or diving. The iguanas go about their business as if you’re not there. They might even run over your shoes while chasing each other. The blue footed booby birds are not bothered by 11 people standing just a few meters away and carry on doing their mating ritual. But, it has to be said; after 8 days you have seen more than enough iguanas, sea lions, rays, sea turtles, frigate birds and boobies. And you wonder: was it worth the trouble, time and money (as it is far away and really, really expensive)? Aren’t the Galápagos heavily overhyped? Maybe they are but you shouldn’t forget that there’s no other place in the world where you can have this kind of wildlife experience which was absolutely unique and truly awesome..
 |
 |
 |
De Galapagos eilanden zijn een kleine groep eilanden die zo’n 1000 km ten westen van Ecuador liggen. De archipel die uit 13 grotere eilanden bestaat, is één van Ecuador’s 21 provincies en ligt pal op de evenaar. De eilanden waren onbewoond totdat de Spanjaarden ze ontdekten in 1535. Er is een hoop gebeurd sindsdien. De Galapagos was een uitvalsbasis van Britse piraten die het gemunt hadden op de Spaanse vloot en z’n schatten. Walvisvaarders gebruikten het als basis en zij hebben vele reuzeschildpadden afgeslacht, tot ze bijna uitgeroeid waren, voor hun vlees en vet, dat gebruikt werd om er olie van te maken. Charles Darwin kwam op bezoek, 5 weekjes maar, om de flora en fauna te bestuderen. Zijn observaties hebben uiteindelijk geleid tot zijn evolutietheorie. Maar deze rijke en unieke flora en fauna werd pas echt in gevaar gebracht door de planten en dieren die door de mens op de eilanden werden geïntroduceerd. Koeien en geiten hebben de natuurlijke habitat op veel eilanden zó veranderd dat het onmogelijk werd voor de reuzeschildpadden om te overleven. Verwilderde honden en katten hebben complete iguanapopulaties gedood. Haaien worden nu nog illegaal in het marine park gevist voor hun vinnen. En dan is er toerisme. Zodra een zeeleeuwenpup door een mens geaaid wordt, zal die onherroepelijk door z’n moeder verstoten worden en snel een hongersdood sterven. De puppies zien er ongelooflijk schattig uit, wat veel bezoekers gewoon niet kunnen weerstaan. Gelukkig is de archipel nu een nationaal park en de Charles Darwin Foundation doet enorm z’n best het wild te beschermen. Van de $100 entreegeld voor het park gaat helaas maar $5 naar de stichting en dat is simpelweg niet genoeg. Waar gaat de rest heen? Een klein beetje naar het nationale park maar het blijkt dat meer dan 80% van de werknemers achter een buro zit dus het aantal park rangers in het veld is heel erg klein. Sterker nog, tijdens ons verblijf op de eilanden hebben we geen enkele ranger gezien. De rest van het geld gaat naar de lokale gemeenschap en de marine. Er gaan geruchten dat het entreegeld binnenkort verhoogd zal worden naar $200 om zo het aantal bezoekers aan het park te limiteren. Andere geruchten zeggen dat het maximum aantal cruiseschepen (nu 94) binnenkort verhoogd zal worden om zo meer bezoekers toe te laten… (more)
(This piece has a sound track: Can’t touch this, by MC Hammer. Put it on while reading this – I’ve been singing it all day long!) Hammertime! Teeuw deeuw deeuw deeuw, tu duw, te duw. In case you don’t get it yet: we saw a hammerhead shark!! Lots of hammerhead sharks!! During both dives today! All the signs were there: terrific weather, a dive site where they are regulary spotted, and a main street were at least one quarter of all the t-shirts on sale spot the image of a hammerhead shark, but you never know… but we did it! After more than 300 dives we finally got to see them… very cool! It didn’t matter that the visibility wasn’t all that great, that there were lots of very cold thermoclines or even that we had to swim through a big cloud of nasty (stinging!) little green jellyfish, because we saw them! And as a bonus, we came across a number of white tip reef sharks, a type of manta ray (only slightly smaller), a large sting ray, a group of eagle rays, an occasional sea lion, huge turtles… a terrific diving day.
