Bounty Island is part of the Mamanuca group of islands and it is the last island we visited in Fiji. Its look and feel and its guests are somewhere in between of both of the Yasawa islands we had visited before: a lot of backpackers but also some families, a beach bungalow not quite as nice as the on at Botaira but it did have hot running water… And here too the staff will sing Isa Lei at night - apparently a farewell song well known throughout Fiji - to their departing guests. It is sung multi vocal and sounds quite nice and a little sad at the same time. After 3 weeks in Fiji my final conclusion is that it is a fantastic holiday destination for Ozzies and Kiwis but not quite worth the trouble to visit on a 3 week vacation from Europe. It’s not that it’s not friendly, beautiful and exotic, because it certainly is, but there are islands in the Caribbean that are as nice as and also 3 times closer to home. If you happen to be in the neighbourhood, as we happen to be, however…
Late in the evening of September 23rd we flew further East to Samoa, where we arrived early in the morning of September the 23rd. It was our second crossing of the international dateline! It still is funny to me but at the same time difficult to book hotels and flights around such a crossing. Our first night in Samoa I booked for the 22nd, even though we left Fiji on the 23rd! Erg verwarrend… 
We have rented a small car to explore the two largest islands of Samoa. While driving around there are a few things that do not go unnoticed. There’s an incredible number of Christian churches. Every village, no matter how small, has at least one and preferably one that is larger and nicer than the one in the next village. Not all that strange considering the text that is printed on the independence monument in the capital Apia: ‘Samoa is founded on God’. I’m not sure if there’s a relation but another thing we noticed is that everyone maintains their garden extremely well. You can see neat hedges and flower beds everywhere, even at the shadiest of huts. Because of that, Samoa looks clean and tidy, very fifties however, even though it’s a pretty poor country.
Many people happen to have a very good view of their garden, probably a good reason to keep it in shape so well. The traditional houses here, called fales, do not have any walls at all. An elevated floor and pillars to hold the roof up - but no windows, doors or walls. A voyeur’s paradise! Many seem to have plastic or palm leaf screens that they can lower between two pillars whenever it rains or gets dark, but privacy is obviously not high on their list of priorities. Furniture consists of a few chairs, a couch, a mattress with a mosquito net, a closet, sometimes a fridge and very often a TV. The so called ‘beach fales’ are available to tourists but, considering we have privacy and comfort much higher on our list, we are very happy with the more luxurious beach bungalows that luckily happen to be available as well. They all have magnificent sea views, sometimes with very dramatic surf.
Upolu, our first and current island, is very green. Not very suprising; it is very tropical and a lot warmer and humid than Fiji was so everything grows in abundance. One nice result is that if you are visiting one of the many waterfalls or the To Sua Trench (a couple of huge and deep holes in the ground that are interconnected as well as connected to the sea) you will often do so via a beautiful and lush garden. It’s fun driving around here; there’s lots to see and the people are all very nice. A downside of this apparent paradise is that the whole society revolves around the community people are born into and grow up in. Everyone is subordinate to the community and because of this children are left to be raised by older siblings. Children do not get much attention or love (or none at all) from their parents and usually grow up with a lack of self esteem because of this and unfortunately relatively many of them choose to end their lives prematurely… Despite this and the lack of wealth, things seem to be going well for many Samoans considering the fact that in general they are enormous (there’s always a great abundance of food; coconuts, papayas and bananas literally grow everywhere). That, combined with an abundance of huge tattoos, makes them a very impressive people…
