Where in the world are Erwin & Miek?

Pokhara is a friendly, quiet town. The entire ‘lakeside’ is one big tourist trap of course, with nothing but souvenir shops and restaurants, but it’s all so small scale and cute that you don’t mind that. It’s quiet in the streets as well, with as many cows walking about as other traffic. Of course we had to try and see the mountains up close, so we got up early one day to drive to Sarangkot. That’s a nearby village in the hills, from which you have a better view of the Annapurna range on a clear day. Although the lowest peak is over 6900 m high, the range does not look as impressive as the Swiss Alps - the peaks don’t seem that high because they’re in the distance. To see them really up close, you’d have to go trekking for five days or more, so that wasn’t really an option for us. Besides looking at the mountains, there is (fortunately!) not much to do in Pokhara, so apart from a little rowing tour on the Fewa lake we took it nice and slow.

On our last day in Nepal we flew back to Kathmandu - the 7 hour busride was nice but you don’t really want to do it twice in four days. In the afternoon, we checked out the Swayambunath temple, a Buddhist complex at a superb hilltop location on the edge of town. The tall stupa is partially painted gold and has the cute all-seeing Buddha eyes on four sides. With all of the prayer flags it’s a very colorful site. Because we’d seen on the travel site of the Ministry of Foreign Affairs that the Chinese were giving out a ‘limited’ number of permits for Tibet instead of ‘none at all’, with Pujong’s help we tried a final time if it would be possible to go there from Kathmandu. No such luck, unfortunately…

So yesterday we flew to Hong Kong via Delhi, as planned. It’s so nice to be in the civilized world again! Because we visited Hong Kong last year as well, the place looked familiar and it felt a little bit like coming home. Here we can drink Starbucks coffee again, and we’re not asked every 20 seconds whether we need a taxi or a riksha ride. And the food is really good, not just ‘ok’. And there are shiny shopping malls with Armani and airconditioning! And hotels with really comfy beds, where your feet don’t get dirty if you walk barefoot. But because we already know Hong Kong, we did not spend much time there, just one night. After a morning of shopping we took a Turbojet boat to Macau, which is where we are now. Funny to be in the middle of Asia and see all of the signs in Portuguese (as well as English and Chinese). Macau is China’s Las Vegas and even has an exact copy of the Venetian, everybody’s favourite kitch casino. We’ll check that out tomorrow, tonight we tried to win back the costs of our extended vacation in the Wynn casino. And we almost succeeded! But in the end, we left the Wynn a little lighter than we entered it, of course. We’ll try again tomorrow… (Click on ‘Read More’ to watch the video)

Pokhara is een rustig, vriendelijk plaatsje. De hele ‘lakeside’ is weliswaar een grote toeristenval (alleen maar souvenirshops en restaurants) maar het is allemaal zo kleinschalig en schattig dat dat niet stoort. Het is vrij stil op straat, je moet net zo vaak uitwijken voor een loslopende koe als voor ander verkeer, en al met al is het hier prettig vertoeven. Natuurlijk moesten we wel even proberen of we de bergen van nog wat dichterbij konden bekijken, dus we zijn een keer vroeg opgestaan en naar Sarangkot gereden. Dat is een plaatsje in de buurt op een heuvel, vanwaar je als het helder is inderdaad beter de Annapurna bergketen kunt bekijken. Hoewel de laagste piek meer dan 6900 meet, is het geheel nog steeds niet zo indrukwekkend als de Zwitserse Alpen - vanwege de afstand lijken de pieken allemaal niet zo vreselijk hoog. Maar ja, om de toppen van dichtbij te bekijken moet je minimaal een dag of vijf lopen, dus dat vonden we niet echt een optie. Verder is er (gelukkig!) niet zo veel te beleven in Pokhara dus behalve een roeitochtje op het Fewa-meer hebben we verder niet zo veel gedaan. (Read more & bekijk Kathmandu video)

Op onze laatste dag in Nepal vlogen we terug naar Kathmandu (zo’n busrit van 7 uur is leuk maar niet twee keer in vier dagen). ’s Middags zijn we de Swayambunath-tempel gaan bekijken, een belangrijk Boeddhistisch complex, leuk gelegen op een heuvel aan de rand van de stad. De grote stupa is deels goudkleurig geschilderd en heeft ook aan vier zijden van die leuke Boeddha-alziende-oogjes. Met alle gebedsvlaggetjes is het een behoorlijk kleurrijk geheel. Omdat we op de site van Buitenlandse Zaken hadden gelezen dat de Chinezen slechts ‘gelimiteerd’ vergunningen voor Tibet uitgaven in plaats van ‘helemaal niet’ zoals we eerder begrepen hadden, probeerden we met hulp van Pujong nog een keer of we misschien toch daarheen zouden kunnen gaan vanaf Kathmandu, maar helaas, geen geluk.

Vandaar dat we gisteren zoals gepland via Delhi naar Hong Kong vlogen, waar we ’s avonds laat aankwamen. Wat fijn om weer in de beschaafde wereld te zijn! Omdat we vorig jaar nog in Hong Kong zijn geweest kwam de omgeving ons bekend voor en voelde het een klein beetje als thuiskomen. Hier kunnen we gewoon weer Starbucks koffie drinken en word je niet om de haverklap gevraagd of je een taxi of riksja nodig hebt. En het eten is er echt lekker, niet alleen maar ‘ok’. En je hebt er glimmende shopping malls met Armani en airconditioning! En een hotel met een echt lekker bedje, en een vloer waar je geen vieze voeten van krijgt als je er zonder sokjes op loopt. Lekker! Maar omdat we Hong Kong al kennen, bleven we er niet lang: 1 nachtje maar. Na een ochtendje shoppen hebben we een supersnelle boot naar Macau gepakt, en daar zijn we nu. Grappig om midden in Azië ineens alle borden in het Portugees te zien (naast Engels en Chinees, dat wel). Macau is het Las Vegas van China, met zelfs een exacte kopie van het Venetian, ons favoriete kitch-casino. Daar gaan we morgen even kijken, vanavond hebben we geprobeerd om de kosten van onze extended vakantie terug te winnen in het Wynn-casino. Was bijna gelukt! Maar uiteindelijk verlieten we de tent natuurlijk weer een beetje lichter dan we er kwamen. Morgen weer een kans…