So whatever happens next, we love the Galapagos islands. And we still have another day of diving to go tomorrow, and after that we’ll be aboard the Flamengo for a week long cruise. We’re excited to find out what other animals we’ll encounter. Yesterday we made a brief visit to the Darwin Research Centre on this island and there we saw giant tortoises and iguanas. Those last animals also roam the streets of the town, and one of the species apparently spits! What the…? Iguanas aren’t supposed to do that, lamas are! Furthermore we’ve met a lot of pellicans (especially around the fish market) and a tuna. On our plate, of course.
Although the tuna was pretty good, Ecuador is not excatly a gourmet destination. The last few days we had great trouble finding a decent restaurant in the centre of Guayaquil. We ended up eating at hotel restaurants twice! It’s a shame, because a few years ago the city of Guayaquil developed a beautiful promenade along the river Guayas. A perfect spot for some nice restaurants and cafes, but all you will find there are little fastfood joints, and the one restaurant that looked slightly better, managed even to mess up a bacardi and coke. Oh well, the next few days we’ll hopefully feast on fresh fish a lot. Although that does feel a little bit weird, sailing in a protected natural environment and marine park…
(Dit stukje heeft een soundtrack: Can’t touch this van MC Hammer. Luister er naar terwijl je dit leest – ik loop het al de hele dag te zingen!) Hammertime! Tieuw dieuw dieuw dieuw, tu duw, ti duw. Mocht je het nog niet door hebben: we hebben een hamerhaai gezien!! Heel veel hamerhaaien!! Tijdens allebei de duiken vandaag! Alle signalen stonden op groen: fantastisch mooi weer, een duikstek waar ze heel vaak gezien worden, en een hoofdstraat waar minstens een kwart van de t-shirtjes een hamerhaaibedrukking heeft, maar ja, je weet het nooit zeker… maar het is gelukt! Na ruim 300 duiken hebben we ze dan eindelijk gezien… zo gaaf! Het gaf niet dat het zicht niet geweldig was, dat er af en toe hele koude thermoclines waren en het maakte zelfs niet uit dat we op een gegeven moment door een enorme wolk van (stekende!) kleine groene rotkwalletjes heen moesten zwemmen, want we hebben ze gezien! Als bonus kwamen we ook nog witpunt-rifhaaien tegen, en een soort manta’s (maar dan ietsje kleiner), een grote stekelrog, een groepje arendsroggen, af en toe een zeeleeuw, grote schildpadden… wat je noemt een lekker dagje duiken.
De Galapagos-eilanden kunnen voor ons dus al niet meer stuk. En dan mogen we morgen nog een dagje duiken, en dan hebben we daarna nog een cruise van een week op de boot ‘Flamengo’. We zijn benieuwd wat we allemaal nog gaan tegenkomen. Gisteren zijn we al even naar het Darwin onderzoekscentrum op dit eiland geweest en daar hebben we reuzeschildpadden gezien en leguanen. Die laatsten vind je af en toe ook gewoon in het dorp, en een van de soorten blijkt te spugen! Dat zeiden ze er niet bij… Verder hebben we al kennis gemaakt met de pelikanen (die zich vooral bij de vismarkt ophouden), en met een tonijn. Op ons bordje, welteverstaan.
Hoewel de tonijn lekker was, moet je geen vakantie naar Ecuador plannen vanwege de fantastische nationale keuken. De afgelopen dagen in Guayaquil hadden we de grootste moeite om een aardig restaurant te vinden in het centrum. Uit nood hebben we zelfs twee keer in een hotelrestaurant gegeten! En dat terwijl ze in Guayaquil een paar jaar terug een fantastisch mooie boulevard hebben gebouwd, met plenty plek voor leuke tentjes en terrassen. Je vindt er bijna alleen maar fastfood, en in een van de schaarse tentjes die er iets beter uitzagen, wisten ze zelfs een bacootje te verprutsen. Oh well, de komende dagen gaan we ons hopelijk tegoed doen aan de verse vis. Al is dat natuurlijk wel een beetje raar, als je in een beschermd natuurgebied en marine park rondvaart…
Everybody has heard of the famous and mysterious Nazca lines but nobody seems to know for sure how they were ever created and why. The lines are a series of geoglyphs located in the Nazca Desert, stretched out over an arid area of 500 sq km. They form a network of more than 800 lines, 300 figures and some 70 animal and plant drawings. Among them are a 90 m long monkey, a condor with a 130 m wingspan, a hummingbird, a parrot, and a figure known as the astronaut. It is believed that they were created by the people of the Nasca Culture between 200 BC and 700 AD and have religious meaning. A common theory is that they used sticks at both ends of a line and a long rope between them to guide the people drawing the line (the drawing was actually done by removing the reddish-brown iron oxide coated pebbles which cover the surface of the Nazca desert). Hmmm. Too easy. Like some others, we support the theory that the lines were created with the help of aliens. Why else would they draw a picture of a man-like creature that so obviously looks like an astronaut…
Arequipa is very much a colonial town. In fact it looks like many other colonial towns in the region. What makes it special is that many colonial buildings were built of sillar, a pearly white volcanic rock, from which the city gets the nickname La Ciudad Blanca (“The White City”). The historic centre is now a UNESCO world heritage site. It’s nice to walk around in for no more than a day. One of the nicest sights is the Santa Catalina convent, which is a small and colorful city within the city. We also had some good food and actually had the best french fries (which means fried for a little more than just 10 seconds and crispy) in the whole of South America at.. a local Turkish restaurant.
