Where in the world are Erwin & Miek?

Guinea pigs are surprisingly versatile little critters. Not only do they look good on a little treadmill, according to the Incas they also had diagnostic capabilities. If, for instance, you had a stomach ache, you needed to hold a guinea pig against it while you were asleep. The next morning, a priest would cut open the animal and would then be able to tell what was wrong with you by looking at its intestines. We heard this story from two different guides, so it must be true. But it only works with wild cavias, so don’t start hurting any pets! Something that tame guinea pigs are good for, are as a culinary specialty. In Peru, ‘cuy’ or guinea pigs are still eaten at special occasions.

So when we arrived in Cusco, we wanted to try one. We’d seen some furry cuddly live ones that day on our way from Puno, so we were in the mood. But we didn’t expect to be served the whole animal, including crispy skin and overbite! It was quite difficult to get the meat off of it, but that didn’t matter much as we did not really like the taste anyway. The paining of the Last Supper in Cusco’s beautiful cathedral proves that the Incas already ate guinea pigs: in the middle of the table, there is a big platter featuring one…. by incorporating local elements in their catholic teachings, the Spaniards tried to make the new religion more palatable for the indians.

Cusco was the capital of the Inca kingdom. Although the Spaniards very carefully ended all signs of their culture, many buildings are still standing on Inca foundations. The way the Incas built temples and other important buildings, was amazing: with perfectly polished stones that were placed on top of each other without any kind of mortar. Although the Cusco region suffers from regular earthquakes, the Inca walls are still standing. The combination of Inca remains with colonial architecture makes the old centre of Cusco very cute indeed. The only drawback is that it is extremely touristy. Not surprising, considering that South America’s main attraction, Machu Picchu, is nearby.

Machu Picchu is surrounded by mysteries; there is a lot we don’t know about the city. It is thought that only some 600 people lived there, mostly priests, astronomers, farmers and some guards. Probably, Machu Picchu was only inhabited for some 70 years, while it took more than a century to build! And the city wasn’t even finished when the Spaniards arrived, as can be seen in the quarry in the city that still has some half finished stones in it. It is believed that the Inca’s cleared out and then left the city voluntarily, to prevent it from falling into spanish hands. At least that part worked…

And of course, we had to visit the city as well. It can only be reached by train, and we wanted to get there early to avoid the busiest hours. After some deliberation, we chose to do a tour to the ‘Sacred Valley’ and get off at Ollantaytambo instead of returning to Cusco. That way we would get to see the Inca ruins in Pisaq and Ollantaytambo as well, and we could be in Machu Picchu early: taking the five thirty train. In the morning! The short night was worth it, because when we arrived at the famous Inca city it was not yet covered in mist. And the view of the city once you climb above it is nothing short of spectacular! The city is located on top of a mountain and surrounded by other mountains. It’s not wonder the city was hidden for centuries; it’s not really a spot you would accidentally stumpble upon when going for a walk. Later in the morning the site was covered in mist, but just as we had climbed to the Puerta del Sol, the clouds disappeared for long enough to take a good look and some pictures. Later that afternoon we took a train and taxi back to Cusco, where we had a great meal and an early night. Today marks the start of a new adventure, in Arequipa!

Cavia’s zijn verrassend veelzijdige beestjes. Niet alleen doen ze het leuk in een tredmolentje in een kooitje, volgens de Inka’s beschikten ze ook over diagnostische gaven. Als je bijvoorbeeld buikpijn had, moest je gaan slapen met een cavia tegen je buik aan. De volgende dag sneed een priester de cavia dan open en dan kon hij aan de ingewanden precies zien wat je mankeerde. Dit verhaal hebben we van twee verschillende gidsen gehoord, dus het is echt waar. Maar trek nu niet meteen Snuffie uit zijn hok, want het werkt alleen met wilde cavia’s. Waar tamme cavia’s wel weer heel goed voor zijn, is als culinaire specialiteit. In Peru worden ‘cuy’ of cavia’s nog steeds gegeten bij bijzondere gelegenheden.

