Where in the world are Erwin & Miek?

After a layover of roughly 23 hours (with 20 dgrs it was very cold! We hadn’t worn our jackets in a very long time. We rented a car, washed our clothes, had some great lamb/steak for dinner and slept in a motel), we finally flew to Port Vila in Vanuatu. It’s the first island we’re visiting in the Pacific in about six months time! Vanuatu consists of a few dozen islands and a little over 200,000 people, who manage to speak over 100 different languages. De most important (and official) one is Bislama, a pidgin English, which is fairly easy to understand (my favorite word is: to talk = toktok). French and English are spoken as well because both countries ruled the place together for a while (in a condominium in an attempt to keep the Germans out), a period of mild chaos as they never could agree on anything and things were simply arranged in two ways. In World War II (Wol Wo Tu, sounds cozy right?) the Americans had a number of army bases here. We’ll be seeing some of that legacy next week: at the end of WWII they dumped practically all their surplus war material into the sea at a place now known as ‘Million Dollar Point’, which is a great dive spot.

Port Vila is the capital and is a small, laid back town at a quiet bay. The people seem friendly and very relaxed. You surely should not be in a hurry whenever you need something done! After four months in Asia we need to get adjusted to that, but it’s kinda nice. People will not keep on offering taxi rides and other services & goods every two steps that you take. People will simply leave you alone. It helps that 99% of all the tourists here are Ozzies and they are a fairly relaxed kind of tourist. While even the youngest hawkers in Asia will yell ‘Amsterdam’ when you tell them you’re from The Netherlands, over here all you get is a polite ‘uhm.. That’s Europe, right?’. When we were booking a trip to one of the other islands this afternoon (one with a live volcano, woohoo! We’ll be going there September 1st), The Netherlands was searched for with great enthusiasm on a big world map which was hanging in their office.

We’ve only been here for two days so we’ve only had some first impressions of Vanuatu, but that first impression is pretty good. In some way, sun, sea and palm trees make you very mild. They do that to me anyway. For example, I wouldn’t accept it of mr. Balkenende (our Christian Democrat prime minister) if he would market himself as ‘The official candidate of Jesus Christ’ (Jisas Kraes in Bislama), but on an elections poster of the local Christian Democrat party (pati) it’s seems kind of funny. The only thing that is a bit of a disappointment are the prices for food and drinks: at least at the same level as in Holland which we are not used to anymore!! Oh, and the cockroaches roaming our (nice and clean) room at night don’t help much either… Brrrr…

Na een tussenstop in Brisbane van ongeveer 23 uur (20 graden, koud! Jas aan voor het eerst in tijden. Auto gehuurd, kleren gewassen, lekker lammetje/steak gegeten, in motel geslapen), vlogen we eergisteren dan eindelijk naar Port Vila in Vanuatu. Ons eerste eiland in de Pacific in meer dan een half jaar tijd! Vanuatu beslaat enkele tientallen eilandjes en telt in tootaal ruim 200.000 inwoners die het voor elkaar krijgen om meer dan 100 verschillende talen te spreken. De belangrijkste taal is echter Bislama, een soort fonetisch engels dat redelijk te begrijpen is (mijn favoriete woord: talk = toktok). Frans en Engels worden ook gesproken, omdat deze twee landen hier een tijd samen (om de Duitsers buiten de deur te houden) overheerst hebben, een periode van redelijke chaos omdat die twee landen het natuurlijk nergens over eens waren zodat alles dubbel gedaan moest worden. In de Tweede Wereldoorlog (Wol Wo Tu, klinkt best gezellig, niet?) hebben de Amerikanen hier grote legerbases gehad. De komende week gaan we daar nog een erfenis van bekijken: aan het eind van de oorlog hebben ze praktisch al hun overtollig geworden oorlogstuig in zee geflikkerd en de plek, ‘Million Dollar Point’, is nu een goede duikstek.

Port Vila is de hoofdstad en is een klein, gemoedelijk plaatsje aan een rustige baai. De mensen lijken vriendelijk en zeer relaxed, je moet hier geen haast hebben als je iets bestelt of wilt aanschaffen! Na vier maanden Azië is het even wennen, maar wel heel prettig, dat we niet om de 10 meter een taxi of andere services & goederen krijgen aangeboden; iedereen laat je hier gewoon met rust. Wat dat betreft hebben ze hier mazzel dat 99% van alle toeristen Ozzies zijn, want dat is ook een redelijk relaxed soort toerist. Waar in Azië zelfs de kleinste straatverkopertjes ‘Amsterdam’ roepen als je zegt dat je uit Nederland komt krijg je hier hooguit een ‘hm… dat ligt in Europa, niet?’ Toen we vanmiddag een tocht naar een ander eiland gingen boeken (met een live vulkaan, joehoe! 1 september gaan we daarheen), werd Nederland vol belangstelling opgezocht op de wereldkaart die in het kantoor hing.

We zijn hier nog maar twee dagen, dus veel meer dan een eerste indruk van Vanuatu hebben we niet, maar die eerste indruk is goed. Op de een of andere manier word je van zon, zee en palmbomen ook een stuk milder, ik tenminste wel. Zo zou ik het van Balkenende niet pikken als hij zich zou marketen als ‘The official candidate of Jesus Christ’ (Jisas Kraes in Bislama), maar op de lokale verkiezingsposters van de christen-democraten hier vind ik het dan wel weer grappig. Het enige wat hier een beetje tegenvalt zijn de prijzen van voedsel en drank: minstens Nederlands niveau, dat zijn we echt niet meer gewend!! Oja, en de gigantische kakkerlakken die hier ’s nachts in onze (prima, schone) kamer rondschuimen, helpen ook niet echt… Brrr…