Where in the world are Erwin & Miek?

At our bed & breakfast in Valparaíso, Chile, we heard an interesting story about a group of French wine producers visiting the Chilean wine regions. When they were explaining that they were not on holiday but there to find out why French wine is losing so much market share to Chilean wine, an English guy, who overheard it, said: “Excuse me for overhearing but I have a simple explanation for that. When I’m in the supermarket with a bottle of Chilean wine in one hand and a, probably a little more expensive, bottle of French in the other, I’ll know that the French wine may be better but the Chilean one has an attractive label which tells where it’s from, what grape it is made of and the sort of food I can drink it with. All the information I need while the French label tells me nothing. So why pay more for a wine you know nothing about?”. When asked why the French wine producers won’t change their labels, they said: “We can’t. It’s French wine…”.

Compared to Amazon city Manaus, Brasilia is quite the opposite. Brazil’s capital city is very new (since 1960) and was planned and developed in 1956 with Lúcio Costa as the principal urban planner and Oscar Niemeyer as the principal architect. Looking from above, the main part’s shape resembles an airplane. Many of the interesting buildings are from Niemeyer’s hand and since most of them are far apart, it’s not much fun to walk around. The best way to see them is to go on a city tour. We did that on our first day there, after we went to the Dutch embassy to pick up my new passport (to replace the old one which was basically full). I can highly recommend getting a new passport abroad as the waiting times are non-existent and the costs are the same as at home. And the new one shows as issuer the Consul General in Rio de Janeiro. How cool is that! The tour was fun and the incredibly blue sky with the occasional white cloud made for some great photo shooting.

After a little over one month (more than we originally had planned) in Brazil it was time to move on. In this case; back to Argentina! We had skipped Córdoba and the Mendoza wine region before but we didn’t want to miss it. In Córdoba we thought we had a good deal by booking a room in a hostel with, so we thought, our own bath room. Oops.. Shared facilities only and we are not quite used to that. But, no problem, it was only gonna be for a couple of days and the people were very very nice. Albeit very very disorganized. A promise to take us to a gaucho festival some 50 kms up the road, never materialized. First because it was going to rain (it never did, blue skies only) and second because no car was available at the last minute (uuhhh guys, ever heard of planning ahead???). Never mind. José, one of the owners, tried to make up for it by taking us into town on what must have been the weirdest city tour we ever had. Oh well. Ten points for trying!

From Córdoba we took the bus (a 10 hour drive) to Mendoza. Make mental note: next time take the overnight bus as the scenery is quite boring and never changes. The thunderstorms we hit along the way were actually amazing. We managed to live on the wrong time in Mendoza for about 3 days (they’re one hour behind Córdoba) which we only realized when we were one hour early for our wine tour.. Mendoza city is nice but small (and luckily not as hot as Córdoba) so you want to spend most of your time there where it matters: wine country! We decided to book a tour to the Uco Valley which is a little further away than most other valleys but very interesting as it is the newest one (some wineries are still being built) and the one where the latest in wine making techniques are being used. We visited three wineries, one of which was the Salentein Bodega, a large Dutch owned bodega. The ultra modern architecture and the use of local materials with the Andes as backdrop makes this a very very beautiful place. We also visited a smaller bodega and another larger one where we had a very nice lunch. All with, of course, some excellent wines. A small detail which made the tour an even better experience was that the tour guide, a young Argentinian woman, spoke perfect English with a very British accent.

One bus trip that you should only do during day time is the one from Mendoza into Chile (or the other way around of course). You cross the Andes and the views are sometimes stunning. It should take around 7 hours but in reality of course it doesn’t. Apparently it is ‘normal’ that you have to wait for a couple of hours at the border crossing. In our case we had to wait for 5 hours… Pffff. And why? We still do not completely get it but the whole process of Argentine & Chilean immigration and customs must be one of the most poorly organized and inefficient ones we have seen anywhere in the world. We heard it can get even worse if there’s a holiday on either side of the border. We arrived shortly after 10 pm at our B&B ( The Yellow House ) in Valparaíso and apparently too late to get something to eat anywhere nearby. Luckily Martin, the owner, was able to knock up a nice dinner for us in no time, free of charge! It’s not the first time this happened with guests arriving from Mendoza, he said.. Valparaíso used to be a booming port as it was the most important port for ships rounding Cape Horn. That all ended shortly after the Panama Canal was opened (in 1914) and the decline of the city doesn’t appear to have stopped since. UNESCO declared parts of the centre and the famous funiculars a World Heritage Site in 2003 in an attempt to preserve the historic quarter. We did a very interesting and fun city tour with Michael, the “German pirate”, who took us to places no commercial tour guide would ever take you. He showed us the insides of private homes and businesses, including a very old liquor factory. Oh, and the ladies accompanying us were fun too; two Americans (65+) who were about to embark on a cruise ship for up to 6 weeks to work as Bridge (the card game) teachers! Wow. Hats off..

