“I think I may be starting to hallucinate. Maybe the lack of oxygen is taking its toll. The start of our ascend to Everest’s summit from Base Camp, at 5,357 meters, seems only a short while ago. But it has taken a long time to get up to Camp 5. Maybe we should have taken more time to acclimatize… And the bloody freezing cold… I think I may have lost one of my toes..”
Well, that could have been our story if we had decided to climb up Mount Everest (8850 m). But why bother if you can take a plane up to 24,000 feet and see it while passing by? We are spoiled rotten anyhow so that’s exactly what we did.. Besides, we heard that since the Tibettan side of the mountain is closed by the Chinese and all expeditions have moved to the Nepali side, it is so crowded up there that people get in each other’s way and sometimes have to wait in the freezing cold for well over an hour before being able to move across step ladders that only allow one person at a time.
Kathmandu is a nice laid back town (700,000 souls) and, after India, an oasis of tranquility. It seems cleaner and the people are definitely more friendly and less aggressive. We had picked up a nasty bacteria in India and the only way to get rid of it was taking a course of C-Flox (a prescription medicine that is easily available over the counter here in any of the pharmacy stalls). So we were taking it easy for a while. We both lost all our energy (and some weight) so we decided to stay a few nights longer in the wonderful Courtyard Hotel. Pujong and Michelle, the Nepali/American owners, have been very helpful and made us feel very much at home… We wandered around town a bit, strolling along endless bazaars, and of course we went to Durbar Square with more than 50 temples and monuments. Not far from there is Kumari Bahal, house of the Living Goddess, home to a young girl who is chosen from a selection of girls of four or five years old, all from the same Buddhist clan. Her feet may never touch the ground and her term as goddess comes to an end when she reaches puberty or otherwise loses blood… More to the east of town are Boudanath, the largest stupa in Nepal, and Pashupatinath, a great temple complex where Shiva is worshipped. The smoke coming from the cremation platforms (or ‘barbeques’ as Pujong called it) along the river give it a sinister feel. We went sightseeing in the small village of Changu Narayan and the towns Bhaktapur and Patan. Bhaktapur is the former capital of the Kathmandu Valley and now a UNESCO World Heritage Site. It features many nice temples and traditional architecture with a lot of fantastic wood carving.
Our Mountain flight, serviced by Buddha Air in a Beechcraft with 16 window seats, was a bit of a disappointment. Despite the early lift off at 7 am, the Himalayas were covered with a thick blanket of white clouds and only the peaks of the higher mountains were visible. That was nice in itself but it doesn’t give you a feel for the grandeur of the mountain range. We know it must be ‘awesome’ as Haley, an Australian world traveller we met at the hotel and who got lucky only 5 days earlier, so eloquently put it.
Now we are in Pokhara, a 7 hours bus ride West from Kathmandu, a town close to the Anapurna range of mountains. From here you can actually see, usually in the morning when the sky is still clear, the Machhapuchhre, a 6993 m mountain with a remarkable fish-tail shaped peak.
“Ik denk dat ik aan het hallucineren ben. Misschien dat het tekort aan zuurstof z’n tol eist. De start van onze klim naar de top van Mount Everest vanaf Base Camp, op 5.357 meter, leek nog maar zo kort geleden. Maar het heeft ons veel tijd gekost om Camp 5 te bereiken. Misschien hadden we toch langer de tijd moeten nemen om te acclimatiseren… En dan die gruwelijk vrieskou.. Ik ben bang dat ik een teen ben kwijtgeraakt..” (Read more)
Nou, zo had ons verhaal kunnen zijn als we hadden besloten Mount Everest (8850 m) zelf op te klimmen. Maar waarom zoveel moeite doen als je ook een vliegtuig kunt nemen naar 24.000 voet en het kunt bekijken terwijl je er langs komt? We zijn zowieso al enorm verwend dus dat hebben we dan ook maar gewoon gedaan.. Bovendien hoorden we dat, omdat de Tibetaanse kant gesloten is door de Chinezen en alle expedities naar de Nepalese kant zijn uitgeweken, het zo enorm druk daarboven is dat mensen elkaar letterlijk in de weg lopen en soms wel meer dan een uur in de vrieskou moeten wachten voordat ze over de ladders heen kunnen die maar één persoon tegelijk toelaten…
Kathmandu is een prettige, relaxte, stad (700.000 zielen) en, na India, een oase van rust. Het lijkt schoner en de mensen zijn absoluut een stuk vriendelijker en minder agressief. We hadden een vervelende bacterie opgelopen in India en de enige manier om daar vanaf te komen was door een C-Flox kuur (een medicijn op recept wat je hier erg eenvoudig over de toonbank kunt krijgen bij ieder drogist-stalletje) te volgen. We hebben het daarom maar een tijdje rustig aan gedaan. We hadden allebei onze energie (en wat gewicht) verloren dus besloten we nog een aantal dagen langer in het geweldige Courtyard Hotel te blijven. Pujong en Michelle, de Nepali/Amerikaanse eigenaars, waren bijzonder behulpzaam en zorgden ervoor dat we ons er enorm thuis voelden… We hebben de stad verkend, wandelend langs de eindeloze bazaars en natuurlijk moesten we naar Durbar Square met meer dan 50 tempels en monumenten. Niet ver daar vandaan is Kumari Bahal, huis van de Levende Godin, thuis van een meisje dat is gekozen uit een selectie van vier- en vijfjarige meisjes, allemaal van dezelfde Buddistische clan. Haar voeten mogen de grond nooit raken en haar termijn als godin komt tot een einde wanneer ze puberteit bereikt of anderszins bloed verliest… Meer naar het oosten van de stad zijn Boudanath, de grootste stupa van Nepal, en Pashupatinath, een groot tempelcomplex waar Shiva wordt aanbeden. De rook die daar van de crematieplatforms (of ‘barbeques’ zoals Pujong het noemde) langs de rivier komt, maakt het erg sinister. We hebben een tour gemaakt naar het oude dorpje Changu Narayan en de stadjes Bhaktapur en Patan. Bhaktapur is de voormalige hoofdstad van de Kathmanduvallei en nu een UNESCO World Heritage Site. Er bevinden zich veel mooie tempels en de stad heeft veel traditionele architectuur met fantastisch houtsnijwerk.
Onze bergvlucht, uitgevoerd door Buddha Air in een Beechcraft met 16 zitplaatsen aan het raam, was een beetje een teleurstelling. Ondanks de vroege start om 7 uur ’s ochtends bleek de Himalaya bedekt met een wit wolkendek en konden we alleen de allerhoogste toppen zien. Dat was op zich erg gaaf maar het geeft je geen gevoel voor de grandeur van de bergketen. We weten dat het ‘awesome’ moet zijn zoals Haley, een Australische wereldreizigster die we in het hotel hadden ontmoet en die slechts 5 dagen eerder meer geluk had, het zo treffend verwoordde.
Nu zitten we in Pokhara, na een 7 uur durende busrit westelijk van Kathmandu, een stadje dat dicht tegen de Anapurna bergketen aan ligt. Vanaf het hotel kun je zelfs, zij het alleen ’s ochtends als het nog helder is, de Machhapuchhre zien, een berg van 6993 meter met een opvallende visstaartvormige top.
