Where in the world are Erwin & Miek?

Goa is a small state on the West coast of the Indian sub-continent. The Portugese controlled the area for a long time (around 400 years) before being thrown out by the British. You can easily spot the remains of their reign; the Catholic chapels on every corner and the old town of Panaji, Goa’s capital, where apparently some people still speak Portugese. We are staying in Calangute, one of the many beach towns along the long coast that has some 106 km of nice beaches. We spend most of our days here sitting at one of the many beach shacks having a drink and listening to their bizare mix of local and foreign music or by the pool of our tiny family resort. It’s off-season here; it’s very quiet and there are few western tourists. There are quite some Indian tourists though, mostly families from the big cities, but the taxi drivers are all complaining..

We try to find new places to have dinner every night and sometimes take a taxi to one of the nearby beach towns, Baga or Candolim, which are basically all the same. There aren’t any big raves going on and full moon is still weeks away. The music we hear is the most modern we have heard over the last few months but nothing comes close to what we know as ‘Goa Trance’.

The beaches are nice but not always very clean. This morning we decided to get up early and jump into the sea before it would be too hot again to even walk on the sand. It’s fun to see that the locals do exactly the same thing; whole families go into the water, playing the big waves, either in the morning or later in the afternoon, just before sunset. All the girls here, young and old, keep their clothes on as they enter the water while the Western female tourists sometimes walk around in very skimpy beach wear.. It’s a good place to relax and basically do nothing and get used to the heat. Tomorrow we will be leaving for Mumbai - by plane, because even after several trials with the online reservation system of the Indian Railways, we did not manage to get a train ticket. You would think that the world’s largest employer, with apparently 1.3 million employees, could afford to hire a couple of decent web programmers…

Goa is een kleine staat aan de westkust van het Indiase subcontinent. De Portugezen hebben hier sinds 1510 een jaar of 400 de scepter gezwaaid, voordat ze er door de Britten uitgekieperd werden. De overblijfselen van hun overheersing zijn nog overal te zien: bijvoorbeeld aan de katholieke kapelletjes die je op iedere straathoek vindt, of in de oude stad van Panaji, de hoofdstad van Goa, waar schijnbaar nog een aantal mensen Portugees spreekt. We verblijven in Calangute, een van de vele badplaatsjes aan de kust met zo’n 106 km aan mooi strand. We brengen de dagen door drankjes drinkend bij een van de vele ‘beach shacks’, strandtentjes, luisterend naar hun bizarre mix van lokale en buitenlandse muziekstijlen, of bij het zwembad van ons kleine familieresort. Het is laagseizoen hier; het is erg rustig en er zijn maar weinig westerse toeristen. Er zijn wel behoorlijk wat Indiase toeristen, meest families uit de grote steden, maar de taxichauffeurs klagen allemaal..

We proberen elke dag een nieuw plekje te vinden om te dineren en pakken soms de taxi naar een van de andere badplaatsjes in de buurt, Baga of Candolim, die eigenlijk ongeveer hetzelfde zijn. D’r zijn geen grote feesten en volle maan is ook pas over een paar weken. De muziek hier is de modernste die we de afgelopen maanden hebben gehoord maar niks komt in de buurt van wat wij kennen als ‘Goa Trance’.

De stranden zijn best mooi maar niet altijd erg schoon. Vanochtend besloten we vroeg op te staan en in de zee te springen voordat het alweer te heet zou zijn en je zelfs niet meer over het zand kan lopen. Het is grappig te zien dat de locals hier precies hetzelfde doen; hele families plonzen het water in, spelend in de hoge golven, ofwel ’s ochtends vroeg ofwel aan het eind van de middag, vlak voor zonsondergang. Alle meisjes, jong en oud, houden hun kleren aan als ze het water in gaan terwijl westerse vrouwen hier soms in weinig verhullende badkleding rondbanjeren… Het is een fijne plek om te relaxen, gewoon niks te doen en aan de hitte te wennen. Morgen vertrekken we naar Mumbai - per vliegtuig omdat het ons zelfs na een aantal keer proberen niet gelukt is om treinkaartjes te reserveren via het online reserveringssysteem van Indian Railways. Je zou zeggen dat, met 1,3 miljoen werknemers, ’s werelds grootste werkgever toch wel in staat zou moeten zijn om een paar fatsoenlijke webprogrammeurs in te huren…