From Arequipa we took the bus (around 8 hours) to Nazca (Nasca) where we arrived around midnight. Pretty late but upon arrival we could still decide on the time of our flight over the Nazca Lines the next morning. And that’s what you’re there for. Not much else to do in Nazca. See the lines and get the next bus out.. The flights are in Cessna planes that fit 6 people including the pilot. So small groups and everyone has a window seat. To make sure people on both sides of the plane get to see everything, the pilot circles around like it’s some stunt show. Not for people with weak stomachs. But you do get stunning views and, if your stomach allows, you can take some really good pictures.
So after the flight and a nice lunch it was indeed time to leave town. It only takes around 7 hours by bus to get to Lima.. Sigh.. And the only exciting thing along the way was a sand storm that swept across the road. Oh well. We survived. In Lima we had a hotel booked in Miraflores, a district which is known for its shopping areas, gardens, flower-filled parks and beaches. It is one of the upscale districts that make up the city of Lima. But the hotel wasn’t quite up to par. The people were really nice but it was just too hot and noisy. So the next day we moved to another, a little more expensive, hotel a few blocks away which was a lot better. Just in time as my bowels decided to rebel against me the next day. I barely managed to survive the city tour around Miraflores and to Pachacamac, an Inca archeological site nearby… Lima is a big modern city with a nice colonial center. The one thing that always strikes me when we get to such cities is that the people in general are so much fatter. It must be a sign of prosperity..
Because there is no direct connection from Lima to Cuenca in Ecuador, we flew to Tumbes in the North of Peru and from there took the bus across the border into Ecuador and to Cuenca. That was on the 24th, my birthday, and not the most exciting way to spend that day. It was also the last day of carnaval and for some reason that totally eludes me, the people on this side of the Andes seem to think it’s funny to spray each other (or if they have the chance, total strangers) with water, soaking them to the bone. You might think that sitting in a bus is safe but, as we found out the hard way, it isn’t. They managed to empty complete buckets of water through the open windows of the bus and, as it was moving, managed to soak many of the passengers… (Of course, we closed the windows after the first bucket but the people in front of us didn’t, so we got hit twice). After a change of clothes later in our very nice hotel in Cuenca we had a splendid dinner to finally celebrate the day.. I must say that it feels very strange to have my birthday abroad for the second time during this trip. It makes you realize how long we’ve been away from home. The fun thing is that instead of 2 different countries I had them in 3!
 |
 |
 |
Iedereen heeft wel eens gehoord van de Nazca-lijnen, maar niemand weet zeker hoe ze ooit gemaakt zijn en vooral waarom. De lijnen vormen geogliefen in de Nazca-woestijn en beslaan een droog gebied van 500 km2. Ze vormen een netwerk van meer dan 800 lijnen, 300 figuren en een stuk of 70 tekeningen van dieren en planten: onder meer een aap van 90 m lang, een condor met een vleugelspan van 130 m, een kolibrie, een papagaai, en een mannetje dat bekend staat als de astronaut. Men denkt dat de lijnen gemaakt zijn door mensen uit de Nasca-cultuur, tussen 200 vC en 700 nC, en dat ze een religieuze betekenis hebben. Inmiddels is uitgevogeld dat ze waarschijnlijk touwen spanden tussen stokjes als richtlijnen voor de tekenaars. (Het ‘tekenen’ werd gedaan door de roodbruine toplaag van stenen weg te halen, waaronder dan een lichtere kleur steen te zien was). Hmmm… Dat is te makkelijk. Wij prefereren een alternatieve theorie, nl. dat de lijnen met behulp van buitenaardse wezens gemaakt zijn. Waarom zouden ze anders een tekening maken van een mannetje dat duidelijk een helm op heeft, moonboots draagt en een rugzakje met zuurstofflessen? (more..)
