Where in the world are Erwin & Miek?

“Welcome to Gondor..”, is what the Lord Of The Rings tour brochure said. It sounded tempting, even though I’m not a die hard LOTR fan. But I know damn well that what you will actually get to see is just some fields that vaguely remind you of the film, so we didn’t go on the tour. Instead we drove from the Mount Cook area, with a short stop at the Clay Cliffs, to a city called Dunedin, which is Gailic for Edinborough, on the south-east coast of South Island. It is NZ’s major university city which should make it vibrant enough for a visit. Hmm.. That’s where we ran out of luck. All lodging appeared to be taken. No vacancies in or anywhere near the city. It turned out to be “orientation week” so the city was packed with kids and their parents visiting uni.. On top of that, a film crew had taken another 200 beds because they were busy shooting “Wolverine” in the area. Another fantastic film that we will most certainly boycot because of this… We ended up driving another 50km south just find a place to sleep. We found it in “The White Horse Inn”, a very run down trucker stop with very run down rooms and facilities. There’s a new experience..

After a refreshing night we drove further south towards Invercargill, visting the Catlins under way. A very nice scenic route with a lot of nice stops; the Mouraki Boulders, yellow eyed penguins (okay we saw just one), seals & sea lions, waterfalls, Slope Point (South Islands most southern most point) and many many many (uhuh very many) sheep… Arriving in Invercargill we scooped what appeared to be the very last room available in the city…

The next morning we raced to Manapouri, a tiny town in Fiordland, where the boat docks that took us on our all day cruise to one of the largest fiords in the area called “The Doubtful Sound” (named so in 1770 because cpt. James Cook doubted there was enough wind for his ship to safely sail in and out of this fiord). Even though the weather wasn’t always that good, the sometimes dramatic scenery made it all right…

“Welcome to Gondor..”, zei de Lord of the Rings tour brochure. Klonk uitnodigend ook al ben ik geen echt LOTR fan. Maar ik weet heel goed dat je alleen maar een veldje te zien krijgt dat in de verte doet herinneren aan de film, en dus gingen we dat maar niet doen. In plaats daarvan zijn we van het Mount Cook gebied, met een korte tussenstop bij de Clay Cliffs, naar het stadje Dunedin gereden. Dunedin is Gailic voor Edinborough en ligt aan de zuid-oost kust van het zuidereiland. Het is de belangrijkste universiteitsstad van NZ en dus wel de moeite van een bezoekje waard. Hmmm.. Toen begon de pech. Alle slaapplaatsen waren bezet. Geen enkel vrij bed in of in de buurt van de stad. Het bleek “orientatieweek” te zijn dus de stad was afgeladen met kids en hun ouders die de universiteit aan het bezoeken waren. Daar bovenop bleek een filmploeg ook nog es 200 bedden bezet te houden vanwege de film “Wolverine” die ze in de buurt aan het schieten zijn. Weer een fantastische film die we wel hierom zullen boycotten.. Uiteindelijk waren we gedwongen om nog eens 50 km verder naar het zuiden te rijden voor een slaapplaats. Die vonden we in “The White Horse Inn”, een erg uitgewoonde truckerstop met erg uitgewoonde kamers en sanitair. Weer een nieuwe ervaring…

Na een verfrissende nacht zijn we verder naar het zuiden gereden, naar Invercargill. Onderweg hebben we de Catlins aangedaan. Een erg ’scenic’ (wat zienik??) route met veel leuke stops; de Moeraki Boulders, geeloog pinguins (okay we hebben er maar 1 gezien), pelsrobben en zeeleeuwen, watervallen, Slope Point (het zuidelijkste puntje van het zuidereiland) en veel, heel veel, nee erg veel (echt veel dus) schapen… En aangekomen in Invercargill hebben we waarschijnlijk de allerlaatste beschikbare kamer in de stad weggekaapt..

De volgende morgen zijn we naar Manapouri gesjeesd, een klein durp in de Fiordlands, waar de boot vertrok die ons meenam op een all day cruise over een van de grootste fjorden, de “Doubtful Sound” geheten (zo genoemd in 1770 omdat kpt. James Cook, het mietje, er aan twijfelde of er wel genoeg wind was om z’n bootje veilig in en uit het fjord te varen). En alhoewel het weer niet altijd even best was, de soms dramatische uitzichten maakten alles weer goed..