Before continuing North we wanted to get to know the Chilean wine region as well. Santiago is right in the middle of the Maipo wine region but we thought it would be fun to rent a car and drive a bit further South to the Colchagua Valley. Having made no reservations at any of the wineries we just drove up to one (Viu Manent) to have a great lunch and by chance ended up at bodega Montgras for a very nice and interesting tour. After checking in to our hotel in Santa Cruz, we walked around town in search of a good place to eat. Again by chance we ended up at Viña la Posada just in time to watch the sun set behind the mountains, slowly making the vineyards change in color, while we enjoyed a drink (Pisco Sour) on their terrace..

In onze bed & breakfast in Valparaíso, Chili, hoorden we een interessant verhaal over een groep Franse wijnmakers die de Chileense wijngebieden aan het bezoeken waren. Toen ze uitlegden dat ze niet op vakantie waren maar hier om te achterhalen waarom de Franse wijnen zoveel marktaandeel aan het verliezen zijn aan Chileense wijnen zei een Engelsman, die het toevallig hoorde: “Sorry voor het meeluisteren maar ik heb daar een eenvoudige uitleg voor. Als ik in de supermarkt sta met een fles Chileense wijn in de ene hand en een fles, waarschijnlijk iets duurdere, Franse in de andere, dan weet ik dat de Franse mogelijk beter is. Maar de Chileense heeft een aantrekkelijk etiket dat me zegt waar het vandaan komt, van welke druif het gemaakt is en met welk voedsel ik het goed kan drinken. Alle informatie die ik nodig heb terwijl het Franse etiket me niks zegt. Dus waarom zou ik meer betalen voor een wijn waar ik niks van af weet?”. Op de vraag waarom de Franse wijnmakers hun etiketten niet gewoon aanpassen, antwoordden ze: “Dat kan niet. Het is Franse wijn…”.

Vergeleken met Amazone stad Manaus is Brasilia toch wel het tegenovergestelde. De hoofdstad van Brazilië is erg nieuw (in gebruik sinds 1960) en werd geplanned en ontwikkeld in 1956 met Lúcio Costa als de stadsplanner en Oscar Niemeyer als de belangrijkste architect. Als je de stad vanuit de lucht bekijkt dan zie je dat het belangrijkste deel de vorm heeft van een vliegtuig. De meeste belangrijke gebouwen zijn van de hand van Niemeyer en omdat ze erg ver uit elkaar staan, is het niet de stad om fijn te voet te ontdekken. Je kunt dat het beste doen door een city tour te doen. Dat hebben we op onze eerste dag dan ook gedaan maar wel nadat we op de ambassade mijn nieuwe paspoort hadden opgepikt (de oude was immers door alle stempels helemaal vol). Ik kan iedereen aanraden om een nieuw paspoort in het buitenland te scoren want de gebruikelijke wachttijden zijn er absoluut niet en de kosten zijn gewoon hetzelfde als thuis. En de nieuwe vermeldt als uitgevende instantie het Consulaat Generaal in Rio de Janeiro. Errug cool! De stadstour was erg leuk en door de ongelooflijk blauwe lucht met hier en daar een witte wolk was het ideaal om mooie plaatjes te schieten.

Na iets meer dan een maand (langer dan we in eerste instantie hadden bedacht) in Brazilië te hebben doorgebracht, was het tijd om verder te trekken. In dit geval: terug naar Argentinië! We hadden eerder Córdoba en het Mendoza wijngebied overgeslagen maar dat wilden we toch niet missen. In Córdoba dachten we een goeie deal gemaakt te hebben door een kamer met eigen badkamer, zo dachten we, te boeken in een hostel. Oeps.. Alleen gedeelde faciliteiten en daar zijn we niet zo aan gewend. Maar, niet getreurd, het zou maar voor een paar dagen zijn en de mensen daar waren allemaal erg aardig. Maar wel erg ongeorganiseerd. De belofte ons mee te nemen naar een Gaucho festival een kilometertje of 50 verderop werd nooit ingelost. De eerste keer omdat het zou gaan regenen (wat het nooit deed, alleen maar blauwe lucht) en de tweede keer omdat er op het laatste moment geen vervoer beschikbaar was (euhh jongens, nooit van vooruit plannen gehoord???). Laat maar. José, één van de eigenaren, probeerde het nog goed te maken door ons mee de stad in te nemen en wat wel de mafste stadstoer moet zijn geworden die we ooit gehad hebben. Ach ja. Wel tien punten voor de moeite!

