Where in the world are Erwin & Miek?

On our last afternoon in Santo we took a trip in an outrigger canoe to one of the blue holes on the island. The blue hole in question was the origin of a small river, and was filled with the clearest and bluest water I have ever seen. Very special.

The next day took us to Tanna, to the Mt Yasur Volcano. The travel brochures promised us an amazing display of fireworks, but sceptical as we are, we had to see it to believe it. And boy, did we see it! Looking into the crater is like looking into the depths of hell, with glowing lava being spit out every few minutes, accompanied by a loud, deep rumbling noise. Even though we were standing upwind, we could feel the heat sometimes. Click on ‘read more’ to see a video of the volcano or view our photos here.

We are now in Fiji, where the sun is shining brightly, the palm trees are waving in the wind and life is generally good. We will continue our search for the most beautiful beach on earth here… for now, Palau is still nr. 1.

Onze laatste middag op Santo maakten we een tochtje per kano naar een van de ‘Blue Holes’ op het eiland. We zijn er niet achter gekomen waardoor ze ontstaan (hé, we hebben tegenwoordig alleen schaars & duur internet en dus geen tijd om te google’en), maar ze zijn zeker de moeite van het bekijken waard! De tocht er naar toe verliep in een traditionele ‘outrigger canoe’, te weten een uitgeholde boomstam met een drijvertje ernaast. De blue hole was een rond watertje dat de oorsprong van de rivier vormde en het water was niet alleen verschrikkelijk helder, maar ook verschrikkelijk blauw. Erg leuk om in te snorkelen, het wateroppervlak vanaf de onderkant gezien fungeert als een spiegel en dat geeft hele rare effecten.

De volgende dag gingen we, met een tussenstopje op Efate, naar Tanna, naar de Mount Yasur vulkaan. De brochures beloven een actieve vulkaan en laten mooie foto’s zien van feloranje vonkenregens bij nacht, maar doorgewinterde reisfolderlezers en sceptische Hollanders als we zijn, verwachtten we niet dat we echt zoiets moois te zien zouden krijgen. Een paar rookwolken, wat gerommel, hier en daar een rode gloed: dan zouden we al dik tevreden zijn. Dat pakte anders uit… (lees verder & bekijk de video)

• Read More »

The roads on Efate in Vanuatu are not that bad. As long as you stay within the city limits of Port Vila. The main road that circles the island (some 140Km) is unpaved and there are more pot holes than there is road.. The good news is that Vanuatu applied and qualified for the U.S. Milennium Challenge grant. A fund that allows them to renew and upgrade their infrastructure. The bad news is that the needed materials have only justed started to come in from New Zealand by ship.. So to go around the island you still need a 4WD car. The car rental company only had a Ssang Yong Korando available for us. Probably the worst car I have ever driven.. Well it got us around the beautiful island with its nice beaches and we had great fun. People smiled and waved at us everywhere as we passed by. Incredibly nice and friendly..

The past four days we have been on the largest island in Vanuatu, Espiritu Santo (or just Santo), a flight just under one hour north from Efate. The island is visited mostly by scuba divers as this is the place where, apart from ‘Million Dollar Point’ which Miek mentioned in the previous post, one of the largest and most accessible wrecks in the world can be found. The S.S. President Coolidge was a luxury cruiser (a Dollar class ship, some people compare it with the Titanic) built in 1931, confiscated and turned into a cargo ship during WWII. Unfortunately it hit friendly mines just off Santo and sank.. Lying on its port side, only a few minutes swim from the beach and its bow only 18 meters deep, it is the ideal wreck for diving. Dives can be pretty deep when you penetrate the wreck but it’s great fun and well worth it. We did the engine room yesterday at 46 meters (our Suunto computers forced us to have a deco stop of 22 minutes) but if you want to go to the stern, you’re looking at 67 meters straight down (for all the worried mums and dads; no we didn’t do that). Last night we did a night dive which was, well, exciting.. The wreck is full of ‘flash light’ fish which glow in the dark every now and again. If you approach them in total darkness (no torches on!) the sight is spectactular and can be very disorienting. I thought it was kind of ’spacy’ and was so distracted by it that I had not noticed that the rest of our group (including my buddy Miek) had moved, still in total darkness, on to the next cargo bay. It took a while before I realised I was all alone and luckily by then the dive guide realized one of us was missing and came back to get me… No reason for panic but the next night dives we will be holding hands the whole time just to be sure we will not get seperated again..

Today, our last day on Santo so no diving, we will be going on a tour to the Blue Hole. Tomorrow we will be flying back to Port Vila and later that day on to Tanna. We booked an overnight tour to Tanna, an island South of Efate, to see Mt Yasur, an active volcano which is easily accessible. Let’s hope we can catch a glimpse of the glowing lava from the rim at night..

De wegen op Efate in Vanuatu zijn niet slecht. Mits je je niet buiten Port Vila waagt. De hoofdweg rond het eiland (zo’n 140km) is onverhard en er zitten meer gaten in dan dat er wegdek is.. Het goede nieuws is dat Vanuatu zich aangemeld en ook gekwalificeerd heeft voor de U.S. Milennium Challenge subsidie. Het komt uit een fonds dat bedoeld is om de infrastructuur te vernieuwen en te verbeteren. Het slechte nieuws is echter dat het benodigde materieel pas sinds kort uit Nieuw Zeeland per schip aan het binnenkomen is.. Om het eiland rond te rijden heb je vooralsnog een 4WD auto nodig. Het verhuurbedrijf had helaas alleen nog een Ssang Yong Korando voor ons beschikbaar, waarchijnlijk de slechtste auto waar ik ooit in gereden heb.. Maar goed. We zijn er het prachtige eiland met z’n mooie strandjes mee rondgekomen en we hadden erg veel plezier. De mensen die we tegenkwamen lachten en zwaaiden echt allemaal naar ons in het voorbijgaan. Ongelooflijk leuk en vriendelijk. (Read more…)

• Read More »

After a layover of roughly 23 hours (with 20 dgrs it was very cold! We hadn’t worn our jackets in a very long time. We rented a car, washed our clothes, had some great lamb/steak for dinner and slept in a motel), we finally flew to Port Vila in Vanuatu. It’s the first island we’re visiting in the Pacific in about six months time! Vanuatu consists of a few dozen islands and a little over 200,000 people, who manage to speak over 100 different languages. De most important (and official) one is Bislama, a pidgin English, which is fairly easy to understand (my favorite word is: to talk = toktok). French and English are spoken as well because both countries ruled the place together for a while (in a condominium in an attempt to keep the Germans out), a period of mild chaos as they never could agree on anything and things were simply arranged in two ways. In World War II (Wol Wo Tu, sounds cozy right?) the Americans had a number of army bases here. We’ll be seeing some of that legacy next week: at the end of WWII they dumped practically all their surplus war material into the sea at a place now known as ‘Million Dollar Point’, which is a great dive spot.