Guinea pigs are surprisingly versatile little critters. Not only do they look good on a little treadmill, according to the Incas they also had diagnostic capabilities. If, for instance, you had a stomach ache, you needed to hold a guinea pig against it while you were asleep. The next morning, a priest would cut open the animal and would then be able to tell what was wrong with you by looking at its intestines. We heard this story from two different guides, so it must be true. But it only works with wild cavias, so don’t start hurting any pets! Something that tame guinea pigs are good for, are as a culinary specialty. In Peru, ‘cuy’ or guinea pigs are still eaten at special occasions.
So when we arrived in Cusco, we wanted to try one. We’d seen some furry cuddly live ones that day on our way from Puno, so we were in the mood. But we didn’t expect to be served the whole animal, including crispy skin and overbite! It was quite difficult to get the meat off of it, but that didn’t matter much as we did not really like the taste anyway. The paining of the Last Supper in Cusco’s beautiful cathedral proves that the Incas already ate guinea pigs: in the middle of the table, there is a big platter featuring one…. by incorporating local elements in their catholic teachings, the Spaniards tried to make the new religion more palatable for the indians.
Cusco was the capital of the Inca kingdom. Although the Spaniards very carefully ended all signs of their culture, many buildings are still standing on Inca foundations. The way the Incas built temples and other important buildings, was amazing: with perfectly polished stones that were placed on top of each other without any kind of mortar. Although the Cusco region suffers from regular earthquakes, the Inca walls are still standing. The combination of Inca remains with colonial architecture makes the old centre of Cusco very cute indeed. The only drawback is that it is extremely touristy. Not surprising, considering that South America’s main attraction, Machu Picchu, is nearby.
Machu Picchu is surrounded by mysteries; there is a lot we don’t know about the city. It is thought that only some 600 people lived there, mostly priests, astronomers, farmers and some guards. Probably, Machu Picchu was only inhabited for some 70 years, while it took more than a century to build! And the city wasn’t even finished when the Spaniards arrived, as can be seen in the quarry in the city that still has some half finished stones in it. It is believed that the Inca’s cleared out and then left the city voluntarily, to prevent it from falling into spanish hands. At least that part worked…
And of course, we had to visit the city as well. It can only be reached by train, and we wanted to get there early to avoid the busiest hours. After some deliberation, we chose to do a tour to the ‘Sacred Valley’ and get off at Ollantaytambo instead of returning to Cusco. That way we would get to see the Inca ruins in Pisaq and Ollantaytambo as well, and we could be in Machu Picchu early: taking the five thirty train. In the morning! The short night was worth it, because when we arrived at the famous Inca city it was not yet covered in mist. And the view of the city once you climb above it is nothing short of spectacular! The city is located on top of a mountain and surrounded by other mountains. It’s not wonder the city was hidden for centuries; it’s not really a spot you would accidentally stumpble upon when going for a walk. Later in the morning the site was covered in mist, but just as we had climbed to the Puerta del Sol, the clouds disappeared for long enough to take a good look and some pictures. Later that afternoon we took a train and taxi back to Cusco, where we had a great meal and an early night. Today marks the start of a new adventure, in Arequipa!
Cavia’s zijn verrassend veelzijdige beestjes. Niet alleen doen ze het leuk in een tredmolentje in een kooitje, volgens de Inka’s beschikten ze ook over diagnostische gaven. Als je bijvoorbeeld buikpijn had, moest je gaan slapen met een cavia tegen je buik aan. De volgende dag sneed een priester de cavia dan open en dan kon hij aan de ingewanden precies zien wat je mankeerde. Dit verhaal hebben we van twee verschillende gidsen gehoord, dus het is echt waar. Maar trek nu niet meteen Snuffie uit zijn hok, want het werkt alleen met wilde cavia’s. Waar tamme cavia’s wel weer heel goed voor zijn, is als culinaire specialiteit. In Peru worden ‘cuy’ of cavia’s nog steeds gegeten bij bijzondere gelegenheden.