Vanuit Córdoba hebben we de bus (ritje van 10 uur) naar Mendoza genomen. Puntje voor de volgende keer: dan toch maar de nachtbus nemen want het uitzicht is erg saai en veranderde nergens. Alhoewel de donderbuien die we onderweg tegenkwamen wel spectaculair waren. We kregen het voor elkaar om in Mendoza ongeveer 3 hele dagen op de verkeerde tijd te leven (ze lopen één uur achter op Córdoba) wat we pas ontdekten toen we een uur te vroeg stonden te wachten op onze wijntour.. De stad Mendoza is best aardig maar klein (en gelukkig niet zo vreselijk heet als Córdoba) dus je wilt eigenlijk de meeste tijd doorbrengen dáár waar het gebeurt: het wijngebied! We besloten dan ook een tour te boeken naar de Uco vallei, die een beetje verder weg ligt dan de meeste andere valleien. Die vallei is vooral interessant omdat het de nieuwste is (sommige wijnhuizen worden nu nog afgebouwd) en degene waar de allerlaatste snufjes op het gebied van wijn maken worden toegepast. We hebben drie wijnhuizen bezocht en de eerste was de Salentein Bodega, een grote bodega van Nederlandse eigenaars. De ultra moderne architectuur en het gebruik van alleen maar lokale materialen met daarbij de Andes als achtergrond maakt het een heel erg mooie plek. We hebben ook een wat kleinere bodega bezocht en nog een wat grotere waar we van een erg lekkere lunch hebben genoten. Allemaal met, natuurlijk, fantastische wijnen erbij. Een klein detail dat onze tour een nog leukere ervaring maakte was dat onze gids, een jonge Argentijnse vrouw, perfect Engels sprak met een erg Brits accent.

Er is één bustrip die je zeker alleen overdag moet maken en dat is de reis van Mendoza naar Chili (of andersom natuurlijk). Je trekt de Andes over en de uitzichten zijn soms adembenemend. De rit zou zo’n 7 uur in beslag moeten nemen maar in werkelijkheid is dat natuurlijk niet het geval. Kennelijk is het ‘normaal’ dat je een paar uur moet wachten bij de grensovergang. In ons geval moesten we 5 uur wachten… Pfff. En waarom? We weten het eigenlijk nog steeds niet maar zeker is dat het Argentijns/Chileens immigratie- en douaneproces wel één van de slechtst georganiseerde en inefficiëntste moet zijn die we waar dan ook op de wereld gezien hebben. We hoorden later dat het zelfs nog erger kan zijn als het aan één van beide kanten van de grens ook nog een feestdag is. We arriveerden kort na 10 uur ’s avonds in ons B&B (The Yellow House) in Valparaíso en kennelijk al te laat om ergens in de buurt nog iets te eten te krijgen. Gelukkig wist Martin, de eigenaar, in no-time een prima maal op tafel te toveren en ook nog eens kosteloos! Tis niet de eerste keer dat dit gebeurt met gasten die net uit Mendoza komen, zei hij.. Valparaíso was ooit een booming havenstad omdat het de belangrijkste havenstad was voor schepen die de route om Kaap Hoorn namen. Dat kwam allemaal tot een einde kort nadat het Panamakanaal werde geopend (1914) en het lijkt erop dat de aftakeling van de stad sindsdien niet meer gestopt is. UNESCO heeft in 2003 delen van de stad en de beroemde funiculars (stadsliften) tot World Heritage Site benoemd in een poging de historische wijken te beschermen. We hebben een erg interessante en leuke stadstour gemaakt met Michael, de “Duitse Piraat”, die ons mee naar plekjes heeft genomen waar geen enkele commerciele gids je ooit naartoe zou nemen. Hij heeft ons de binnenkant van privéhuizen en bedrijven laten zien, waaronder een erg oude likeurtjesfabriek. Oh en de dames die ons vergezelden waren ook erg leuk; twee Amerikanen (65+) die op het punt stonden in te schepen op een cruiseschip voor maximaal 6 weken om er te werken als Bridge (het kaartspelletje) leraressen! Wow. Petje af..

Voordat we verder noordwaarts trekken wilden we ook graag nog de Chileense wijngebieden leren kennen. Santiago ligt midden in het Maipo wijngebied maar het leek ons wel aardig om een autootje te huren en iets verder naar het zuiden te reizen, de Colchagua vallei. Omdat we geen reserveringen bij wijnhuizen hadden gemaakt, zijn we gewoon maar op goed geluk naar één (Viu Manent) gereden waar we geweldige lunch kregen. Daarna zijn we toevallig bij de Montgras bodega terechtgekomen waar we een heel erg leuke en interessante tour hebben kregen. Nadat we in ons hotel in Santa Cruz waren ingechekt, zijn we het durp ingelopen op zoek naar naar een leuk tentje om te eten. En alweer door stom toeval zijn we terechtgekomen bij Viña la Posada, precies op tijd om de zon achter de bergen te zien zakken waardoor de druivenranken langzaam van kleur veranderden terwijl wij lekker op het terras van een aperitief (Pisco Sour) zaten te genieten..