A big advantage of traveling around the world for a year is that you miss all the new movies, which makes the inflight entertainment system on a long flight suddenly immensely interesting. Thanks to LAN (Tahiti - Easter Island and Easter Island - Santiago), we now at least have seen Wall-e, Erwin has seen the latest Batman and I have seen Mamma Mia. That is, neither one of us has seen the end of those last two movies, because the entertainment system broke down… bummer! Oh well, there’ll be other long flights, for sure.

On Easter Island or Rapa Nui we’ve rented a car twice to see all of the moai. We’d seen all of the upright moai on the first day, but not all of them in great light. On the second day we revisited a number of sites in a different order. Because it was a sunny day we were able to take quite a few additional beautiful pictures. Easter Island is definitely an amazing place. Especially the quarry where there are still some 400 statues in different stages of progress, makes you wonder. Each of those statues represents months of work by tens of people; were they working on that many statues at the same time? Why? And why were so many of them never ’sold’ or delivered to their ceremonial platforms - did the market for them collapse? And what happened to all of the sculptors when they stopped sculpting? Or what if they’d just finished a statue, and it toppled and broke its nose during transport? That must have been fun after months of work with an entire team… these are all questions that no one can answer. Very frustrating on one hand (I always like to know what’s the deal), on the other it’s a nice reminder that even today, we can’t know everything…

After Easter Island Santiago felt nicely big and busy. It’s not a beautiful town in any way, but it is pleasant, with some colonial buildings, a large hill with a cable car and a view of snow-capped mountains and above all, with very many restaurants with good food and cheap liquor. We had already discovered the national cocktail, pisco sour, on Easter Island. In Santiago we noticed how good and cheap Chilean wine is. You can easily order the most expensive bottle in a restaurant, and it will still set you back less than 20 euro. In supermarkets the average bottle sells for around 3 euros, but there is plenty of choice for less than 2. And the local rum is similarly priced! Not that we encourage alcoholism, but we think that an abundance of cheap booze and taxis (which are also a steal in Santiago and they’re everywhere) are a big plus for any city.

In Santiago we spent the first four days in a great b&b (Casa Newen, highly recommended). After that, we moved to a centrally located hotel for one night because… my parents and brother with sister-in-law-to-be were going to stay there as well! And not only that, during the next two weeks we will travel to Patagonia together. Last Saturday we picked them up from the airport, and after almost 8 (mum & dad) / more than 10 (brother & girlfriend) months that was extremely cool. The next day we flew to Balmaceda, around 2000 km further south. And it’s quiet again! Almost no one lives here, all the mountains are covered in snow and dead trees (”tiny” mistake of the first settlers), pretty yellow flowers, orange berries and red flowering trees grow everywhere along the road. With two sturdy 4-wheel drives we’ll tour around this area for the next few days, after which we will fly further south still, on our way to the end of the world…

Het grote voordeel van een jaar op reis zijn is dat je alle nieuwe films mist, zodat het inflight entertainment-systeem op een lange vlucht ineens mega interessant wordt. Dankzij LAN (Tahiti - Paaseiland en Paaseiland - Santiago) hebben we inmiddels in ieder geval Wall-e gezien, en Erwin de laatste Batman en ik Mamma Mia. Dwz: van die laatste films hebben we allebei het einde niet gezien, omdat het entertaintment-systeem ermee ophield… dat was een beetje jammer. Nou ja, we hebben vast nog wel eens een lange vlucht.

Op Paaseiland of Rapa Nui hebben we twee keer een auto gehuurd om de moai te bekijken - we hadden de eerste dag al wel alle rechtopstaande beelden gezien, maar niet allemaal met geweldig mooi licht. De tweede dag hebben we daarom een aantal plaatsen opnieuw bezocht maar in een heel andere volgorde. Omdat het lekker zonnig was hebben we een flink aantal extra mooie foto’s kunnen maken. Het blijft een heel bijzondere plek, Paaseiland. Vooral de steengroeve waar nog een kleine 400 beelden staan en liggen in verschillende stadia van gereedheid, wekt verwondering op. Elk van die beelden vertegenwoordigt maanden werk van tientallen mensen; werd er aan zoveel beelden tegelijk gewerkt? Waarom? En waarom zijn er zoveel nooit ‘verkocht’ of op een ceremonieel platform beland - stortte de markt soms in? En wat gebeurde er met al die beeldhouwers toen ze ophielden met beeldhouwen? Of wat als ze net een heel beeld af hadden, en hij viel om en stootte zijn neus er af bij het transport? Lekker als je net een half jaar bezig bent geweest met je hele team… allemaal vragen waarop niemand een antwoord heeft. Frustrerend enerzijds (ik wil nu eenmaal graag weten hoe het zit), aan de andere kant ook wel een mooie herinnering dat we nu eenmaal niet alles kunnen (weten) met zijn allen…

Na Paaseiland was Santiago lekker groot en druk. Niet per se een heel mooie stad, maar wel aardig, met hier en daar wat koloniaal aandoende gebouwen, een leuke heuvel met kabelbaan en uitzicht op besneeuwde bergtoppen en vooral heel veel restaurants met lekker eten en goedkope drank. Op Paaseiland hadden we de nationale cocktail, pisco sour, al ontdekt. In Santiago viel op dat de Chileense wijn zo goed en voordelig is. Je kunt in een restaurant gerust de duurste fles bestellen, en dan ben je nog geen twee tientjes kwijt. En in de supermarkt doet de gemiddelde fles 3 euro, maar er is ook reuze veel keuze onder de 2 euro. En de lokale rum doet een zelfde soort bedrag! Niet dat wij alcoholisme aanmoedigen, maar goedkope drank en goedkope en royaal aanwezige taxis (hebben ze ook in Santiago) zijn wel belangrijke pluspunten voor een stad.