Toen we in Cusco aankwamen, wilden we dus ook wel eens een cavia’tje proeven. Onderweg hadden we al een groot hok gezien met allemaal van die fluffy beestjes, dus we waren in de juiste stemming. Kregen we een hele cavia geserveerd bij onze Inka barbecueschotel! Met vier pootjes, staart en kop met tandjes (overbite) en inclusief knapperig velletje. Probeer daar maar eens het vlees van af te krijgen. Veel vlees konden we er sowieso niet aan ontdekken, wat geen ramp was, want zo lekker smaakte het niet. Dan vinden we alpaca toch een stuk lekkerder. Dat cavia’s door de Inka’s gegeten werden, bewijst het schilderij van het laatste avondmaal in de (prachtige!) kathedraal van Cusco: daar staat een schotel met een gebraden cavia op tafel… door lokale elementen in de katholieke leer te verwerken, probeerden de Spanjaarden de nieuwe godsdienst wat beter verteerbaar te maken voor de indianen.
Want Cusco was de hoofdstad van het Inkarijk. Hoewel de Spanjaarden zeer zorgvuldig een eind hebben gemaakt aan hun cultuur, staan veel gebouwen in het plaatsje nog steeds op Inka-fundamenten, en anders zijn ze wel gebouwd van stenen die de Spanjaarden uit Inka-bouwwerken sloopten. De manier waarop de Inka’s tempels en andere belangrijke gebouwen maakten, was fantastisch: met perfect op maat gepolijste stenen, die ze zonder cement of specie op elkaar stapelden. Hoewel de regio rondom Cusco af en toe door zware aardbevingen wordt getroffen, blijven die muren tot nu toe goed overeind. De combinatie van Inka-resten en koloniale bouw maakt dat Cusco een fantastisch leuk oud centrum heeft, dat bovendien heel charmant door heuvels wordt omgeven. Het is er alleen wel heel erg toeristisch. Dat is niet zo gek, want de nummer 1 attractie van heel Zuid-Amerika, Machu Picchu, ligt op minder dan 100 km afstand.
Machu Picchu is omgeven door mysteries; heel veel weten we niet over de stad. Men denkt dat er maximaal zo’n 600 personen gewoond hebben; voornamelijk priesters, astronomen, boeren en wat bewakers. Waarschijnlijk is Machu Picchu maar een jaar of 70 bewoond geweest. En dat terwijl de Inka’s er meer dan een eeuw aan gebouwd hebben! Ze waren ook nog niet klaar toen de Spanjaarden kwamen, getuige de half afgemaakte stenen in de steengroeve bovenaan de stad. Men denkt dat de Inka’s de stad vrijwillig grotendeels leeggehaald hebben en vervolgens verlaten, om te voorkomen dat hij in handen zou vallen van de conquistadores. Dat is dan in ieder geval gelukt…
Wij moesten er natuurlijk ook naar toe. Je kunt er alleen met de trein heen, en vanwege de drukte wilden we er graag op tijd zijn. Na enig wikken en wegen besloten we een dagtocht te doen door de ‘Sacred Valley’ (waarom die vallei heilig was voor de Inka’s weten we helaas nog steeds niet; de gidsen zijn hier een tikje onder de maat vinden we), en uit te stappen in het plaatsje Ollantaytambo, in plaats van terug te gaan naar Cusco. Zo zouden we de Inka-ruines in Pisaq en Ollantaytambo ook meepikken, en konden we extra vroeg in Machu Picchu zijn: met de trein van half 6. ‘s Ochtends! Ons korte nachtje was echter dik de moeite waard, want de befaamde Inka-stad lag nog niet verstopt in de mist toen we aankwamen. En het uitzicht op de stad als je er een beetje boven klimt is fantastich! De ligging is waanzinnig; op een bergtop (door de Inka’s min of meer vlak gemaakt), tussen allemaal andere bergen. Geen wonder dat de stad eeuwenlang verborgen is gebleven; het is echt niet een plek waar je per ongeluk langs komt tijdens een wandelingetje. Wat later op de ochtend verdween het uitzicht grotendeels in de mist, maar net toen wij naar de zonnepoort boven de stad waren geklommen, werd het net lang genoeg helder om wat mooie foto’s te kunnen nemen. Later op de middag gingen we met trein en taxi (nee, niet 50 soles, 50 soles per persoon!) terug naar Cusco, waar we voor de verandering eens echt lekker aten en vroeg ons mandje ingingen. Want vandaag begint er weer een nieuw avontuur, in Arequipa!