Port Vila is the capital and is a small, laid back town at a quiet bay. The people seem friendly and very relaxed. You surely should not be in a hurry whenever you need something done! After four months in Asia we need to get adjusted to that, but it’s kinda nice. People will not keep on offering taxi rides and other services & goods every two steps that you take. People will simply leave you alone. It helps that 99% of all the tourists here are Ozzies and they are a fairly relaxed kind of tourist. While even the youngest hawkers in Asia will yell ‘Amsterdam’ when you tell them you’re from The Netherlands, over here all you get is a polite ‘uhm.. That’s Europe, right?’. When we were booking a trip to one of the other islands this afternoon (one with a live volcano, woohoo! We’ll be going there September 1st), The Netherlands was searched for with great enthusiasm on a big world map which was hanging in their office.

We’ve only been here for two days so we’ve only had some first impressions of Vanuatu, but that first impression is pretty good. In some way, sun, sea and palm trees make you very mild. They do that to me anyway. For example, I wouldn’t accept it of mr. Balkenende (our Christian Democrat prime minister) if he would market himself as ‘The official candidate of Jesus Christ’ (Jisas Kraes in Bislama), but on an elections poster of the local Christian Democrat party (pati) it’s seems kind of funny. The only thing that is a bit of a disappointment are the prices for food and drinks: at least at the same level as in Holland which we are not used to anymore!! Oh, and the cockroaches roaming our (nice and clean) room at night don’t help much either… Brrrr…

Na een tussenstop in Brisbane van ongeveer 23 uur (20 graden, koud! Jas aan voor het eerst in tijden. Auto gehuurd, kleren gewassen, lekker lammetje/steak gegeten, in motel geslapen), vlogen we eergisteren dan eindelijk naar Port Vila in Vanuatu. Ons eerste eiland in de Pacific in meer dan een half jaar tijd! Vanuatu beslaat enkele tientallen eilandjes en telt in tootaal ruim 200.000 inwoners die het voor elkaar krijgen om meer dan 100 verschillende talen te spreken. De belangrijkste taal is echter Bislama, een soort fonetisch engels dat redelijk te begrijpen is (mijn favoriete woord: talk = toktok). Frans en Engels worden ook gesproken, omdat deze twee landen hier een tijd samen (om de Duitsers buiten de deur te houden) overheerst hebben, een periode van redelijke chaos omdat die twee landen het natuurlijk nergens over eens waren zodat alles dubbel gedaan moest worden. In de Tweede Wereldoorlog (Wol Wo Tu, klinkt best gezellig, niet?) hebben de Amerikanen hier grote legerbases gehad. De komende week gaan we daar nog een erfenis van bekijken: aan het eind van de oorlog hebben ze praktisch al hun overtollig geworden oorlogstuig in zee geflikkerd en de plek, ‘Million Dollar Point’, is nu een goede duikstek.

Port Vila is de hoofdstad en is een klein, gemoedelijk plaatsje aan een rustige baai. De mensen lijken vriendelijk en zeer relaxed, je moet hier geen haast hebben als je iets bestelt of wilt aanschaffen! Na vier maanden Azië is het even wennen, maar wel heel prettig, dat we niet om de 10 meter een taxi of andere services & goederen krijgen aangeboden; iedereen laat je hier gewoon met rust. Wat dat betreft hebben ze hier mazzel dat 99% van alle toeristen Ozzies zijn, want dat is ook een redelijk relaxed soort toerist. Waar in Azië zelfs de kleinste straatverkopertjes ‘Amsterdam’ roepen als je zegt dat je uit Nederland komt krijg je hier hooguit een ‘hm… dat ligt in Europa, niet?’ Toen we vanmiddag een tocht naar een ander eiland gingen boeken (met een live vulkaan, joehoe! 1 september gaan we daarheen), werd Nederland vol belangstelling opgezocht op de wereldkaart die in het kantoor hing.

We zijn hier nog maar twee dagen, dus veel meer dan een eerste indruk van Vanuatu hebben we niet, maar die eerste indruk is goed. Op de een of andere manier word je van zon, zee en palmbomen ook een stuk milder, ik tenminste wel. Zo zou ik het van Balkenende niet pikken als hij zich zou marketen als ‘The official candidate of Jesus Christ’ (Jisas Kraes in Bislama), maar op de lokale verkiezingsposters van de christen-democraten hier vind ik het dan wel weer grappig. Het enige wat hier een beetje tegenvalt zijn de prijzen van voedsel en drank: minstens Nederlands niveau, dat zijn we echt niet meer gewend!! Oja, en de gigantische kakkerlakken die hier ’s nachts in onze (prima, schone) kamer rondschuimen, helpen ook niet echt… Brrr…

• Read More »

Time flies when you’re having fun. It seems like we left Cambodia a very long time ago, when in fact it’s been only 4 days. First stop after Siem Reap was Singapore, where we spent a day and a half before picking up our diving gear again. Because this was our second time in Singapore in a few months, there weren’t many sights we wanted to see (again) and we took it nice and slow. The one trip we did take was to the Malay quarter, around Joo Chiat road, where there are a number of typical and rather cute shophouses. We had dinner in Holland Village, which is not a village at all but a road with a number of bars and restaurants on it - Mexican, Italian, you name’ it, but nothing Dutch (not that we were looking for that).