Bounty Island ligt in de Mamanuca-groep in Fiji en is het laatste eiland waar we een paar dagen doorbrachten op Fiji. Het zit qua uitstraling en gasten een beetje tussen de twee Yasawa-eilanden die we eerder bezocht hadden in: veel backpackers maar ook wel wat gezinnetjes, een minder mooi strandhutje dan in Botaira maar wel een met warm water… en ook hier zingt de staf ’s avonds Isa Lei - kennelijk een heel bekend afscheidslied in Fiji - voor de vertrekkende gasten. Het wordt meerstemmig gezongen en klinkt best heel mooi en gepast droevig. Na 3 weken Fiji is mijn eindconclusie dat het een fantastische vakantiebestemming is voor de Ozzies en Kiwis, maar dat het niet echt de moeite waard is om bijvoorbeeld in drie weken vanuit Nederland te doen. Niet dat het niet vriendelijk is en mooi en exotisch, want dat is het wel, maar er zijn Caribische eilanden die net zo mooi zijn en wel drie keer dichter bij huis. Als je toch in de buurt bent zoals wij, daarentegen…
Op 23 september ’s avonds laat vlogen we verder naar het oosten naar Samoa, waar we op 23 september ’s ochtends vroeg aankwamen. Onze tweede oversteek van de datumgrens! Ik blijf het grappig vinden, maar wel lastig om hotels en vluchten te boeken zo rondom een oversteek. Onze eerste nacht in Samoa moest ik boeken voor 22 september terwijl we pas de 23e zouden vertrekken! Very confusing…
We hebben een autootje gehuurd om de twee grootste eilanden van Samoa te verkennen. Al rondrijdend zijn er een aantal dingen die opvallen. Zo stikt het hier werkelijk van de Christelijke kerken. Ieder dorpje, hoe klein ook, heeft er minimaal eentje, bij voorkeur een die groter en mooier is dan in het dorp er naast. Gezien de inscriptie op het onafhankelijkheidsmonument in de hoofdstad, Apia, is dat niet zo heel verwonderlijk: “Samoa is founded on God”, staat er… of er een oorzakelijk verband is weet ik niet, maar een tweede ding dat opvalt is dat iedereen hier ontzettend veel aandacht aan zijn tuin besteedt. Kleurige heggen en bloemperken, zelfs bij het rottigste hutje, zie je werkelijk overal. Samoa ziet er daardoor heel keurig en netjes - maar wel jaren 50-achtig -uit, ook al is het best een arm land.
Nu hebben veel mensen ook wel een heel goed zicht op hun tuin, dus het loont waarschijnlijk de moeite om die een beetje knap te houden. De traditionele huizen hier, fales genaamd, hebben namelijk geen muren. Een verhoogde vloer, pilaren om het dak omhoog te houden, een dak - maar geen ramen, deuren, of muren dus. Een waar paradijs voor voyeurs! Veel mensen hebben wel plastic of van palmbladen gevlochten doeken om tussen de pilaren te laten zakken als het regent of donker is, maar privacy staat hier niet hoog in het vaandel, dat is duidelijk. De meubels bestaan vaak uit wat stoelen, een bank, een matras met een muskiettennet er om heen, een kast, soms een koelkast, en vaak een tv. Er zijn ook ‘beach fales’ te huur voor toeristen. Aangezien wij toch iets meer waarde hechten aan privacy en comfort, zijn we blij met de wat luxere beach bungalows die je gelukkig hier ook hebt. Met prachig uitzicht op zee en de soms dramatische branding.
Upolu, het eerste eiland waar we nu zijn, is erg groen. Kan ook niet anders; het is echt tropisch en een stuk warmer en vochtiger dan in Fiji dus alles groeit en bloeit als een tierelier. Het aardige is dat als je bijvoorbeeld één van de vele watervallen of de To Sua Trench (een paar enorme grote en diepe gaten in de grond die met elkaar én de zee in verbinding staan) gaat bekijken, je dat vaak via een prachtige en weelderig begroeide tuin doet. Het is leuk om hier rond te rijden; er is veel te zien en de mensen zijn aardig. Een keerzijde van dit ogenschijnlijk paradijselijke land is dat de samenleving hier draait om de gemeenschap waarin mensen geboren worden en opgroeien. Alles en iedereen is ondergeschikt aan die gemeenschap waardoor zelfs de opvoeding van kinderen aan oudere broers en zusters wordt overgelaten. Kinderen krijgen daarom weinig of geen aandacht of liefde van hun ouders. Ze hebben vaak een gebrek aan zelfvertrouwen en helaas maken relatief veel van hen er een vroegtijdig eind aan… Dat het, ondanks de beperkte rijkdom, ook goed gaat met Samoans blijkt wel uit het feit dat het over het algemeen erg grote mensen zijn (er is altijd een overvloed aan voedsel; kokosnoten, papaya’s, bananen groeien echt overal). Dat, in combinatie met een overvloed aan enorme tattoeages, maakt het een erg indrukwekkend volkje…