Toen we in Cusco aankwamen, wilden we dus ook wel eens een cavia’tje proeven. Onderweg hadden we al een groot hok gezien met allemaal van die fluffy beestjes, dus we waren in de juiste stemming. Kregen we een hele cavia geserveerd bij onze Inka barbecueschotel! Met vier pootjes, staart en kop met tandjes (overbite) en inclusief knapperig velletje. Probeer daar maar eens het vlees van af te krijgen. Veel vlees konden we er sowieso niet aan ontdekken, wat geen ramp was, want zo lekker smaakte het niet. Dan vinden we alpaca toch een stuk lekkerder. Dat cavia’s door de Inka’s gegeten werden, bewijst het schilderij van het laatste avondmaal in de (prachtige!) kathedraal van Cusco: daar staat een schotel met een gebraden cavia op tafel… door lokale elementen in de katholieke leer te verwerken, probeerden de Spanjaarden de nieuwe godsdienst wat beter verteerbaar te maken voor de indianen.

Want Cusco was de hoofdstad van het Inkarijk. Hoewel de Spanjaarden zeer zorgvuldig een eind hebben gemaakt aan hun cultuur, staan veel gebouwen in het plaatsje nog steeds op Inka-fundamenten, en anders zijn ze wel gebouwd van stenen die de Spanjaarden uit Inka-bouwwerken sloopten. De manier waarop de Inka’s tempels en andere belangrijke gebouwen maakten, was fantastisch: met perfect op maat gepolijste stenen, die ze zonder cement of specie op elkaar stapelden. Hoewel de regio rondom Cusco af en toe door zware aardbevingen wordt getroffen, blijven die muren tot nu toe goed overeind. De combinatie van Inka-resten en koloniale bouw maakt dat Cusco een fantastisch leuk oud centrum heeft, dat bovendien heel charmant door heuvels wordt omgeven. Het is er alleen wel heel erg toeristisch. Dat is niet zo gek, want de nummer 1 attractie van heel Zuid-Amerika, Machu Picchu, ligt op minder dan 100 km afstand.

Machu Picchu is omgeven door mysteries; heel veel weten we niet over de stad. Men denkt dat er maximaal zo’n 600 personen gewoond hebben; voornamelijk priesters, astronomen, boeren en wat bewakers. Waarschijnlijk is Machu Picchu maar een jaar of 70 bewoond geweest. En dat terwijl de Inka’s er meer dan een eeuw aan gebouwd hebben! Ze waren ook nog niet klaar toen de Spanjaarden kwamen, getuige de half afgemaakte stenen in de steengroeve bovenaan de stad. Men denkt dat de Inka’s de stad vrijwillig grotendeels leeggehaald hebben en vervolgens verlaten, om te voorkomen dat hij in handen zou vallen van de conquistadores. Dat is dan in ieder geval gelukt…

Wij moesten er natuurlijk ook naar toe. Je kunt er alleen met de trein heen, en vanwege de drukte wilden we er graag op tijd zijn. Na enig wikken en wegen besloten we een dagtocht te doen door de ‘Sacred Valley’ (waarom die vallei heilig was voor de Inka’s weten we helaas nog steeds niet; de gidsen zijn hier een tikje onder de maat vinden we), en uit te stappen in het plaatsje Ollantaytambo, in plaats van terug te gaan naar Cusco. Zo zouden we de Inka-ruines in Pisaq en Ollantaytambo ook meepikken, en konden we extra vroeg in Machu Picchu zijn: met de trein van half 6. ’s Ochtends! Ons korte nachtje was echter dik de moeite waard, want de befaamde Inka-stad lag nog niet verstopt in de mist toen we aankwamen. En het uitzicht op de stad als je er een beetje boven klimt is fantastich! De ligging is waanzinnig; op een bergtop (door de Inka’s min of meer vlak gemaakt), tussen allemaal andere bergen. Geen wonder dat de stad eeuwenlang verborgen is gebleven; het is echt niet een plek waar je per ongeluk langs komt tijdens een wandelingetje. Wat later op de ochtend verdween het uitzicht grotendeels in de mist, maar net toen wij naar de zonnepoort boven de stad waren geklommen, werd het net lang genoeg helder om wat mooie foto’s te kunnen nemen. Later op de middag gingen we met trein en taxi (nee, niet 50 soles, 50 soles per persoon!) terug naar Cusco, waar we voor de verandering eens echt lekker aten en vroeg ons mandje ingingen. Want vandaag begint er weer een nieuw avontuur, in Arequipa!