With the dive bag back in our possession, the 15 kg baggage limit imposed by Air Asia was a bit of a problem. Although we’ve miraculously managed to get the total weight of our two large backs down to 48 kg, mostly by stuffing anything heavy in Erwin’s backpack, it was obvious from the start we’d have way too much stuff to take on board for free. Enter Erwin’s foot… I don’t know how exactly he pulled it off, but by pushing his foot under the dive bag he managed to convince the lady at the check in counter that it weighed only 16 kg… she explained very friendly that she’d let that one go, but that we’d have to pay for the other bag. Wow! Let’s see if we can do that again! We saved around 35 euro this way…

If you ever decide to stay a few days in Kuala Lumpur on a stop over from Europe to Australia for example, you should know that the airport is a full 50 km from the city, and the low cost carrier terminal where we arrived is even 70 km out of town! As we arrived late in the evening the traffic was fine, but during the day it would be a long trip by road. When we started exploring the city the next day, we were a bit disappointed at first. Kuala Lumpur has some pretty buildings and nice looking streets, but you have to look very hard to see them. Apart from the shophouses, some nice English buildings and a few temples, there are many mosques. Malaysia is a muslim country, after all. You might as well wear shorts and a tank top if you want to visit them, because I was dressed modestly and I still needed to put on a long gown and a scarf. Annoying! Another thing that I can never get used to is the black ‘ghosts’ you see every now and then: ladies covered from head to toe in black, sometimes even with their eyes covered. (I watched them eat during breakfast in our hotel and they lift a little flap every time they want to take a bite, probably a good way to lose weight because it must slow you down). And of course, theý are accompanied by men in shorts or jeans and t-shirts! It really makes me angry. Because Malaysia is such a popular holiday (and diving) destination these days you tend to forget, but they still have censorship here, and odd things like a dress code for artists (which is why Beyoncé cancelled a concert scheduled in Malaysia).

One thing Kuala Lumpur is very good for, though, is shopping. Not that that was of much use to me, because we’re on a very strict diet, baggage wise. But articles like clothing and electronics are very cheap here, even cheaper than in Singapore. So when Erwin had the opportunity to earn 150 euro with a single purchase, he could not pass it up. We had to make our way to a rather seedy little shop in a seedy mall with no tourists at all, but there he managed to trade in his Canon EOS 400D camera for a 40D. Although that sounds like a step back I’ve been told it’s actually a step up and Erwin is happily trying out its new features while I am typing this. Expect even better pictures to be posted to our site from now on!

De tijd vliegt als je het naar je zin hebt. Het lijkt alweer heel lang geleden dat we Cambodja verlieten, maar het is nog maar 4 dagen. De eerste stop na Siem Reap was Singapore, waar we anderhalve dag doorbrachten voor we onze duikspullen weer ophaalden. Omdat dit onze tweede keer in Singapore was in vier maanden tijd waren er niet zo veel bezienswaardigheden die we (nog eens) wilden zien. We deden het dus rustig aan, met alleen een uitstapje naar de Maleisische wijk in de buurt van Joo Chiat road. Daar heb je voor Maleisië typische ’shophouses’, leuk versierde huisjes van twee of drie verdiepingen hoog. (We hebben ze daarna inderdaad ook in KL gezien, dus dat ‘typische’ klopt.) Voor het diner gingen we met de metro naar Holland Village, wat geen dorp is maar een straat. Je hebt er alle soorten restaurants en bars, Italiaans, Mexicaans, etc - alleen geen hollandse. Niet dat we daar naar op zoek waren!

Nu we de duiktas weer bij ons hadden was de bagagelimiet van 15 kg die Air Asia heeft niet voldoende voor ons. Verbazingwekkend genoeg wegen onze twee grote tassen slechts 24 kg per stuk, iets wat we voornamelijk bereikt hebben door alle zware dingen in Erwin’s rugzakje te proppen, maar dat we zouden moeten bijbetalen was vanaf het begin al duidelijk. Enter Erwin de Oplichter - en dat bedoel ik letterlijk… hoe hij het voor elkaar kreeg weet ik niet, maar door zijn voet onder de duiktas te duwen wist hij de check-in dame er van te overtuigen dat de duiktas maar 16 kilo woog. Ze legde heel vriendelijk uit dat ze die ene kilo wel door de vingers wilde zien maar dat we voor de andere tas echt moesten bijbetalen. Nou, prima! Toch maar mooi 35 piek bespaard op die manier, nu moeten we maar eens gaan kijken of we deze truuk vaker kunnen uithalen…

Als je nog eens besluit om een paar dagen in Kuala Lumpur te blijven, bijvoorbeeld onderweg van Europa naar Australië, weet dan dat het vliegveld een heel eind van de stad vandaan ligt: 50 km, en de low cost carrier terminal waar wij natuurlijk aankwamen, zelfs 70 km. Wij kwamen ’s avonds laat aan en het was lekker rustig op de weg, maar overdag kan het wel eens een hele lange rit zijn… het verkeer in de stad is in ieder geval bijzonder druk. Toen we de volgende dag de stad in gingen waren we in eerste instantie een beetje teleurgesteld. KL heeft wel mooie gebouwen en leuke straten, maar je moet erg veel moeite doen om ze te zien. Behalve de shophouses en wat aardige Engelse gebouwen zijn er een paar tempels, en omdat Maleisië een islamitisch land is, vooral heel veel moskeëen. Trek gerust een korte broek en een hemdje aan als je die laatste wilt bezoeken, want ik was netjes aangekleed met mouwen en een lange broek, en ik moest toch een lelijke soepjurk aantrekken en een sjaal om mijn hoofd doen. Irritant! Iets anders waar ik slecht aan kan wennen zijn de zwarte ’spoken’ die je her en der ziet, soms zijn zelfs de ogen bedekt. (Ik heb bij het ontbijt even zitten kijken, en ze moeten een flapje omhoog houden om een hap te kunnen nemen. Misschien wel handig als je wilt afvallen, want het verlaagt wel je eettempo…) En natuurlijk zitten er dan gewoon kerels naast in korte broek of jeans en een t-shirtje. Ik word er erg boos van. Omdat Maleisië zo’n populaire vakantie- en duikbestemming is tegenwoordig zou je het bijna vergeten, maar ze doen hier nog gewoon aan censuur, en er zijn idiote regels zoals een dresscode voor artiesten (waardoor bijv. Beyoncé een gepland concert hier heeft afgeblazen).