There are 12 species of coca. Coca is traditionally cultivated in the lower altitudes of the eastern slopes of the Andes. It is widely consumed by the Andean peoples of Peru, Colombia, Ecuador, Venezuela and Bolivia. It’s used to overcome fatigue, hunger and thirst. It is also used as an anesthetic to alleviate pain. The Incas are believed to have used coca as an anesthetic when performing brain surgery (success rate figures vary..). It is considered particularly effective against altitude sickness. Having had some troubles with the altitude, we know now that coca indeed does help wonderfully. Chewing the leaves is not recommended as it is basically filthy. But drinking maté de coca (tea) or sucking on coca candy (an acquired taste) helps your lungs to absorb more of the little oxygen there is and, wow, your headache is gone…
Potosí (elev. 4,090 m) is considered to be the highest city in the world. For 300 years it was incredibly important to the Spanish for its Cerro Rico (Rich Mountain) with its enormous amount of silver ore. It is said that the amount of silver extracted was enough to build a silver bridge between Potosí and Spain and still have plenty left. Many Indians and Africans were used as slaves and some 8 million of them died because of the hard and dangerous work in the mines. Some say that with their bones you could build a bridge between Potosí and Spain… Walking around town with its steep cobble stone streets was not easy. Even after being at higher altitudes for a while now our lung capacity simply was not sufficient so we got tired quickly and we kept gasping for air. We were looking forward to descend (in a shared taxi this time) to a mere 2750 meters, the altitude of the city of Sucre. It is the constitutional capital of Bolivia and seat of the Supreme Court. The historic colonial centre (a UNESCO World Heritage Site since 1991) is very nice to explore and the view from La Recoleta, especially at sun set, is stunning. One of the nearby attractions is the Parque Cretácico Cal Orck’o, a place where you can see the world’s largest collection of dinosaur tracks. More than 60 million years ago dinosaurs left their footprints in muddy flats which surfaced when a cement factory recently dug up the area. Very cool.
Not looking forward to another very long bus ride, we flew from Sucre to La Paz (elev. 3,640 m) which gave us a beautiful view of the Altiplano, the high plateau (average elev. 3300 m) of the Andes. The city, which is the administrative capital of Bolivia, was built in a canyon created by the Choqueyapu River and the view from the ridge of the Altiplano is absolutely stunning. It’s a big crowded city and nowhere near as pretty as Sucre. But it was fun to walk around in and to try one of Bolivia’s specialty snacks: the salteña. It’s a type of empanada and, hmm, certainly not my favorite. Karin liked it very much and went for another round when we were at La Paz’s best salteñaria. From La Paz we did an interesting tour to Tiwanaku (Tiahuanacu), an archeological site West of La Paz and not far from Lake Titicaca. The Tiwanaku are considered an important pre-columbian culture and one of the most important precursors to the Inca Empire. On the way back we got to visit, yet another, Valle de la Luna with weird rock formations. The coca museum is also very nice. It gives an interesting, albeit a little biased, view on the coca leaf. And, woohoo, they sell some good coca candy..