In Santiago hebben we eerst vier dagen in een superleuke bed & breakfast gezeten (Casa Newen, een aanrader!). Daarna zijn we voor 1 nachtje naar een hotel in het centrum van de stad verhuisd, omdat…. mijn ouders en broertje met a.s. schoonzus daar ook een nachtje kwamen slapen! En dat niet alleen, de komende 2 weken gaan we met zijn allen naar Patagonië. We hebben ze afgelopen zaterdag van het vliegveld gehaald en dat na elkaar bijna acht (pa & ma) / ruim tien (broer & schoonzus) maanden niet gezien te hebben was dat wel heel erg gaaf. De volgende dag vlogen we naar Balmaceda, zo’n 2000 km verder naar het zuiden. Weg drukte! Hier woont bijna niemand, hebben alle bergen een besneeuwde top en groeien er dooie bomen (”vergissinkje” van de eerste kolonisten) en leuke gele bloemen, oranje besjes en rood bloeiende bomen langs de weg. Mooi! Met twee stoere 4-wheel drives gaan we hier nog een paar dagen rondtoeren, om daarna nog weer een heel stuk verder naar het zuiden te vliegen, op weg naar het einde van de wereld…

No, we didn’t see the hammerhead sharks during our last dives on Rangiroa. We’ll have to try again later on the Galapagos Islands where, according to some, “you are guaranteed to see them”. But we did have some more nice dives with more playful dolphins, big sharks, manta and eagle rays and huge schools of barracudas and tunas. One thing we learned (after more than 300 dives you still do!) is that it’s a bit risky to put a dead fish in your pocket before you dive as Nicolas, our dive guide, so elegantly demonstrated; he got attacked by a group of grey reef sharks and only escaped by keeping still and turning himself into a ball, a shape too large for the grey reefs to bite…

Our last day in French Polynesia was a long and tiresome one; we left Rangiroa in the afternoon for Tahiti. There we had until after midnight before our flight to Easter Island. We decided to hang out at the luxurious Intercontinental Hotel in Pape’ete where we had some drinks and a nice dinner which was accompanied by a great island dance show. Having traversed 5 time zones, we’re still a little jet lagged. The sunny weather on Easter Island helps us adjust and the temperature, between 20 and 25 dgrs, is perfect for exploring the island. It is fun to drive (or hike) around the island to find the amazing moai. A lot of them are still toppled, usually face down, but many sites have been restored with the moai neatly upright. Our hostel is near to one of the sites that is favored for its gorgeous sun set views (Tahai). So each time we pass it to go into town for dinner we can watch a spectacular sunset. The time and place apparently is also favorite for weddings as we witnessed yesterday when a couple from Bogotá, Colombia, had their ceremony there in traditional Polynesian style. Another amazing sight on the island, is the quarry at the volcano where the moai were carved out of the rocks. It’s as if time is standing still when you walk among the dozens of moai, some nearly finished and ready to be transported. Apparently some 887 moai were ever made of which nearly 400 are still in the quarry. And nobody knows why..

What’s in a name? De hollandse VOC admiraal Jacob Roggeveen kwam op paaszondag in 1722 aan bij het piepkleine eenzame stukje land in de Stille Zuidzee dat we nu allemaal kennen als Paaseiland. In zijn scheepsjournaal vermeldde hij dat het land keurig bebouwd was, er grote percelen bebossing waren, de populatie zo’n 12.000 zielen telde en dat de moai beelden allemaal rechtop stonden. Men denkt dat de mysterieuze moai symbolen van goden en voorouders waren, uit de vulkanische rots van één van de kraters op het eiland gehouwen. Niemand weet zeker hoe ze naar de familie begraafplatformen (ahu) werden vervoerd waar ze mana, of kracht, naar het dan levende hoofd van de familie straalden. Europese ontdekkingsreizigers aan het eind van de 18e eeuw meldden echter dat veel beelden omver lagen, nog weinig land bebouwd was en er niet meer dan duizend mensen over waren. Men denkt dat de bevolking groter was gegroeid dan waar het eiland in kon voorzien met hongersnood als gevolg, wat leidde tot onderlinge gevechten en kannibalisme. Tijdens de stammenoorlogen werden alle moai omgedonderd, waarschijnlijk om de mana te breken van de familie die ze beschermden. Tegen 1871, nadat walvisvaarders en slavenhandelaars nog meer lijden hadden veroorzaakt door slaven te halen en waterpokken te brengen, waren er nog maar 175 eilanders over…

Nee, we hebben geen hamerhaaien meer gezien tijdens onze laatste duiken in Rangiroa. We zullen het later opnieuw moeten proberen als we op de Galapagos eilanden zijn waar, volgens sommigen, “je ze gegarandeerd ziet”. We hebben echter nog wel een aantal leuke duiken gemaakt met nog meer speelse dolfijnen, grote haaien, manta- en adelaarsroggen en enorme scholen barracuda’s en tonijn. Eén ding dat we geleerd hebben (zelfs na meer dan 300 duiken leer je nog es wat!) is dat het best wel dom is om een dooie vis in je zak te stoppen vóór je gaat duiken zoals onze gids Nicolas zo elegant demonstreerde; hij werd aangevallen door een groepje grijze rifhaaien en kon alleen ontsnappen door zichzelf stil te houden en als een bal op te rollen, een vorm die te groot is voor grijsjes om in te bijten…

Onze laatste dag in Frans Polynesië was een erg lange en vermoeiende; we vertrokken in de middag van Rangiroa naar Tahiti en daar hadden we tot na middernacht voor onze vlucht naar Paaseiland. We besloten om ons in het luxueuze Intercontinental Hotel te installeren waar we een drankje en diner hadden dat vergezeld bleek te gaan van een hele leuke eiland dansshow. Nu we 5 tijdzones hebben overgestoken, zijn we een beetje jet lagged. Het zonnige weer op Paaseiland helpt ons te wennen en de temperatuur, tussen 20 en 25 graden, is perfect om het eiland te verkennen. Het is erg leuk om het eiland rond te rijden (of wandelen) op zoek naar de verbazingwekkende moai. Veel liggen nog steeds omver, meestal met hun neus in het zand, maar veel plaatsen zijn gerestaureerd en daar staan ze weer netjes rechtop. Ons hostel bevindt zich vlak bij één van de sites die favoriet is vanwege zijn spectaculaire zonsondergangen. Het tijdstip en de locatie is kennelijk ook favoriet voor het sluiten van huwelijken zoals we gisteren meekregen toen een paar uit Bogotá, Colombia, hun huwelijksceremonie daar had in traditionele polynesische stijl. Een ander verbazingwekkend gezicht hier op het eiland is de steengroeve waar de moai uit de rotsen werden gehakt. Het is alsof de tijd stilstaat als je tussen de tientallen moai doorloopt, sommigen bijna af en klaar om vervoerd te worden. Kennelijk zijn er in totaal 887 moai gemaakt waarvan er bijna 400 zich nog in de groeve bevinden. En niemand weet waarom..