Een ding waar KL echter wel heel goed voor is, is winkelen. Niet dat ik daar veel aan had, want we staan op een strict dieet, bagagetechnisch gezien. Maar dingen als kleding en electronica zijn hier spotgoedkoop, goedkoper nog dan in Singapore. Dus toen Erwin inzag dat hij met een enkele aankoop maar liefst 150 euro winst zou kunnen maken, kon hij die kans niet laten lopen. We moesten er voor naar een morsig klein winkeltje in een morsige mall waar helemaal geen andere toeristen waren, maar daar lukte het hem om zijn Canon EOS 400D camera in te ruilen voor een 40D. Hoewel dat klinkt als een forse stap achteruit, heb ik me laten vertellen dat het in feite een grote verbetering is. Terwijl ik dit zit te tikken zit Erwin dus volkomen tevreden aan alle nieuwe knopjes te draaien… verwacht nog betere foto’s op onze site vanaf nu!

• Read More »

Siem Reap, which is the town near the Angkor ruins site, literally means ‘Defeat of Siam’. A good indication of the understanding Cambodians (Khmer) have with Thailand. The only reason people go there is to visit the (ruins of the) Angkor temples. Angkor was the seat of the mighty Khmer Empire which flourished between the 9th century to the 15th century A.D. and today its ruins are Cambodia’s national pride. With over 400 square miles it is considered to have been the largest preindustrial city in the world. The site actually consists of a large number of temples in various states; most are in reasonably good shape or are partly restored. Some are mostly ruins, pretty much reclaimed by the jungle. It is no surprise that some of these temples (especially Ta Prohm, entwined with trees) figured in Lara Croft’s Tomb Raider movie. Lara Croft is of course Angelina (Ange) Jolie who adopted a Cambodian orphan and is known to visit Cambodia regularly. We didn’t run into her though (or Brad for that matter).

The weather wasn’t all that good in Sihanoukville but it was nice to relax for a couple of days, read some books and jump in the pool before heading to Siem Reap. We took the bus back to Phnom Penh (which gave us a chance to visit the National Museum there) and embarked the fast boat to Siem Reap the next day. The boat is just as fast as the bus but it is far more comfortable and it takes you across the Tonlé Sap river and lake. The unique Tonlé Sap lake (the largest in south east Asia and a UNESCO biosphere) fills itself during the wet season with water from the Mekong river and drains itself back into the Mekong during the dry season which makes it a huge floodplain. Its rich biodiversity is providing over 75% of Cambodia’s annual inland fish catch and 60% of the Cambodians’ protein intake. It also makes for a nice boat ride..

Siem Reap is not very exciting but it’s pleasant enough to stay there while you visit the Angkor temples. They are a couple of kilometers down the road but the distance between all the temples calls for a Tuk Tuk rented for the day. The rides were actually very pleasant; the scenery is very nice and because of the heat and humidity you really needed the time to cool off before visiting yet another temple. We spent two days there which is barely enough to see most of the important ruins (and have some spare time to cool off in the hotel pool) and saved the most famous one, Angkor Wat, for last. As it usually goes, that made it a bit of a disappointment. It is the biggest one of all, best restored and with the most beautiful encarvings but it doesn’t beat that dramatic Tomb Raider (or Indiana Jones if you will) effect of the ruins covered by huge trees..

Siem Reap is de stad in de buurt van de Angkor ruines. De naam betekent letterlijk ‘Siam verslagen’. Dat is een goede indicatie van hoe Cambodjanen (Khmer) denken over Thailand. De enige reden om hier naartoe te gaan is om de (ruines van de) tempels van Angkor te bezoeken. Angkor was de zetel van het machtige Khmer rijk dat van de 9e tot de 15e eeuw bloeide. De ruines zijn vandaag de dag Cambodja’s nationale trots. Met meer dan 400 vierkante mijl wordt het gezien als de grootste preindustriële stad die de wereld ooit gezien heeft. De site bestaat uit een groot aantal tempels in verschillende staat; de meeste zijn best goed, al dan niet gedeeltelijk gerestaureerd. Sommige zijn niet meer dan ruines, grotendeels teruggeclaimd door de jungle. Het verbaast dan ook niet erg dat een paar van deze tempels (vooral Ta Prohm, met bomen verweven) figureerde in Lara Croft’s Tomb Raider film. Lara Croft is natuurlijk Angelina (Ange voor intimi) Jolie die een Cambodjaans weesje adopteerde en waarvan bekend is dat ze regelmatig Cambodja bezoekt. We zijn ‘r niet tegengekomen. Brad trouwens ook niet.. (Read more..)

• Read More »

English summary: Phnom Penh’s attractions range from the terrifying and depressing to the very beautiful. The Tuol Sleng museum definitely belongs in the first category: This former school building was transformed by Pol Pot into S-21, a ’security center’ where he held ‘enemies’ of his regime prisoner, and tortured them before having them murdered at one of the killing fields. The classrooms, that were converted into cells and torture chambers, still look very much like they did 30 years ago. A number of rooms is filled with photographs of the victims that passed through here, and history comes alive with the many signs that tell the stories of the victims, their families and even some of the Khmer Rouge members.

Equally terrible but impressive are the killing fields of Choeung Ek - some 20.000 people were murdered here, and the skulls of 9000 of them are on display in a large stupa on the terrain. However, the thing that truly gripped me were the pieces of victim’s clothing that had come to the surface in different places - apparently that still happens a lot, especially after heavy rains.

Fortunately, Phnom Penh also has some happier sights, such as the Royal Palace for example. It consists of many buildings in a green, parklike setting, and truly is a crib fit for a king: with buddha statues made of emerald and gold, inlaid with diamonds, and a temple with a 5000+ kilo silver floor, among other things.