From La Paz we took the bus to Copacabana, the main but small town on the Bolivian shores of Lake Titicaca. The lake (elev. 3,812 m) is the largest in South America and one of the highest commercially navigable lakes in the world. After we arrived, we visited one of the nearby islands, Isla del Sol. The island has many ruins dating back to the time of the Inca Empire. In the religion of the Incas, it was believed that the sun god was born here. After a short city tour and an exhausting (sorry guys for dragging you up there) walk up the hill (4,100 m, the Mont Blanc with its 4,810 m is for wimps) for some nice views of Copacabana and the lake, it was time, unfortunately, to say goodbye to Karin (snif, snif). Her 2 weeks and a bit of vacation were over so she had to go back to La Paz to fly home. Thanks K. It was fun having you with us! Together with Marinda (whom we met on the Uyuni tour and who decided to tag along) we took the bus on to Puno, Peru. Puno (elev. 3,860 m) is a town on the other, Peruvian, side of the lake. A bit bigger than Copacabana, more crowded but fun. Especially since there’s a festival going on with traditional music and dance. From here you can easily visit the famous Uros Floating Islands. The Uros Indian tribe decided a long time ago to leave the shores of the lake to permanently live on artifically created floating islands made of reed. It’s a bit weird to walk around on but nice to visit Uros families in their homes and learn about their way of life. Okay, you’re expected to buy some souvenirs as well but what the heck…
 |
 |
 |
Er bestaan 12 soorten coca. Coca wordt traditioneel gecultiveerd in de lager gelegen gebieden aan de oostkant van de Andes. Het wordt op brede schaal geconsumeerd door de Andes volkeren van Peru, Colombia, Ecuador, Venezuela en Bolivia. Het wordt gebruikt om vermoeidheid, honger en dorst te overwinnen. En ook als anestetisch middel om pijn te bestrijden. Men denkt dat de Inka’s coca gebruikten als anesthetisch middel tijdens het uitvoeren van hersenoperaties (over het slagingspercentage van de operaties is men het niet helemaal eens..). Het wordt ook als erg effectief gezien tegen hoogteziekte. We hadden al eerder wat problemen met de hoogte, maar nu weten we dat coca inderdaad bijzonder goed helpt. Op cocablaadjes kauwen is niet aan te raden want het smaakt gewoon smerig. Maar het drinken van maté de coca (thee) of het sabbelen op een cocasnoepje (je moet ff aan smaak wennen) helpt om je longen meer van de beperkte hoeveelheid zuurstof uit de lucht te laten absorberen en, wow, je hoofdpijn is weg.. (more)
Last Sunday we picked up my girlfriend Karin from Santiago airport. She will be traveling with us to Bolivia! Great fun; she’s an experienced traveler, very relaxed and lots of fun so the perfect company on the road. After one day together in Santiago, we flew to Calama, only to discover that although we had a car reservation, Alamo did not have a suitable – 4wd – car for us.
Fortunately there were buses to San Pedro de Atacama, which is where we wanted to go. Instead of driving ourselves around, we took some tours to the Valley of the Moon and the El Tatio Geysers. Great trips, that took us to places we probably would not have found ourselves anyway.
The two short trips were a nice preparation for a three day trip per 4 wheel drive to Uyuni in Bolovia. The scenery was spectacular, the food surprisingly good, accommodation very basic, and the altitude sickness severe (with splitting headaches and a fever). All in all it was a wonderful trip that none of us would have wanted to miss. The destination itself, Uyuni, is an ugly little town with nothing going for it apart from cute hotel rooms with private showers and restaurants that serve lama steak. Fortunately Potosí, where we currently are, looks a lot better on first sight!
Na twee daagjes wijnproeven was het vorige week zondag tijd om voor de tweede maal iemand af te halen van het vliegveld van Santiago: mijn vriendinnetje Karin! Zij gaat de komende twee weken met ons mee richting Bolivia. Ze is een ervaren reizigster en erg relaxed en gezellig, dus perfect reisgezelschap. Omdat ze ‘s ochtends aankwam en we de volgende middag pas naar Calama zouden vliegen, hadden we ruim een dag samen om Santiago te bekijken. We hebben een paar ‘oude favoriete’ plekjes opgezocht (wij waren immers al eens eerder in Santiago ) en zelfs een paar nieuwe dingen gezien: zo was de funicular weer uit onderhoud en konden we die nemen naar het mariabeeld op de heuvel en we hebben het Pablo Neruda huis bezocht dat hij voor zijn derde vrouw heeft laten bouwen, en dat op zijn eigen manier net zo bijzonder was als het huis in Valparaíso.
De vlucht naar Calama verliep voorspoedig maar ter plaatse hadden we een paar kleine probleempjes. We hadden namelijk een 4-wheel drive gereserveerd bij Alamo om zelf de omgeving rond San Pedro de Atacama te verkennen. Bij aankomst bleek dat Alamo als enige van ongeveer 10 verhuurmaatschappijen geen kantoortje had op het vliegveld, maar alleen in de stad. Enfin, een taxi later staan we daar, en toen bleek dat ze geen 4-wheel drives hadden… ze verwachtten er nog wel eentje terug, die moest voor half acht binnen zijn, dus konden we tot dan wachten? Welja, maar een wandelingetje door het dorp later bleek natuurlijk dat er nog steeds geen auto was. Uiteindelijk konden we tegen tienen met de bus naar San Pedro, waar onze hotelkamer, een knus driepersoonsje, gelukkig nog wel vrij was. (more)