Vanwege de enorme aantallen paarden, waarvan velen wild, die je op het eiland tegenkomt (de eigenaar van onze hostel organiseert tochten te paard over het eiland van een paar uur tot twee dagen), hebben we besloten het eiland om te dopen tot “Paardeiland”.

Something else that guarantees instant happiness, are dolphins. And there are plenty of those on Rangiroa! On our way to our first dive site we already spotted a few, jumping up high from the water. But it got even better: a little later we met a few groups under water, during the dive! That has never happened to us before, usually the dolphins are afraid of divers and they stay away. But these came to play with us!! They came really close and we truly interacted with them. Unfortunately, dolphins appear to have a very short attention span (or they find us boring) because they went away quite quickly. Not to worry: there are many gray and white tip reef sharks here, and you can watch those during every dive.

Rangiroa is a large, almost circular atol, with a huge lagoon in the middle (deep, so dark blue, but never mind, we are here to dive!). The best place for diving is the Tiputa Pass, a passage between two islands, where there is a strong current when the tide is coming in or going out. Therefore, there are many large fish! There should even be hammerhead sharks here, but the season for them hasn’t really started yet, so we may not get to see those. In the mean time however, we’re having a ball in ‘the blue’: just outside of the pass, where the water is a few hundred meters deep and you see nothing but blue around you when you enter it. Brilliant! Especially when you can spot sharks coming up from below every once in a while. It’s something else than watching the little coral fish, and it’s a nice change. You feel so small in that huge pool of water, it’s like watching the stars on a clear night. Except there’s the chance that you might see a hammerhead! Fingers crossed, we still have 2,5 diving days to go…

Volgens sommige mensen heeft Bora Bora de mooiste lagune ter wereld. Mwaaahhhh… hij is inderdaad op veel plaatsen wel heel erg mooi, maar wij stemmen toch voor Aitutaki. De lagune op Bora Bora is groter, maar op veel plaatsen ook dieper, waardoor het water een donkerblauwe kleur krijgt. En daar hoeven we natuurlijk niet de halve wereld voor over, dat heb je in de Middellandse zee ook. En Aitutaki is leuker omdat het minder ontwikkeld is: geen para sailing, geen toertochten op jetskis, geen helicoptervluchten, geen exorbitant hoge prijzen voor alles - en geen Franse toeristen. Maar goed, het boottochtje dat we met z’n tweeen hebben gemaakt in de lagune van Bora Bora was wel heel erg leuk. Uitzicht op licht turkooise zee met blauwe lucht erboven blijft prachtig, en ik kan daar dan ook rustig tientallen foto’s van schieten. Hoe minder land in zicht, hoe beter.

Iets anders waar we onmiddellijk erg gelukkig van worden, zijn dolfijnen. En die zijn er plenty op Rangiroa! Op weg naar onze eerste duikstek zagen we ze al, hoge sprongen makend uit het water. Maar het werd nog beter: even later kwamen we een paar groepjes onder water tegen, tijdens de duik! Dat hebben we nog nooit eerder meegemaakt, meestal zijn dolfijnen bang van duikers en blijven ze uit de buurt. Maar deze kwamen met ons spelen!! Ze kwamen heel dicht bij en we hadden echt interactie met ze. Helaas hebben dolfijnen maar een ultrakorte attention span, of vinden ze ons saai, want ze waren al vrij snel weer weg. Niet getreurd: er zijn hier ook heel veel grijze en witpunt rifhaaien, en die zie je ook bij elke duik.

Rangiroa is een groot, bijna rond atol, met in het midden een enorme lagune (diep, dus donkerblauw, maar geeft niet, we zijn hier om te duiken!). De beste plek om te duiken is de Tiputa Pass, een passage tussen twee eilanden door, waar tijdens inkomend of uitgaand tij veel stroming staat. En dus zitten er veel grote vissen! Er zouden hier ook hamerhaaien moeten zijn, maar het seizoen daarvoor is eigenlijk nog niet echt begonnen, dus het wordt even afwachten of we die gaan zien. Maar in de tussentijd vermaken we ons uitstekend in ‘the blue’: net buiten de pas, waar het water een paar honderd meter diep is en je dus alleen maar blauw om je heen ziet als je het water in gaat. Fantastisch! Vooral als er uit de verte af en toe een haai omhoog komt. Het is weer eens iets anders dan koraalvisjes bekijken. In die enorme bak met water voel je je echt even klein; net alsof je naar een sterrenhemel aan het kijken bent. Maar dan met kans op een ontmoeting met een hamerhaai! Fingers crossed, we hebben nog 2,5 dag om te duiken…

The lagoon cruise is the ‘Must Do While In Aitutaki’ tourist attraction. We kept it for last so it wasn’t until last Sunday that we did the cruise. And we have to admit; it’s fantastic.. We have never seen waters so incredibly blue and beaches so white. So it looks like Aitutaki beats Palau in the category “Most beautiful lagoon & beach”.. The tour itself (Aitutaki Adventures on a Sunday is highly recommended) is fun; you’re out in the lagoon for most of the day, you get to swim and snorkel at a few different places, there’s some turtle and bird spotting going on, lunch on the beach is delicious and there’s the mandatory stop at a few sand banks from which you can take that perfect paradise picture with some of the tropical islands as back drop.

The next day we had to fly back to Rarotonga as it was time to move on to French Polynesia. We felt a little sad when we left for Pape’ete, Tahiti, because we loved being in the Cook Islands and we know we will miss it. At the same time we realised that we were at the brink of a new adventure; French Polynesia! After having been to Martinique and Guadeloupe in the Caribbean (our first holiday together, a long time ago), where everything seemed so French and therefore spoiled, we were rather sceptic. And boy, have the French messed the place up.. Even though Tahiti has less than 180,000 inhabitants, it feels as if you’re in busy France. Especially coming from the Cook Islands, Pape’ete is like a metropolis. There are a few stretches of real highway where people speed and drive dangerously (just like back home), everything (including the wine!) is awfully expensive and the coffee is horrible. But, after having spent a day driving around the island, we know it is also a beautiful tropical island with some of the highest mountains in the South Pacific (2200 meters) and great fun to visit. After visiting the museum in his name, we also learned that even more than a hundred years ago Paul Gauguin already thought that the French had completely destroyed the Polynesian culture of Tahiti. Then again, just like his mate Vincent van Gogh, he was mentally disturbed..