After a 4-hour bus trip yesterday, we are now in Sihanoukville. A lovely little seaside village, except for the thunderstorms and incessant rain that has been falling since last night. We’re hoping it will clear up later today so that we can at least stock up on reading materials without getting wet…

In het Tuol Sleng museum in Phnom Penh hangt een roodomrand verbodsbord dat bezoekers verbiedt om te lachen. Een van de meest overbodige borden die ik ooit heb gezien… het lachen vergaat je heel snel als je dit museum bezoekt: het gebouwencomplex is ooit begonnen als school, maar werd in 1976 door Pol Pot veranderd in ‘Security Center 21′. Hij gebruikte de plek om vermeende tegenstanders van zijn bewind gevangen te houden en te martelen, alvorens ze naar een van de killing fields gebracht werden om vermoord te worden. In de afgelopen 30 jaar is er weinig veranderd aan de tot cellen en martelkamers omgebouwde klaslokalen. Wel zijn er honderden, zo niet duizenden portretten te vinden van slachtoffers, en een groot aantal foto’s met daarbij de verhalen van zowel slachtoffers, hun familie en daders.

Als westerling besef je het niet zo, maar Pol Pot was waarschijnlijk nog wel een grotere misdadiger en in ieder geval een grotere gek dan Hitler. Hij wilde Cambodja terughelpen naar het stenen tijdperk (een communistische, agrarische samenleving) door alle landgenoten die gestudeerd hadden, een vreemde taal spraken, een bril droegen, zachte handen hadden (dus geen lichamelijke arbeid verrichtten), enzovoorts, te vermoorden. Daarbij werden ook godsdienst en alle uitingen van cultuur verboden, en familiebanden verbroken door mensen fysiek te verplaatsen. Al met al zijn er in krap 4 jaar naar schatting tussen de 1 en de 3 miljoen mensen vermoord. Wat ik niet wist is dat Vietnam, toen ook pas zelf een communistische staat van 4 jaar jong, uiteindelijk een einde heeft gemaakt aan zijn bewind door het land binnen te vallen, omdat Pot besloten had dat Vietnam toch de vijand was en op Vietnamees grondgebied aanvallen pleegde. Daar zou het land wel eens wat meer credits voor mogen krijgen… Pol Pot was overigens vreselijk paranoide en liet ook regelmatig mensen van de eigen Khmer Rouge ombrengen.

Na een indrukwekkend maar weinig opbeurend bezoek aan het museum gingen we per tuktuk naar de killing fields van Choeung Ek. Het terrein ziet er vriendelijk genoeg uit, met gras, struiken, vlindertjes en hier en daar een boom, maar de grote stupa helpt je snel uit de droom: hij bevat 9000 schedels van mensen die hier zijn vermoord. Er liggen naar schatting nog zo’n 11000 lichamen op dit veld, maar die zijn nooit opgegraven. Het meeste indruk maakte op mij echter niet de stupa of de ondiepe kuilen van de leeggehaalde massagraven, maar de stukjes kleding die her en der op de paden aan de oppervlakte verschijnen: kleding (en soms ook stukjes bot) van slachtoffers die vooral als het weer eens hard geregend heeft naar boven komt. Bijna 30 jaar na data zijn er nog steeds geen rechtzaken geweest tegen de kopstukken van de Khmer Rouge; Pol Pot is inmiddels overleden.

Phnom Penh lijkt op het eerste gezicht een gewone Aziatische stad, maar er zijn wat verschillen met bijvoorbeeld Laos en Thailand: het is er viezer, net als in India ruik je regelmatig rottend vuil (en je ziet er ook bergen van liggen), er wordt veel meer gebedeld, onder meer door mensen die ledematen missen, en aan de andere kant heb je hier en daar ook vreselijk hippe, lounge-achtige tenten, die er eigenlijk niet goed lijken te passen. Er zijn ook vrolijker bezienswaardigheden dan de overblijfselen van de genocide van 30 jaar terug. Het koninklijk paleis bijvoorbeeld, want jawel, Cambodja is een koninkrijk. Toen wij er waren was het weer eens zeldzaam heet, dus we beperkten ons tot de belangrijkste gebouwen: de troonzaal, en de zilveren pagode: een tempel met een paar duizend zilveren tegels op de vloer, een smaragden boeddha (leek toch wel een beetje op groen glas) en een grote gouden staande boeddha, ingelegd met diamanten. En dat voor een koning die alleen maar een ceremonieel baantje heeft…

De bus naar Sihanoukville vertrok drie kwartier te laat en deed er niet drie uur, zoals beloofd, maar vier uur over. Oh well, zo vaak reizen we gelukkig niet met de bus en zo zie je nog eens iets van het landschap. Sihanoukville is een populaire badplaats, zeg maar het Goa van Cambodja. Voor ons heeft de plaats een extra betekenis omdat onze vriend Simon hier een tijd gewoond heeft en is gestorven. Onze eerste avond hebben we aan het strand doorgebracht, dat gezellig vol staat met strandtentjes waar het altijd happy hour is en waar je gebarbecuede maaltijden kunt krijgen voor weinig. Vannacht werden we opgeschrikt door een enorme onweersklap en vanochtend werden we wakker onder een egaal loodgrijze lucht waar bakken met water uitkwamen. Badplaatsen in de regen zijn altijd extra treurig… hopelijk klaart het later vandaag nog op, in ieder geval lang genoeg om droog een paar extra leesboekjes te gaan scoren!

• Read More »

Luang Prabang is very cute and we really enjoyed staying there, visiting the beautiful temples and exploring the town. We rented some bicycles to see some of the countryside just outside of town. It is all very touristy as it is a World Heritage Site and the number one tourist destination of the country. But we heard someone say that some Chinese investors have their eye set on it. They want to build a number of big resorts there, add bridges and roads which will all result in the town inevitably losing its charm and above all its World Heritage status…

From Luang Prabang we flew to the capital Vientiane (pronounced Wieng Chan). It was an early and short flight so we arrived at the hotel before 10 in the morning. Too early to check in so we left our luggage there and went off to explore the town. With around 400.000 souls the town is small and is sometimes referred to as the most laid back capital in the world. We only needed a couple of hours to see all the highlights. We skipped the National Museum only to find out the next day that they had closed it for maintenance for a couple of weeks.. With not much else on our hands, we spent most of our time relaxing, walking around town, going from coffee shop to restaurant and back. It’s not a pretty town and looks a little messy. Probably due to the mix of architectural styles which are influenced by Thai, Chinese, US, Soviet and, of course, the French..

