What’s in a name? Dutch VOC admiral Jacob Roggeveen arrived on Easter Sunday in 1722 at the tiny remote piece of land in the South Pacific that we now commonly know as Easter Island. In his journal he recorded that lands were neatly cultivated, there were whole tracts of woodland, the population was as large as 12,000 and that all the moai statues were standing upright. The mysterious moai are believed to be symbols of gods and ancestors, carved out of the volcanic rock of one of the craters on the island. Nobody knows for sure how they were transported to the family burial platforms (ahu) where they transmitted mana, or power, to the living family chief. European explorers in the late 18th century however noted that many statues had tumbled, little land was cultivated and no more than a thousand people were left. It is thought that the population had outgrown the island’s resources leading to starvation causing fighting and cannibalism. During the tribal wars, all the moai were toppled, presumably to break the mana of the family they protected. By 1871, after whalers and slave traders caused more suffering by taking slaves and bringing smallpox, only 175 islanders remained…
No, we didn’t see the hammerhead sharks during our last dives on Rangiroa. We’ll have to try again later on the Galapagos Islands where, according to some, “you are guaranteed to see them”. But we did have some more nice dives with more playful dolphins, big sharks, manta and eagle rays and huge schools of barracudas and tunas. One thing we learned (after more than 300 dives you still do!) is that it’s a bit risky to put a dead fish in your pocket before you dive as Nicolas, our dive guide, so elegantly demonstrated; he got attacked by a group of grey reef sharks and only escaped by keeping still and turning himself into a ball, a shape too large for the grey reefs to bite…
Our last day in French Polynesia was a long and tiresome one; we left Rangiroa in the afternoon for Tahiti. There we had until after midnight before our flight to Easter Island. We decided to hang out at the luxurious Intercontinental Hotel in Pape’ete where we had some drinks and a nice dinner which was accompanied by a great island dance show. Having traversed 5 time zones, we’re still a little jet lagged. The sunny weather on Easter Island helps us adjust and the temperature, between 20 and 25 dgrs, is perfect for exploring the island. It is fun to drive (or hike) around the island to find the amazing moai. A lot of them are still toppled, usually face down, but many sites have been restored with the moai neatly upright. Our hostel is near to one of the sites that is favored for its gorgeous sun set views (Tahai). So each time we pass it to go into town for dinner we can watch a spectacular sunset. The time and place apparently is also favorite for weddings as we witnessed yesterday when a couple from Bogotá, Colombia, had their ceremony there in traditional Polynesian style. Another amazing sight on the island, is the quarry at the volcano where the moai were carved out of the rocks. It’s as if time is standing still when you walk among the dozens of moai, some nearly finished and ready to be transported. Apparently some 887 moai were ever made of which nearly 400 are still in the quarry. And nobody knows why..
 |
 |
 |
What’s in a name? De hollandse VOC admiraal Jacob Roggeveen kwam op paaszondag in 1722 aan bij het piepkleine eenzame stukje land in de Stille Zuidzee dat we nu allemaal kennen als Paaseiland. In zijn scheepsjournaal vermeldde hij dat het land keurig bebouwd was, er grote percelen bebossing waren, de populatie zo’n 12.000 zielen telde en dat de moai beelden allemaal rechtop stonden. Men denkt dat de mysterieuze moai symbolen van goden en voorouders waren, uit de vulkanische rots van één van de kraters op het eiland gehouwen. Niemand weet zeker hoe ze naar de familie begraafplatformen (ahu) werden vervoerd waar ze mana, of kracht, naar het dan levende hoofd van de familie straalden. Europese ontdekkingsreizigers aan het eind van de 18e eeuw meldden echter dat veel beelden omver lagen, nog weinig land bebouwd was en er niet meer dan duizend mensen over waren. Men denkt dat de bevolking groter was gegroeid dan waar het eiland in kon voorzien met hongersnood als gevolg, wat leidde tot onderlinge gevechten en kannibalisme. Tijdens de stammenoorlogen werden alle moai omgedonderd, waarschijnlijk om de mana te breken van de familie die ze beschermden. Tegen 1871, nadat walvisvaarders en slavenhandelaars nog meer lijden hadden veroorzaakt door slaven te halen en waterpokken te brengen, waren er nog maar 175 eilanders over…
Nee, we hebben geen hamerhaaien meer gezien tijdens onze laatste duiken in Rangiroa. We zullen het later opnieuw moeten proberen als we op de Galapagos eilanden zijn waar, volgens sommigen, “je ze gegarandeerd ziet”. We hebben echter nog wel een aantal leuke duiken gemaakt met nog meer speelse dolfijnen, grote haaien, manta- en adelaarsroggen en enorme scholen barracuda’s en tonijn. Eén ding dat we geleerd hebben (zelfs na meer dan 300 duiken leer je nog es wat!) is dat het best wel dom is om een dooie vis in je zak te stoppen vóór je gaat duiken zoals onze gids Nicolas zo elegant demonstreerde; hij werd aangevallen door een groepje grijze rifhaaien en kon alleen ontsnappen door zichzelf stil te houden en als een bal op te rollen, een vorm die te groot is voor grijsjes om in te bijten…
Onze laatste dag in Frans Polynesië was een erg lange en vermoeiende; we vertrokken in de middag van Rangiroa naar Tahiti en daar hadden we tot na middernacht voor onze vlucht naar Paaseiland. We besloten om ons in het luxueuze Intercontinental Hotel te installeren waar we een drankje en diner hadden dat vergezeld bleek te gaan van een hele leuke eiland dansshow. Nu we 5 tijdzones hebben overgestoken, zijn we een beetje jet lagged. Het zonnige weer op Paaseiland helpt ons te wennen en de temperatuur, tussen 20 en 25 graden, is perfect om het eiland te verkennen. Het is erg leuk om het eiland rond te rijden (of wandelen) op zoek naar de verbazingwekkende moai. Veel liggen nog steeds omver, meestal met hun neus in het zand, maar veel plaatsen zijn gerestaureerd en daar staan ze weer netjes rechtop. Ons hostel bevindt zich vlak bij één van de sites die favoriet is vanwege zijn spectaculaire zonsondergangen. Het tijdstip en de locatie is kennelijk ook favoriet voor het sluiten van huwelijken zoals we gisteren meekregen toen een paar uit Bogotá, Colombia, hun huwelijksceremonie daar had in traditionele polynesische stijl. Een ander verbazingwekkend gezicht hier op het eiland is de steengroeve waar de moai uit de rotsen werden gehakt. Het is alsof de tijd stilstaat als je tussen de tientallen moai doorloopt, sommigen bijna af en klaar om vervoerd te worden. Kennelijk zijn er in totaal 887 moai gemaakt waarvan er bijna 400 zich nog in de groeve bevinden. En niemand weet waarom..
Vanwege de enorme aantallen paarden, waarvan velen wild, die je op het eiland tegenkomt (de eigenaar van onze hostel organiseert tochten te paard over het eiland van een paar uur tot twee dagen), hebben we besloten het eiland om te dopen tot “Paardeiland”.