Het is bizar hoeveel invloed een enkel Nederlands bedrijf kan hebben op een afgelegen plek als Aitutaki in de Cook Islands. En dan heb ik het niet over de Verenigde Oostindische Compagnie, maar een eigentijdse onderneming: Endemol. Hun wereldwijd succesvolle reality tv show Big Brother was het startschot voor een lawine aan vergelijkbare producties kort daarna. Een daarvan was de populaire schipbreukelingenshow Survivor (bij ons Expeditie: Robinson) waarin een stelletje idioten geisoleerd in de wildernis zitten en strijden om cash en andere prijzen. Voor die show hadden ze een paar tropische eilanden nodig en daarom kwamen ze naar Aitutaki. Voor veel geld hielden ze een groot deel van de lagune, met daarin zeven eilandjes, gedurende drie maanden bezet. Omdat ze absoluut geen toeristen in beeld wilden, betaalden ze alle accommodaties op het eiland om de bedden leeg te houden. In 2001, toen het programma startte, gaven de producenten in drie maanden tijd zo’n 4 miljoen (kiwi) dollars uit op Aitutaki, een enorme economische boost. Niet zo gek dus dat de lokale bevolking (1800 man) het over het algemeen prima vind dat de tv-producenten blijven terugkomen. Zo wordt op dit moment de BBC-serie Shipwrecked: Battle Of The Islands 2009 opgenomen. Zij bezetten gelukkig maar twee eilandjes in de lagune en de rest is gewoon toegankelijk voor bezoekers.

Een lagoon cruise is een ‘must do’ toeristische attractie op Aitutaki. Wij hadden ‘m voor het laatst bewaard dus we gingen pas afgelopen zondag. En we moeten toegeven: het is fantastisch… we hebben nog nergens zulk blauw water en zulke witte stranden gezien. Het lijkt er op dat Aitutaki Palau verslagen heeft in de categorie “mooiste lagune & strand”! De toer zelf (we kunnen Aitutaku Adventures op een zondag ten zeerste aanraden) is leuk: je brengt het grootste deel van de dag in de lagune door, je kunt op een paar plaatsen zwemmen en snorkelen, hier en daar schildpadden en vogels spotten, de lunch op het strand is heerlijk en er is een verplichte stop bij een paar zandbanken om de perfecte paradijselijke strandfoto te maken met in de achtergrond wat van de tropische eilanden.

De volgende dag moesten we terug naar Rarotonga want het was tijd om door te reizen naar Frans Polynesië. We voelden ons een beetje droevig toen we naar Pape’ete, Tahiti, vertrokken want we vonden het geweldig in de Cook Islands en we zullen het zeker missen. Tegelijkertijd realiseerden we ons dat we aan het begin stonden van een nieuw avontuur; Frans Polynesië! Omdat we al eens naar Martinique en Gaudeloupe in het Caribbisch gebied zijn geweest (onze eerste vakantie samen, lang geleden), waar alles zo ontzettend Frans en dus verpest was, waren we nogal sceptisch. En tjonge jonge, wat hebben de Fransen er een puinzooi van gemaakt.. Alhoewel Tahiti minder dan 180.000 inwoners heeft, voelt het toch alsof je midden in druk Frankrijk zit. Vooral nu we van de Cook Islands komen, lijkt Pape’ete wel een metropool. Er zijn zelfs wat stukjes echte snelweg waar mensen te hard en soms gevaarlijk rijden (net als thuis dus), alles (inclusief wijn) is tering duur en de koffie walgelijk. Maar, nadat we in een dag het eiland zijn rondgereden, weten we ook dat het een prachtig tropisch eiland is met een paar van de hoogste bergen in de Stille Zuidzee (2200 meter) en gewoon erg leuk om te bekijken. Een bezoek aan het museum in zijn naam heeft ons geleerd dat Paul Gauguin al meer dan honderd jaar geleden vond dat de Fransen de Polynesische cultuur van Tahiti al helemaal om zeep hadden geholpen. Maar, het moet gezegd worden, net als zijn maatje Vincent van Gogh zat er ook bij hem een steekje los..

With a surface of 67 square km Rarotonga is already a smallish island, but Aitutaki is even more of a toy island: over 18 km2, in an oblong 2 x 9 km shape. On the east and south sides, the island is surrounded by a lagoon of the brightest shade of turqoise that you´ve ever seen in the sea. Together with the sun and blue skies it creates an image that is normally reserved for extremely expensive travel brochures. Of course they never mention in those brochures that there are a lot of mosquitos around and that you can hardly swim anywhere because of the coral reef and mangrove forests that surround the island. But it looks fantastic… and the weather is good, the ´interior´ of the island consists of rolling green hills with the odd rock, and althought the island has 1800 inhabitants according to our Lonely Planet guide, it is so quiet everywhere that it feels more like 180. All together, this is just the spot to play house for 10 days, which is what we´re doing right now.

We´re in a spacious bungalow on the beach, with a large veranda, a kitchen and two bedrooms. The landlady is 81 years old but looks no more than 70. She has a large garden full of bananas and pawpaws and encourages us to help ourselves. Because there is no public transport on the island, we had rented two bicycles to get around. After three sweaty days of cycling under the burning sun, we decided to trade them in for a proper motorbike. We´re on holiday, after all! And the bicycles only came in two flavours: without brakes or with brakes that would slow you down even as you were pedalling. There are a few shops on the island, but nothing you could call a supermarket. Cooking dinner is a bit of a challenge, as there are very few fresh vegetables available and meat only comes frozen in 2 kilo packages. Our culinary highlight is pasta with tomato sauce from a can, with a fresh onion and capsicum for some vitamines. The New Zealand heritage however ensures availability of decent wine. No complaints there..

We’re in the second half of our stay here and we have saved up on a few activities for the coming days: climbing the highest hill (125 meters, wow!) and a lagoon cruise to visit some of the uninhabited islets for some snorkeling. And we will do some more diving. We have been doing that the past two days and it’s kind of nice. The diveshop is at the owner’s house, we get picked up in the morning by his wife and the distraction comes from their little daughter, an incredibly clever little thing of around 4 years. The dives are pretty cold (my computer once indicated only 24 dgrs!) but fun, with reef sharks, turtles and eagle rays. I could get used to this island life!