Today, on our last day in Laos, we rented motorbikes (again, but this time Miek got her own fully automatic bike!) and drove the 25km South-east to visit the Buddha Park. Some crazy yogi-priest-shaman in 1958 filled a grassy field near the Mekong River with concrete Hindu and Buddhist sculptures. It’s a bizarre collection of Buddha and other sculptures but it makes for some nice photographing..

Luang Prabang is bijzonder cute en we hadden een aangenaam verblijf daar. We bezochten een aantal mooie tempels, bekeken het plaatsje en huurden fietsen om wat van het omliggende platteland te zien. Het is allemaal nogal toeristisch omdat Luang Prabang een World Heritage site is en de voornaamste toeristenbestemming van het land. We hoorden echter iemand zeggen dat Chinese investeerders hun oog op de plaats hebben laten vallen. Ze willen er een aantal grote resorts bouwen, bruggen en wegen, waardoor de stad onvermijdelijk zijn charme zou verliezen en bovendien de World Heritage status…

Van Luang Prabang vlogen we naar de hoofdstad, Vientiane (spreek uit: Wieng Chan). Het was een vroege en korte vlucht en daardoor waren we al voor tienen in ons hotel. Te vroeg om in te checken, dus we lieten onze bagage achter en gingen op onderzoek uit in de stad. De stad telt ongeveer 400.000 zielen en is dus nogal klein. Vientiane wordt wel eens de meest relaxte hoofdstad ter wereld genoemd. We hadden maar een paar uur nodig om alle highlights te zien. Alleen het National Museum sloegen we over, om de volgende dag te ontdekken dat ze juist vanaf die dag een paar weken gesloten zouden zijn voor onderhoud aan de tentoonstellingen… Met niet veel anders om handen deden we het lekker rustig aan, met wandelingetjes door de stad, van koffieshop naar restaurant en weer terug. Vientiane is geen mooie stad en het oogt nogal rommelig. Dat is waarschijnlijk te wijten aan de mix van architectuurstijlen die beinvloed zijn door de Thai, Chinezen, Amerikanen, Soviets en natuurlijk de Fransen…

Vandaag, op onze laatste dag in Laos, hebben we een paar brommers gehuurd (alweer, maar deze keer had Miek haar eigen, volledig automatische rijwiel!) en zijn we 25 km naar het zuidoosten gereden naar het Buddha Park. Een of andere gesjeesde yogi-priester-shaman heeft in 1958 een grasveldje aan de Mekong-rivier gevuld met betonnen Hindu en Boeddhistische beelden. Het is nogal een bizarre verzameling maar wel een leuk onderwerp voor een aantal foto’s…

• Read More »

“It is ironic that in the 1950’s Laos received more American aid per person than any other country. In the 1970’s it received more bombs from America than any other country.”

The above is not communist propaganda, it’s a line in the little travelguide we received with our Mekong river cruise from Huay Xai to Luang Prabang in Laos. Traveling in South East Asia does make you rethink your opinion of American foreign policy: the things they did to fight communism are horrible, especially when you realise that within 30 years, communism has proven itself to be unsuccessful and unsustainable all by itself.

After spending two fairly unexciting days in Chiang Rai in a nice hotel, the Mantrini, we were taken to the Thai-Lao border at Chiang Khong. It’s one of the most inefficient border crossings I have ever done, but I have to admit it was more fun than the normal airport entry. An over land crossing like this makes you much more aware of the fact that you are entering a new country.

The formalities taken care of, we were taken to our cruise boat which took us to Luang Prabang in the course of two days (and one night spent in a lodge on the river banks). The 300 km trip was amazingly beautiful, and Luang Prabang seems to be a fitting destination - it is a Unesco World Heritage site and super cute. We will stay here for 3 days before flying to the capital, Vientiane.

“It is ironic that in the 1950’s Laos received more American aid per person than any other country. In the 1970’s it received more bombs from America than any other country.”

Als je zo’n stukje tekst tegenkomt in een reisgidsje dat je bij je riviercruise naar Laos krijgt, moet je toch wel even slikken. Het is moeilijk om lang in Zuid-Oost Azie te zijn zonder een paar tandjes kritischer te worden over de Amerikaanse buitenlandse politiek - en dat geldt ook als je al kritisch begint. Laos is een van de landen die nog steeds geplaagd worden door enorme hoeveelheden onontplofte bommen, en je wil hier dan ook niet van de gebaande paden afwijken. En dat allemaal om verspreiding van het communisme te voorkomen. Nogal zuur nu 30 jaar later blijkt dat dit politieke/economische idee prima in staat is om zichzelf om zeep te helpen omdat mensen nu eenmaal niet voorgeprogrammeerd zijn om alles eerlijk te delen - kijk maar in een willekeurige zandbak.

De dag nadat we afscheid hadden genomen van Thea en Wil, namen we de bus naar Chiang Rai, nog een stukje verder naar het noorden. Niet echt een interessante plaats, maar het hotel dat we hadden, the Mantrini, was wel leuk, een beetje design. Jammer alleen dat het naast een discotheek staat met een paar heftige subwoofers. Geen probleem als je in de juiste vleugel slaapt en gelukkig kregen we na even vragen een gratis upgrade daar naartoe.

Gisteren werden we ’s ochtends vroeg opgepikt voor onze transfer naar de grens met Laos. We realiseerden ons dat we op deze trip nog niet zo veel ‘over land’ grensovergangen hebben meegemaakt, na Macau/China was dit de tweede pas. We kunnen dus niet bogen op een uitgebreide ervaring, maar tjee, wat ging dit inefficient. Je moest eerst twee formulieren invullen (en eindelijk konden we nu een van onze meegenomen pasfoto’s gebruiken!), waarmee je je visa kon betalen en vervolgens halen, daarna moest je het visanummer overnemen op een van de formulieren, en daar moest je dan weer een stempel in je paspoort mee halen. Of zoiets. Wij werden geholpen door de organisatie achter de cruise, maar in de rij voor de laatste stempel stonden een boel very confused backpackers.

