Where in the world are Erwin & Miek?

Boy, did we learn a lot in these past few days! I guess you can summarize it all with: if you rent a car in Brazil, get a navigation system, but here’s the long version. Last sunday we flew from Rio to Salvador, in Brazil’s North East. Hertz had a little Fiesta waiting for us which we wanted to drive that same afternoon to Cachoeira, some 100 km and a 2 hour drive away. If only! Unfortunately we didn’t get a road map with the car, but we thought we could make it using our memory of the little map in the Lonely Planet. Not… we went 180 degrees wrong straight from the airport and only found out after 20 kms or so.

By that time we realized that a road map could be a real asset, so we tried to get one at a gas station. And guess what? In Brazil they don’t have these little shops at gas stations that sell stuff-that-could-come-in-handy-in-a-car, they only sell candy! After a few stops we finally found our map, we saw where we were and got stuck in traffic on the right road. With the map in hand, we thought we could take a shortcut and shave off 20kms and hopefully lose the traffic. Wrong! It had gotten dark by now (not only is Salvador further east than Rio but for some reason it’s also an hour earlier, and it gets dark at 18.30. Not ideal if you’re only landing at 17.15…) and the roads are not well lit. And a scale of 1 cm = 14 km is just not good enough to get through the Brazilian villages on the way. And what seems a single road on the map, is in fact not one road at all. And road signs are considered an unneccesary luxury around here. And if you ask someone directions, you get a long story in Portuguese that you don’t understand, and the arm movements and sparse ‘lefts’ and ‘rights’ that you do get are not enough to find the right way at once… (read more)

Zo, wij hebben veel dingen geleerd de afgelopen dagen! Ik denk dat je het zou kunnen samenvatten met: als je in Brazilië een auto huurt, huur er dan meteen een navigatiesysteem bij, maar hier komt de lange versie. Vanuit Rio vlogen we afgelopen zondag naar Salvador, in het noordoosten van Brazilië. Hertz had hier een fiesta´tje voor ons klaarstaan waarmee we nog dezelfde middag naar Cachoeira wilden rijden, een afstand van 100 km en een uurtje of twee rijden. If only! We kregen helaas geen wegenkaart bij de auto maar we dachten dat we het met onze herinnering aan het kleine kaartje in de Lonely Planet ook wel zouden redden. Niet dus, we reden 180 graden verkeerd vanaf het vliegveld en kwamen daar pas na een kilometer of 20 achter.

Tegen die tijd hadden we door dat een wegenkaart wel handig zou zijn, dus die probeerden we bij een benzinestation te scoren. Wat blijkt nu? In Brazilië hebben ze bij benzinestations niet van die handige winkeltjes met nuttige-dingen-voor-in-een-auto, hier verkopen ze alleen maar snoep! Enfin, een paar stops later hadden we een kaart gevonden, zagen we hoe fout we zaten en kwamen we op de juiste weg vast te zitten in het verkeer. Met de kaart durfden we wel een shortcut te nemen die ons een kilometertje of 20 zou besparen en ons hopelijk uit de drukte zou brengen. Stom! Het was inmiddels donker (niet alleen ligt Salvador verder naar het oosten dan Rio maar het is er gek genoeg ook een uur vroeger, en dus om half zeven donker. Niet handig als je pas om 17.15 uur landt…) en de wegen zijn niet bepaald geweldig verlicht. En een schaal van 1cm = 14km is niet goed genoeg om je door Braziliaanse dorpjes te leiden. En wat 1 weg lijkt op de kaart, is dat in feite helemaal niet. En bewegwijzering, dat vinden ze hier maar overbodige luxe. En als je de weg vraagt, krijg je een lang verhaal in het Portugees dat je niet verstaat, en de armbewegingen en schaarse ‘linksen’ of ‘rechtsen’ die je wel verstaat zijn niet voldoende om je in een keer de juiste kant in te sturen… (read more)

Anyway, some time later we found the right highway. Everything would get easier now. To begin with, exits are unlit and narrow, so that you basically have to dive through a small hole in the shrubbery if you want to leave the highway. Admittedly, our exit was signposted, but only once, 5 km before the actual exit! You will understand that there were a very experienced driver and copilot at work when I tell you that we actually found the right exit in one go! It took a while before we were sure of that, because the ink black provincial road we ended up at did not have many road signs, either. After this, we only had to pass through a few villages before arriving at Cachoeira. And here, too, we found that there are no signs between the moment you turn off the main road into a village, and the moment you leave the village in a completely different spot. Depending on the size of the village we needed to ask for directions between 3 and 6 times. Apart from communication issues, this meant searching in the dark for someone who looked like they could give directions and also safe enough to stop next to.

After around 4 hours we finally arrived at our hotel in Cachoeira, an old convent, unfortunately still with the spartan type of bed the monks must have slept on once. But the caipirinhas did a lot of good, and the next morning we could see how incredibly cute the town really is. It is worth the trouble so we’re glad we took the trip, especially being in Salvador now which has similar colonial houses and churches, but in a much worse state. After spending about an hour in Cachoeira and São Felix (right across the river) we drove on to Lençois, right next to the Chapada Diamantina, a kind of National Park where diamonds once were mined. Lençois is super cute too, albeit a bit more touristy than Cachoeira.