Met een oppervlakte van 67 vierkante km is Rarotonga al niet groot, maar Aitutaki is helemaal een speelgoedeilandje: ruim 18 km2, in een langwerpige vorm van 2 bij 9 km. Het eiland wordt aan de oost- en zuidkant omgeven door een lagune van het felste turquoise dat je ooit in een zee gezien hebt. Zonnetje en blauwe lucht er boven en je hebt een plaatje van het soort dat je in heeeeeeeeeeeele dure reisbrochures tegenkomt. Wat ze er in dat soort brochures nooit bijzetten is dat er wel erg veel muggen zijn, en dat je vanwege het koraalrif dat het hele eiland omgeeft en de mangrovebossen, eigenlijk bijna nergens normaal kunt zwemmen. Maar het ziet er hier fantastisch mooi uit… en het is lekker weer, en het “binnenland” bestaat uit glooiende groene heuvels met hier en daar een rotsje, en hoewel Lonely Planet zegt dat Aitutaki 1800 inwoners heeft, is het zo rustig dat het er niet meer dan 180 lijken te zijn. Al met al is het een ideale plek om 10 dagen lang ‘huisje’ te spelen, zoals we nu aan het doen zijn.

We hebben een vrij ruime bungalow direct aan het strand, met een groot terras, een keuken en twee slaapkamers. De ´landlady´ is 81 jaar oud maar ziet er uit als 70, en heeft een grote tuin vol bananen en papaya´s die we van haar krijgen wanneer we maar willen. Omdat er geen openbaar vervoer is hadden we twee fietsen gehuurd om ons te verplaatsen, maar na drie dagen ploeteren in de brandende zon hebben we de twee fietsen omgeruild voor een scooter. We zijn natuurlijk wel met vakantie! En de fietsen waren alleen verkrijgbaar in twee smaken: zonder remmen of met een rem die ook aanliep als je juist vooruit wilde komen. Er zijn een paar winkeltjes op het eiland, maar zeker niet iets wat je een supermarkt kunt noemen. Eten koken is dan ook best een uitdaging: er zijn weinig verse groenten en vlees is alleen bevroren in 2 kilo-verpakkingen verkrijgbaar. Pasta met gehakt en tomatensaus uit blik, met een vers uitje en een paprika er door voor de vitaminen is ongeveer ons culinaire hoogtepunt hier. Maar de Nieuw-Zeelandse heritage zorgt er wel voor dat er fatsoenlijke wijn te krijgen is, dus wij zijn al lang blij.

We zijn inmiddels op de helft van ons verblijf hier en we hebben nog een paar activiteiten ´bewaard´ voor de komende dagen: een klim naar de hoogste heuvel voor het uitzicht (125 meter, tjongejonge!) en een boottocht door de lagune om bij een paar van de onbewoonde eilandjes die er in liggen te gaan snorkelen. Ook gaan we nog een dagje duiken. Dat hebben we de afgelopen twee dagen ook gedaan en is wel aardig. De duikshop is bij het huis van de eigenaar, je wordt opgehaald door zijn vrouw en afgeleid door zijn kleine dochtertje, een ultrabijdehand ding van een jaar of vier. De duiken zelf zijn aan de koude kant (een keer zelfs maar 24 graden volgens mijn computer!) maar wel leuk, met rifhaaien, schildpadden en adelaarsroggen. Ik kan er best aan wennen, dat eilandleven!

The good thing about a stop over in the ‘civilized world’ is that you can go shopping for all those things you ran out of quite a while ago and could not get your hands on while traveling the islands; A South America travel guide (finally!). A replacement for the dead camera battery I got in Kuala Lumpur. Some new shirts and some toiletries. The bad thing about a stop over in Auckland is that it’s freezing cold there still. Well, at least compared to where we came from. We had almost forgotten that we did pack jackets and sweaters.

The Cook Islands (14,000 souls, 15 tiny islands with a total area of 241 square km and sprinkled over an area of 2 million square km of empty sea and named after the famous captain) are really far away from the ‘real’ world. They’re classic tropical islands with white beaches, clear lagoons and plenty of coconut trees. People speak Cook Island Maori and English, and usually with a New Zealand (Kiwi) accent.. Huh? Well, it used to be New Zealand territory until 1965 when they became self-governing. It won’t surprise that their currency is the kiwi dollar..

Our first couple of days on Rarotonga, the main island, we basically didn’t do much because we had to recover from our time travel experiences; lazing on the beach, reading books while keeping an eye on the lagoon.. But since then we have cycled around the island (all 32 kilometers!) and walked the cross island track (yesterday). Our Lonely Planet guide led us to believe that this (3 to 4 hours) track was perfectly doable without a guide and wouldn’t be too difficult. What it failed to mention was that it was more climbing than walking, very muddy and slippery and that there was the risk of getting your feet wet while crossing a stream multiple times. Above all, because there had been a land slide, some of the tracks had changed (chances of getting lost have risen to near 100%) and had become more difficult. We did finish it in around 4 hours after a strenuous walk which at times was not funny at all (right Miek?). We came across another couple that had started just before us but at some point decided to turn around and try a different route. We know now that that was not a smart decision so we are kind of worried that they may still be out there…

Yesterday evening was ‘Island Night’ at the Rarotongan Resort. It’s a large buffet and show with traditional music and dances. Nice albeit a bit touristy but apparently a must-see while visiting the Cook Islands. Today we took the bus again into town (Avarua) for a much needed hair cut (OMG it’s short!) and.. some shopping for black pearls. Yes.. Miek decided that she wanted authentic black pearls as souvenir from the Cook Islands. And they look great!

Er is geen directe vlucht van Samoa naar de Cook Islands. Niet meer in ieder geval.. De enige optie is om via Auckland, Nieuw Zeeland te gaan. Hmmmm.. Klinkt als een enorme omweg. En dat was het ook! Afgezien van de extra tussenstop kruis je ook nog eens twee keer de internationale datumgrens. Om het nog ingewikkelder te maken, deden we dat ook nog eens rond middernacht. We verlieten Samoa op 3 oktober en kwamen op 5 oktober in Auckland aan. Daar ging dierendag dus al.. Nadat we Auckland op 5 oktober ’s avonds verlieten, kwamen we vlak voor middernacht aan op de Cook Islands. Op 4 oktober dus. Zondag de 5e hebben we twee keer meegemaakt: een soort ‘Groundhog Day’ eigenlijk… (Read More..)