De boottocht naar Luang Prabang, een klein stadje en Unesco World Heritage site in het noorden van Laos, was geweldig. In twee dagen tijd hebben we zo’n 300 km over de rivier Mekong afgelegd, en overal werd het water omzoomd door heuvels bedekt met alle kleuren groene jungle, af en toe onderbroken door een kleine nederzetting. Echt heel mooi! Uitstapjes naar die dorpjes voelden wel een beetje als aapjes kijken, maar het was wel interessant om plaatsjes te zien (soms met 100 inwoners, soms met 800) die uitsluitend via de rivier te benaderen zijn. En vooral de kleine “aapjes” waren ook wel super cute… Halverwege hebben we overnacht in een houten lodge aan de rivier, met dus een fantastisch uitzicht maar helaas een minder fantastische (koude) douche. En was dat verse vogelpoep die we van het dekbed moesten schrapen? Anyway, wij kijken nergens meer van op, maar we zijn wel van plan om vanavond wat slaap in te halen.

Luang Prabang zelf blijkt een overtreffende trap van cute. We hebben er alleen nog maar bij schemer en donker rondgelopen, maar het barst van de leuke restaurantjes en guesthouses (de onze ziet er ook leuk uit en we hebben warm water - en gratis internet op de kamer, woehoe), het is heel rustig en heel groen, de gebouwen komen niet boven de bomen uit en zien er leuk koloniaal uit. Dat moet je de Fransen nageven - ze laten hun exkolonies wel achter met een aangename architectuur, het recept voor fatsoenlijk stokbrood en croissants en het besef dat een restaurant een wijnkaart hoort te hebben, dat was ons in Vietnam ook al opgevallen. Morgen gaan we op onderzoek uit bij daglicht, en omdat het plaatsje maar klein is en we hier een dag of drie gaan blijven, gaan we het lekker rustig aan doen…

• Read More »

It’s been more than a week since our last posting.. Ouch.. Let’s just say that we’ve been too busy this week..

Seeing my mom and Wil again in our in hotel in Bangkok, after more than six months, was a little emotional but really great. There was so much to talk about and we had plenty of time during the week to do so. We traveled from Bangkok to Chiang Mai together in a rented car, visiting the North West part of Thailand. Time passed very quickly as we had a lot of fun together and went to see and do so many great things. Traffic in South East Asia is usually awful but in Thailand it seems reasonably civilized. Driving here is still adventurous but you get used to it quickly. Size matters so driving a large Toyota 4WD truck did help us getting around safely.

We were in Bangkok a couple of years ago so spending one and a half day there now was enough for us to see some of the highlights again. The next day we picked up our wheels and left the city to go North, to Ayutthaya. “Driving my car, my hands wet on the wheel… Radar Love..”. We lasted less than 30 minutes before we were pulled over by the police. The officer claimed (we think) I was speeding. The only thing we could understand was “International” and “Police station”. Not to panic as it wasn’t a problem some money couldn’t solve…

Ayutthaya is another place we were before but still nice to see the amazing historic temple ruins again. From there we took the road into the mountains and towards the Myanmar (Birma) border. We were amazed by the overall condition of the roads; pretty good actually (considering you are in the middle of South East Asian nowhere) but they could have cut back on the number of corners (there’s thousands of them..). Some parts are so quiet it’s as if you have the road all to yourself. It was fun to drive and the views along the way are stunning. The terraced rice paddies sometimes remind you of Bali except for the occasional elephant that may cross your path. Elephants are cute so we had to ride them when we were in Mae Hong Son. It was interesting to see the river that is the border with Myanmar/Burma. Because the Thai economy is growing and Burma is so poor, many Burmese illegally cross the river on inflated tractor tires to do business in Thailand.

After visiting many many temples (Wat), temple ruins, chedis (not Jedis!), a waterfall and a cave, we reached Chiang Mai, the main city in the North. Today we said goodbye (snif) to Thea and Wil as they’ll be traveling back to Bangkok by car and we’ll be going to Chiang Rai tomorrow and to Laos from there…

Het is alweer meer dan een week geleden dat we voor het laatst iets geschreven hebben… Oeps… Laten we het er maar op houden dat we het te druk hadden deze week.

Het weerzien met mijn moeder en Wil in ons hotel in Bangkok, na meer dan zes maanden, was een tikje emotioneel maar erg leuk. We hadden natuurlijk veel bij te praten en daar hadden we gedurende de week voldoende tijd voor. We zijn samen in een huurauto van Bangkok naar Chiang Mai gereisd waarbij we het noordwestelijk deel van Thailand bezocht hebben. De tijd ging erg snel voorbij omdat we het zo leuk hadden met z’n allen en omdat we heel veel leuke dingen gezien en gedaan hebben. Het verkeer in zuid-oost Azië is verschrikkelijk maar in Thailand lijkt het redelijk geciviliseerd. Hier rijden is nog steeds avontuurlijk maar je went er snel aan. Grootte is van belang dus rijden in een grote Toyota 4WD truck hielp ons veilig rond te reizen. (Read More..)

• Read More »

New & improved: submit your comments now without logging on to the site first!

After three lazy days on Tam Hai, we visited the lovely quaint old city of Hoi An. Definitely worth it! Our trip to the ruins of My Son was slightly less successful, mainly because we found out that Miek gets really, really stressed from riding on the backseat of a rented motorbike. We are now in Hanoi, or Ha Noi as the locals say, and it’s lovely, although blistering hot. With 35 degrees Celsius and a humidex of 44 degrees, we start melting within 30 seconds each time we step outside. Fortunately, our hotel room and the hair salon next door are airconditioned. After finishing Erwin’s haircut, his hair dresser proclaimed that he now looks like David Beckham. Lucky me! We skipped ‘uncle Ho’s’ mausoleum this morning because he had the mother of all queues on his doorstep and we didn’t feel like waiting in the heat for a dead guy. We did make it to the Temple of Literature, Van Mieu, but I doubt we will be spending much more time outside before our flight to Bangkok tomorrow. We are really looking forward to going there, as we will meet Erwin’s mum to go on a trip to Chiang Mai together.