But the real reason for our visit to Lençois was of course a visit to the park. That was on our itinerary for the next day. Unfortunately it had been raining all night and it still was almost constantly during the day. After a muddy - but interesting - visit to a cave with impressive formations we went looking for a cave with nice blue swimming water which, according to the map, would only be 8 or 9 kilometers further down the unpaved road. Unpaved, muddy road. Unpaved, muddy, hilly road. With a small Ford Fiesta with a mini engine. (Which by the way is fueled by alcohol. You can fill it with both alcohol and normal petrol in any kind of mix and it will go! Very special..) Anyway, we almost got stuck in a calf-deep mud pool, and we skidded down a hill backwards later on because we just couldn’t climb it. That was the moment Erwin decided it would be better to turn around. If he comes home a little greyer than when he left: it happened then, for sure. Funnily enough we found out a little later that we already had passed the cave we were trying to find, there was no sign…

By now we have returned the car and are ‘celebrating’ Christmas in Salvador. Very strange indeed! We’re not even the only tourists here. It’s about time for our daily (re)search for the perfect caipirinha, and after almost 2 weeks I can give you a preliminary score: most caipirinhas are served in a whiskey tumbler, sometimes in a soda glass. Any rumours about having to fix them with brown sugar is a hoax, we haven’t seen that at all. No need to crush ice, they come with cubes (or chopped, they don’t have cubes very often here). Well shaken with a piece of lime, sugar and definitely don’t be shy about adding enough cachaça! Lime is usually cut (in wedges and then cut once more), but in São Paulo they seem to prefer slices, which looks nicer. Cheers and merry Christmas!

Enfin, enige tijd later zaten we op de juiste snelweg. Nu zou alles wel makkelijker worden. Not! Om te beginnen zijn de afslagen niet verlicht, en smal, zodat je in het donker een gat tussen de struiken in moet duiken als je van de snelweg af wilt. En onze afslag stond weliswaar aangegeven, maar slechts één keer, 5 km van tevoren! Laat het duidelijk zijn dat er een ervaren chauffeur en bijrijdster aan het werk waren als ik zeg dat we toch in een keer de juiste afslag namen. Het duurde even voordat we dat zeker wisten, omdat er op de inktzwarte provinciale weg ook weinig borden stonden. Daarna hoefden we alleen nog maar een paar dorpjes door voor we bij Cachoeira waren. En ook hier merkten we dat er tussen het moment dat je een dorp inrijdt en de grote weg ophoudt, en het moment dat je heel ergens anders het dorp weer uitrijdt, geen borden staan. Afhankelijk van de grootte van de plaats moesten we dus tussen de drie en zes keer iemand vragen waar we heen moesten, en dat betekende behalve communicatieproblemen ook elke keer goed zoeken naar iemand die er niet alleen uitzag alsof hij/zij de weg zou weten, maar ook veilig genoeg om ernaast te stoppen en de auto uit te lopen.

Uiteindelijk arriveerden we na een uur of 4 in ons hotel in Cachoeira, een omgebouwd klooster met helaas nog wel het spartaanse soort bed waar de monniken ooit op sliepen. Maar de caipirinha’s maakten veel goed, en de volgende ochtend zagen we pas goed hoe verschrikkelijk cute het plaatsje is. Echt de moeite waard, en zeker nu we in Salvador zitten dat weliswaar vergelijkbare koloniale huizen en kerken heeft, maar heel veel meer vervallen is, zijn we blij dat we de trip gemaakt hebben. Na een uurtje Cachoeira en São Felix (aan de overkant van de rivier) reden we door naar Lençóis, aan de rand van de Chapada Diamantina, een soort nationaal park waar vroeger diamant gewonnen werd. Lençóis is ook weer superleuk, zij het wel iets toeristischer dan Cachoeira.

Maar de echte reden voor ons bezoek aan Lençóis was natuurlijk het park eromheen. Dat stond voor de volgende dag op het programma. Helaas had het de hele nacht stevig geregend en ook deze dag regende en miezerde het bijna voortdurend. Na een modderig - maar interessant - bezoek aan een druipsteengrot gingen we op zoek naar een grot met mooi blauw zwemwater, volgens de kaart een kilometertje of 8, 9 extra over onverharde weg. Onverharde, modderige weg. Onverharde, modderige, heuvelachtige weg. Met een klein Ford Fiesta’tje met minimotortje. (Aangedreven door alcohol trouwens, dat dan weer wel. Je kunt hier gewoon zowel alcohol als benzine in je tank gieten en dan doet ie het! Bijzonder…) Anyway, een keer kwamen we bijna vast te zitten in een kuil met kuitdiepe modder, en de andere keer slipten we achteruit een heuvel af naar beneden, omdat we er niet tegenop kwamen. Toen vond ook Erwin dat het misschien beter was om om te keren. Als hij ietsje grijzer thuiskomt dan hij wegging: is toen gebeurd, zeker weten. Grappig genoeg bleek even later dat we de grot waar we op mikten al ongemerkt voorbij waren gereden, stond niet aangegeven…

Inmiddels hebben we de auto weer ingeleverd en ‘vieren’ we eerste kerstdag in Salvador. Raar, hoor! En we zijn niet eens de enige toeristen hier. Zometeen is het weer tijd voor ons dagelijkse onderzoek naar de perfecte caipirinha, en na een kleine twee weken kan ik alvast een tussenstand geven: de meeste caipirinhas worden in een whiskytumbler geschonken, een enkele keer in een limonadeglas. Het gerucht dat je ze met bruine suiker zou moeten maken slaat nergens op, hebben we nog niet eenmaal meegemaakt. IJs crushen is ook overbodig, er gaan gewone blokjes in (of gehakt ijs, want blokjes hebben ze niet overal). Goed schudden met gekneusde stukken limoen en suiker en zeker niet te zuinig zijn met de cachaça! De limoen wordt meestal in stukjes gesneden (partjes en dan nog eenmaal doormidden), maar in São Paulo lijken ze de voorkeur te geven aan plakjes, wat er leuker uitziet. Proost en vrolijk kerstfeest!