(more…)

Na een klein weekje op Upolu namen we de veerboot naar Savaii, het andere grote eiland in Samoa - na Hawaii en Nieuw Zeeland zelfs het grootste eiland in Polynesië. Dat zegt niet zo heel veel, want je rijdt er nog steeds in drie uurtjes omheen, en dat is met inachtneming van de lokale maximumsnelheid van 56 km per uur. (Het woord “Savai’i” is overigens de Samoaanse versie van “Havaiki” dat in veel Polynesische talen hetzelfde betekent, nl. “thuisland”, maar ook het land waar geesten naartoe gaan na de dood. De naam “Hawaii” heeft dezelfde oorsprong.) Savaii is minstens net zo groen als Upolu, de tuinen zijn er even verzorgd en de kerken even talrijk. In de (mini-) supermarkten kun je drinkwater kopen van het merk ‘Heavenly Water’, en we zijn er niet zeker van of ze nu gewoon heel lekker water bedoelen, regenwater, of wijwater. Dat laatste zou ons niet verbazen. (read more)

(more…)

Late in the evening of September 23rd we flew further East to Samoa, where we arrived early in the morning of September the 23rd. It was our second crossing of the international dateline! It still is funny to me but at the same time difficult to book hotels and flights around such a crossing. Our first night in Samoa I booked for the 22nd, even though we left Fiji on the 23rd! Erg verwarrend…

We have rented a small car to explore the two largest islands of Samoa. While driving around there are a few things that do not go unnoticed. There’s an incredible number of Christian churches. Every village, no matter how small, has at least one and preferably one that is larger and nicer than the one in the next village. Not all that strange considering the text that is printed on the independence monument in the capital Apia: ‘Samoa is founded on God’. I’m not sure if there’s a relation but another thing we noticed is that everyone maintains their garden extremely well. You can see neat hedges and flower beds everywhere, even at the shadiest of huts. Because of that, Samoa looks clean and tidy, very fifties however, even though it’s a pretty poor country.

Many people happen to have a very good view of their garden, probably a good reason to keep it in shape so well. The traditional houses here, called fales, do not have any walls at all. An elevated floor and pillars to hold the roof up - but no windows, doors or walls. A voyeur’s paradise! Many seem to have plastic or palm leaf screens that they can lower between two pillars whenever it rains or gets dark, but privacy is obviously not high on their list of priorities. Furniture consists of a few chairs, a couch, a mattress with a mosquito net, a closet, sometimes a fridge and very often a TV. The so called ‘beach fales’ are available to tourists but, considering we have privacy and comfort much higher on our list, we are very happy with the more luxurious beach bungalows that luckily happen to be available as well. They all have magnificent sea views, sometimes with very dramatic surf.

Upolu, our first and current island, is very green. Not very suprising; it is very tropical and a lot warmer and humid than Fiji was so everything grows in abundance. One nice result is that if you are visiting one of the many waterfalls or the To Sua Trench (a couple of huge and deep holes in the ground that are interconnected as well as connected to the sea) you will often do so via a beautiful and lush garden. It’s fun driving around here; there’s lots to see and the people are all very nice. A downside of this apparent paradise is that the whole society revolves around the community people are born into and grow up in. Everyone is subordinate to the community and because of this children are left to be raised by older siblings. Children do not get much attention or love (or none at all) from their parents and usually grow up with a lack of self esteem because of this and unfortunately relatively many of them choose to end their lives prematurely… Despite this and the lack of wealth, things seem to be going well for many Samoans considering the fact that in general they are enormous (there’s always a great abundance of food; coconuts, papayas and bananas literally grow everywhere). That, combined with an abundance of huge tattoos, makes them a very impressive people…

Bounty Island ligt in de Mamanuca-groep in Fiji en is het laatste eiland waar we een paar dagen doorbrachten op Fiji. Het zit qua uitstraling en gasten een beetje tussen de twee Yasawa-eilanden die we eerder bezocht hadden in: veel backpackers maar ook wel wat gezinnetjes, een minder mooi strandhutje dan in Botaira maar wel een met warm water… en ook hier zingt de staf ’s avonds Isa Lei - kennelijk een heel bekend afscheidslied in Fiji - voor de vertrekkende gasten. Het wordt meerstemmig gezongen en klinkt best heel mooi en gepast droevig. Na 3 weken Fiji is mijn eindconclusie dat het een fantastische vakantiebestemming is voor de Ozzies en Kiwis, maar dat het niet echt de moeite waard is om bijvoorbeeld in drie weken vanuit Nederland te doen. Niet dat het niet vriendelijk is en mooi en exotisch, want dat is het wel, maar er zijn Caribische eilanden die net zo mooi zijn en wel drie keer dichter bij huis. Als je toch in de buurt bent zoals wij, daarentegen…

Op 23 september ’s avonds laat vlogen we verder naar het oosten naar Samoa, waar we op 23 september ’s ochtends vroeg aankwamen. Onze tweede oversteek van de datumgrens! Ik blijf het grappig vinden, maar wel lastig om hotels en vluchten te boeken zo rondom een oversteek. Onze eerste nacht in Samoa moest ik boeken voor 22 september terwijl we pas de 23e zouden vertrekken! Very confusing…

We hebben een autootje gehuurd om de twee grootste eilanden van Samoa te verkennen. Al rondrijdend zijn er een aantal dingen die opvallen. Zo stikt het hier werkelijk van de Christelijke kerken. Ieder dorpje, hoe klein ook, heeft er minimaal eentje, bij voorkeur een die groter en mooier is dan in het dorp er naast. Gezien de inscriptie op het onafhankelijkheidsmonument in de hoofdstad, Apia, is dat niet zo heel verwonderlijk: “Samoa is founded on God”, staat er… of er een oorzakelijk verband is weet ik niet, maar een tweede ding dat opvalt is dat iedereen hier ontzettend veel aandacht aan zijn tuin besteedt. Kleurige heggen en bloemperken, zelfs bij het rottigste hutje, zie je werkelijk overal. Samoa ziet er daardoor heel keurig en netjes - maar wel jaren 50-achtig -uit, ook al is het best een arm land.