Nieuw! Laat nu nog makkelijker een commentaartje achter, inloggen is niet meer nodig! (hint, hint)

Wat word je lui van aan het strand liggen, zeg! We hadden kunnen kayakken, naar het durp op het eiland kunnen fietsen of brommeren, een rondje om het eiland gaan varen, maar niets van dat alles: we hebben lekker een paar dagen op een strandbedje liggen lezen, met af en toe een duik in de zee - het zwembad was echt te warm - en verder niets gedaan.

Afgelopen woensdag werden we per speedboot en airconditioned auto naar Hoi An gebracht, een plaatsje in het midden van Vietnam. En wat een schattig plaatsje! Er staan veel huizen uit het Franse koloniale tijdperk (en ook sinds die tijd niet meer onderhouden, zo te zien), afgewisseld met Chinese architectuur. Het geheel is wel toeristisch maar heeft erg veel karakter en is leuk om doorheen te lopen. Een rondje ‘oude stad’ bewaarden we echter tot de vrijdag, omdat we donderdag eerst per brommer naar de ruines van My Son gingen. Dat was niet echt een doorslaand succes… De brommer deed het prima en Erwin is een uitstekende chauffeur, daar lag het niet aan. Miek is echter niet zo’n goede achteropzitster, want control freak (”echt? dat had ik nou nooit gedacht…”) en snel nerveus in chaotisch verkeer. De ruines van My Son waren op zich wel aardig want enigszins overwoekerd waardoor ze een fijne Indiana Jones-look hadden, maar de site was een stuk kleiner dan de enorme plattegronden op de informatieborden deden vermoeden. We waren dan ook niet de enige toeristen die zich aan het eind van de route afvroegen of dat nu alles was.

De vrijdag was een stukje relaxter; Hoi An is vrij klein dus we hadden de oude stad binnen een paar uur helemaal bekeken. Maar goed ook, want het was alweer te heet om lang buiten te zijn… ’s Avonds hadden we een uur vertraging vanwege een enorme onweersbui, zo een waarbij het zo donker wordt dat het avond lijkt, en dan met heel veel bliksem, maar uiteindelijk zaten we ’s avonds in een restaurantje in Hanoi.

Hanoi, of Ha Noi zoals ze hier zeggen, heeft een heel andere sfeer dan Ho Chi Minh. Het heeft een ‘oude stad’ waar leuke huisjes staan in straten met grote oude bomen, maar ook buiten dat stadsdeel lijkt het een heel stuk minder modern dan Ho Chi Minh. En ook hier is het stervensheet: weliswaar ‘maar’ een graad of drie-, vierendertig, maar door de luchtvochtigheid ligt de gevoelstemperatuur rond de 44 graden. Voor ons Hollandse kaaskopjes betekent dat dat we de eerste 30 seconden nadat we uit een airconditioned omgeving komen denken: ‘nou, dat valt best mee’, vervolgens een minuut lang denken: ‘goh, toch best warm hier’, en daarna zoveel beginnen te zweten dat je ons binnen tien minuten volledig kunt uitwringen.

Ons tempo ligt dus niet zo heel erg hoog hier. Na zaterdagochtend een rondje om het Hoan Kiem Lake te hebben gelopen, was het alweer tijd om in het hotel af te koelen (en op te drogen). ’s Middags was het tijd voor een bezoekje aan de kapper naast het hotel, altijd weer een avontuur in het buitenland. De dame die Erwin knipte had er duidelijk zin in, en toen ze klaar was vond ze dat hij op David Beckham leek. Dat vonden ze in ons hotel kennelijk ook, want toen we later weer de deur uitgingen werd Erwin tegengehouden door een van de receptionistes. Ze verklaarde dat ze lange mannen zo knap vond (ja ja…) en drapeerde Erwin om zich heen, om in de spiegel te zien hoe goed dat stond. De rest van de avond liep ‘David Blekkham’ dus rond met een brede grijns, wellicht mede veroorzaakt door het ‘watermarionettentheater’ dat we gingen bekijken. Zoals de naam al impliceert worden de marionetten daar onder water bestuurd aan lange stokken, waardoor ze vooral goed kunnen varen en zwemmen. De musicale omlijsting werd verzorgt door een Vietnamees ensemble dat traditionele instrumenten bespeelde. We zullen het aan een foute en te harde afstelling van de boxen wijten, maar het deed echt pijn aan je oren. Het was wel heel erg leuk om te zien, en ondanks het feit dat er vier of vijf voorstellingen per dag zijn was de zaal praktisch uitverkocht.

Op onze laatste hele dag in Vietnam wilden we graag ‘ome Ho’ in zijn mausoleum gaan bekijken. Slecht plan! Toen we er om een uur of tien aankwamen, was de rij wachtenden langer dan ik ooit heb gezien. De rij voor het Anne Frank museum verdwijnt er bij in het niet; zelfs de rij voor de Sistijnse kapel is een lachertje: het lijk van Ho Chi Minh trekt meer mensen dan je ooit zou kunnen denken. We hadden natuurlijk geen zin om zo lang in de rij te staan voor een dooie dude of, zo gaan hier geruchten, een wassen beeld, dus na een fotootje van de buitenkant van het mausoleum gingen we dan maar naar een andere bezienswaardigheid in de stad, de tempel van de literatuur of Van Mieu. Een stevige wandeling bracht ons vervolgens terug naar het hotel, waar ik nu zit te tikken.

Morgenochtend vliegen we naar Bangkok, waar we Thea en Wil zullen ontmoeten. We gaan daar per huurauto een tocht van ruim een week doen richting Chiang Mai, waarna Thea en Wil gaan duiken in het zuiden van Thailand, en wij wellicht verder zullen trekken richting Laos. Gelukkig voelt het in Bangkok slechts aan als 39 graden…

• Read More »