Nu hebben veel mensen ook wel een heel goed zicht op hun tuin, dus het loont waarschijnlijk de moeite om die een beetje knap te houden. De traditionele huizen hier, fales genaamd, hebben namelijk geen muren. Een verhoogde vloer, pilaren om het dak omhoog te houden, een dak - maar geen ramen, deuren, of muren dus. Een waar paradijs voor voyeurs! Veel mensen hebben wel plastic of van palmbladen gevlochten doeken om tussen de pilaren te laten zakken als het regent of donker is, maar privacy staat hier niet hoog in het vaandel, dat is duidelijk. De meubels bestaan vaak uit wat stoelen, een bank, een matras met een muskiettennet er om heen, een kast, soms een koelkast, en vaak een tv. Er zijn ook ‘beach fales’ te huur voor toeristen. Aangezien wij toch iets meer waarde hechten aan privacy en comfort, zijn we blij met de wat luxere beach bungalows die je gelukkig hier ook hebt. Met prachig uitzicht op zee en de soms dramatische branding.

Upolu, het eerste eiland waar we nu zijn, is erg groen. Kan ook niet anders; het is echt tropisch en een stuk warmer en vochtiger dan in Fiji dus alles groeit en bloeit als een tierelier. Het aardige is dat als je bijvoorbeeld één van de vele watervallen of de To Sua Trench (een paar enorme grote en diepe gaten in de grond die met elkaar én de zee in verbinding staan) gaat bekijken, je dat vaak via een prachtige en weelderig begroeide tuin doet. Het is leuk om hier rond te rijden; er is veel te zien en de mensen zijn aardig. Een keerzijde van dit ogenschijnlijk paradijselijke land is dat de samenleving hier draait om de gemeenschap waarin mensen geboren worden en opgroeien. Alles en iedereen is ondergeschikt aan die gemeenschap waardoor zelfs de opvoeding van kinderen aan oudere broers en zusters wordt overgelaten. Kinderen krijgen daarom weinig of geen aandacht of liefde van hun ouders. Ze hebben vaak een gebrek aan zelfvertrouwen en helaas maken relatief veel van hen er een vroegtijdig eind aan… Dat het, ondanks de beperkte rijkdom, ook goed gaat met Samoans blijkt wel uit het feit dat het over het algemeen erg grote mensen zijn (er is altijd een overvloed aan voedsel; kokosnoten, papaya’s, bananen groeien echt overal). Dat, in combinatie met een overvloed aan enorme tattoeages, maakt het een erg indrukwekkend volkje…

After traveling for more than eight months, by now we know between bad hotelrooms, average and excellent ones. The bad rooms don’t have hot water, a hard and/or wafer thin mattress, a floor that’s so filthy you don’t want to walk on it barefoot. Average is the opposite of the previous factors, maybe a safe in the foom, some space to put your stuff, fluffy towls, etcetera: the standard stuff. And the truly excellent rooms have unusual bonuses on top of that all: a docking station for your iPod so you can listen to your own music (Hong Kong), a water cooler (Pacific Harbour), or a shower with two shower heads (Denarau)…

Our room in Botaira Beach has another unusual feature that makes me feel at home immediately: a color printed A4 sheet on the wall with pictures and descriptions of all the cocktails available from the bar. In addition, the resort is situated on a beautiful beach, it has a great looking bar/restaurant on a wooden deck over the sand, there are hardly any backpackers but there are hot water taps, so it’s an ideal holiday resort.

From this bit on, this posting becomes really boring… after four days of doing nothing interspersed with some diving at Coral View, we are now in the midst of four days of doing nothing interspersed with some diving at Botaira Beach. Sometimes we feel active and go snorkeling for a bit, or take a walk to the village on the other side of the island. Other than that, we do nothing… palm trees, hammocks, sun, beach, clear blue water, coral, fish, reading books, meeting nice people, enjoying good food, and those cocktails of course. Disgusting, isn’t it? We hate us, too… :-).

P.s. don’t think we don’t have any problems: Erwin fell out of a hammock this morning and his back feels a little stiff and could turn blue…

Na ruim acht maanden reizen weten we inmiddels wat een hotelkamer slecht, gewoon of geweldig maakt. Slecht is: geen warm water, een keihard en/of flinterdun matras, een vloer die zo vies is dat je er niet met blote voeten op durft te lopen. Gewoon tot goed is het omgekeerde van de vorige factoren, misschien een kluisje in de kamer, ruimte om je spullen neer te zetten, fijne handdoeken, enzovoorts: de standaard dingen. En de echt goede kamers hebben ongebruikelijke extra’s: een docking station voor je iPod zodat je naar je eigen muziekjes kunt luisteren (Hong Kong), een waterkoeler (Pacific Harbour), of een douche met twee douchekoppen (Denarau)…

Onze kamer in Botaira Beach heeft een andere ongebruikelijke feature waardoor ik me meteen thuisvoel: een gekleurd A4-tje aan de muur met daarop foto’s en beschrijvingen van alle cocktails die de bar serveert. Bovendien ligt het resort aan een prachtig strand, heeft het een mooie bar/restaurant op een houten dek boven het zand, zijn er weinig tot geen backpackers maar wel warmwaterkranen, dus het is een ideaal vakantieresort.

En vanaf hier wordt deze posting pas echt saai… na vier dagen luieren en duiken vanaf Coral View zijn we nu vier dagen aan het luieren en duiken vanuit Botaira. Af en toe zijn we echt actief, en snorkelen we even, of maken we een wandeling naar het durp aan de andere kant van het eiland. En verder doen we niets… palmboompjes, hangmatten, zonnetje, strand, mooi water, koraal, visjes, aardige mensen, boekjes lezen, lekker eten, en die cocktails dus. Walgelijk, he? Wij vinden het ook heeeeeeeeeeel naar…

P.s. maar denk niet dat we helemaal geen problemen hebben: Erwin is vanochtend uit een hangmat gevallen en heeft nu een stijve rug, en morgen misschien wel een blauwe plek…

Bula! That means ‘Hi!’, ‘Cheers!’ or ‘Welcome!’. It’s the first thing you will hear when you arrive in Fiji. No matter where you go, people will greet you in the same way. Very often the next questions are the standard ‘Where are you from?’ and ‘How long are you here for?’. One person actually surprised us by asking: ‘How did you hear about Fiji?’. Huh? Doesn’t the whole world know about Fiji? It certainly ranked our list of top destinations for a very long time and it is good to finally be here. As Miek already pointed out; the people are friendly, the skies are blue and the beaches are beautiful. Does it meet our high expectations? Hmmm.. Tough call.. We’ve had a great time so far but as far as beaches go, Palau is still number one. But we have ten more days and a couple of islands to go so who knows. Fact is that right across from the little island we are right now (Tavewa, one of the Yasawas), there is the beach that featured in the world famous castaway movie ‘Blue Lagoon’. Remember? With a very young Brooke Shields.. And what’s his name..

On Viti Levu, Fiji’s main island, we rented a car for a week and traveled mainly along the South coast. We made stops of a few days in Coral Coast and Pacific Harbour. From there we visited the capital Suva, a city of 300,000 people. We thought that it was big enough a city to find some decent book shops (we’re in desperate need of a South America travel guide!) but that turned out to be a disappointment. Fijians apparently do not read that much. The Fiji Museum however was very nice, giving a good view of Fiji’s violent and cannibalistic past; tribes were at constant war with each other and prisoners of war were clubbed to death and eaten! Other hungry creatures here that eat their own are the sharks as we found out on the shark feeding dives we have made. Imagine a couple of wheely bins full with dead fish. Sink those to the bottom of the ocean and open the lids. What do you get? A fish feeding frenzy! As the cloud of fish feeding on dead fish gets bigger and bigger and the blood is coloring the water greener and greener (red looks like green under water) the sharks start to move in to get a piece of the action. Luckily they are not at all interested in the big fat human beings watching them and the nurse sharks do not seem to mind being petted. They feel like sand paper!

The Yasawas are a group of islands a bit North of Viti Levu. A fast ferry tours the islands every day which makes it a popular destination for island hopping backpackers. We’re currently on the first of three islands we’re going to visit and because some of the resorts were booked full, we’re now at a place that mainly caters to backpackers. And damn do we feel old! Over 90% of the guests are in their early twenties and love the actvities and games that are organized throughout the day. The after dinner game on the first night here was: ‘Hairy chest contest’ for the guys. OMG. Luckily we could escape to our quiet beach hut (a Bure, no hot water!) before we could find out what they had in stock for the girls.. One very nice touch though is that the staff makes music and sings songs while you eat. They even sing a special ‘farewell’ song for guests leaving that day shortly before the ferry appears on the horizon..

Bula! Dat betekent ‘Hoi!’, ‘Proost!’ of ‘Welkom!’. Het is het eerste wat je te horen krijgt als je in Fiji arriveert. Waar je ook naartoe gaat, mensen zullen je op dezelfde manier begroeten. En vaak zijn de volgende vragen de standaard ‘Waar kom je vandaan?’ en ‘Hoe lang blijf je hier?’. Eén persoon verbaasde ons zeer door te vragen: ‘Hoe heb je over Fiji gehoord?’. Hoebedoelluh? De hele wereld kent Fiji toch al? Het stond in ieder geval al lang bovenaan onze lijst met top bestemmingen en het is fijn om hier nu te eindelijk te zijn. Zoals Miek al eerder meldde; de mensen zijn vriendelijk, de luchten blauw en de stranden prachtig. Voldoet het aan onze hoge verwachtingen? Hmmm.. Moeilijke beslissing.. We hebben het tot nu toe erg naar onze zin hier maar voor wat betreft de stranden, staat Palau nog steeds op numero uno. We hebben nog een dag of tien en een paar eilanden te gaan dus wie weet. Een belangrijk feit is wel dat het strand tegenover het eiland waar we nu zijn (Tavewa, één van de Yasawas), het strand is dat figureerde in de beroemde schipbreukelingenfilm ‘Blue Lagoon’. Weet je nog? Met een piepjonge Brooke Shields. En hoe-heet-ie-ook-alweer..

Op Viti Levu, het grootste eiland van Fiji, hebben we voor een week een autootje gehuurd en met name langs de zuidkust gereden. We hebben een paar stops van een paar dagen gemaakt in Coral Coast en Pacific Harbour. Van daaruit hebben we de hoofdstad Suva bezocht, een stad met 300.000 zielen. We dachten dat de stad groot genoeg zou zijn voor een paar fatsoenlijke boekenwinkels (we hebben dringend een reisgids van zuid amerika nodig!) maar dat bleek behoorlijk tegen te vallen. Kennelijk zijn Fijians niet zulke grote lezers. Het Fiji Museum was echter erg leuk. Het gaf een goede indruk van de geweldadige en kannibalistische historie van het land; de verschillende stammen waren constant in oorlog met elkaar en krijgsgevangenen werden doodgeknuppeld en daarna opgegeten! Andere hongerige wezens hier die hun gelijken eten zijn de haaien. Dat hebben we wel gezien tijden de ’shark feeding’ duiken die we gemaakt hebben. Stel je een paar kliko’s voor die gevuld zijn met vis slachtafval. Laat die naar de bodem van de oceaan zinken en doe de deksels open. Wat krijg je dan? Een vis eetfestijn! Wanneer de wolk vis etende vissen groter en groter wordt en het bloed het water groener en groener kleurt (rood ziet er uit alls groen onder water), komen de haaien er aan om hun deel op te eisen. Gelukkig hebben ze geen interesse in de grote dikke mensen die ze zitten te bekijken en de verpleegsterhaaien vinden het kennelijk niet erg om geaaid (gehaaid!) te worden. En het voelt als schuurpapier!

De Yasawa’s zijn een groep eilanden iets ten noorden van Viti Levu. Een snelle veerboot doet de eilanden elke dag aan waardoor het een populaire bestemming is voor eilandhoppende backpackers. We zijn op dit moment op het eerste van de drie eilanden die we gaan bezoeken en omdat een aantal resorts al volgeboekt was, zijn we nu op een plek die helemaal ingericht is op backpackers. En jeetje wat voelen we ons oud! Meer dan 90% van de gasten zijn begin twintig en dol op de activiteiten en spelletjes die de hele dag worden georganiseerd. Het ‘after dinner’ spel op onze eerste avond was: ‘Hairy chest contest’ oftwel wie van de jongens heeft de harigste borstkas. Mijn god.. Gelukkig konden we ontsnappen naar onze rustig gelegen strandhut (een Bure, zonder warm water!) voordat we er achter waren wat ze voor de meiden hadden verzonnen.. Wat ze wel weer erg aardig doen, is dat de staf samen muziek maakt en zingt tijdens de maaltijden. Ze zingen zelfs een speciaal ‘vaarwel’ lied voor de gasten die op die dag vertrekken, kort voordat de veerboot aan de horizon verschijnt..